EP.2  ใจเตลิด

ลมกลางคืนพัดแรงจนเสื้อแขนยาวแนบตัว แต่ความร้อนในอกฉันกลับไม่จางลงเลย

มันรุ่ม ร้อน จนเหมือนจะเผาฉันจากข้างใน

ฉันเงยหน้าขึ้น และก็สบเข้ากับสายตาของเขาอีกครั้ง ผู้ชายคนนั้น…ยืนอยู่ไม่ไกล ควันบุหรี่ลอยคลุ้งรอบตัว ร่างสูงดูนิ่ง ทว่าดวงตาคมกลับจับจ้องมาที่ฉันอย่างไม่หลบเลี่ยง

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม

ฉันอยากตอบว่าไม่เป็นไร แต่ริมฝีปากกลับสั่น มือเย็นเฉียบ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนน่ากลัว

“ฉัน…” เสียงขาดห้วง ฉันกลืนน้ำลาย “ไม่ไหวแล้ว”

เขาขยับเข้ามาใกล้กว่าที่ควรจะเป็น ระยะห่างแค่นั้นทำให้ลมหายใจเราปะทะกัน กลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นตัวของเขา ทำให้หัวฉันว่างเปล่า

“เดี๋ยว—” เขายังพูดไม่จบ ฉันก็ยื่นมือไปคว้าปกเสื้อของเขาไว้แน่น ก่อนจะยืนเขย่ง แล้วประกบริมฝีปากของตัวเองลงไปอย่างไม่ลังเล

ทุกอย่างเงียบงัน

เขาชะงัก ร่างแข็งค้างไปชั่ววินาที แต่ฉันไม่เปิดโอกาสให้เขาถอย ริมฝีปากของฉันแนบแน่น กดจูบลงไปด้วยแรงอารมณ์ที่เอ่อล้น ราวกับต้องการยืนยันการมีอยู่ของตัวเอง

ลมหายใจร้อนผ่าวสอดประสาน หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก เขาสูดหายใจเข้าลึก มือใหญ่ยกขึ้นจับข้อมือฉันไว้

ไม่ใช่ผลักออก…แต่เป็นการรั้ง

ริมฝีปากเขาขยับตอบรับในที่สุด เพียงแผ่วเบา แต่ก็พอจะทำให้โลกทั้งใบของฉันสั่นสะเทือน

ฉันยังไม่อยากหยุดแค่นี้… ฉันอยากได้ร่างกายของเขา!!!

ZANE TALK

อยู่ ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งเข้ามาจูบผมโดยไม่ให้ตั้งตัว จะให้ทำยังไงได้ล่ะ…ผมก็เป็นผู้ชาย ไม่ใช่พระอิฐพระปูน ริมฝีปากนุ่มแนบเข้ามาอย่างไม่ลังเล แรงจูบไม่ใช่แบบหวาน ๆ แต่เป็นแบบกระหาย ราวกับเธอขาดอากาศหายใจมานาน ใครจะไม่เล่นด้วยผู้หญิงแบบนี้

หน้าตาดี ตัวเล็ก แต่ไฟในตัวกลับร้อนแรงผิดปกติ

แต่แปลก…

แปลกเกินไป

เธอถอนจูบออกช้า ๆ หายใจแรงเหมือนคนใกล้ขาดสติ มือสั่นนิด ๆ ก่อนจะรีบปลดกระดุมเสื้อของตัวเอง

“เฮ้ย! เธอจะทำอะไรน่ะ?”ผมคว้ามือเธอไว้ทันที สายตากวาดมองรอบตัวอย่างระแวงก่อนจะกลับมาจ้องหน้าเธอใกล้ ๆ ใกล้จนเห็นเหงื่อซึมตามไรผมและซอกคอ

“ฉันไม่ไหวแล้ว…” เสียงเธอหวาน แต่สั่น เหมือนคนกำลังจะพัง “ขอเถอะนะ…”

ไม่ปกติ ผู้หญิงปกติไม่มีใครเป็นแบบนี้

“หยุด เธอจะมาทำอะไรตรงไม่ได้” ผมกัดฟัน “จะทำอะไรคิดบ้างสิ”

“งั้นจะไปไหนก็ไป…” เธอพูดเหมือนคนหมดแรงต้าน “มันร้อน…ฉันจะตายอยู่แล้ว”

เหงื่อเธอไหลไม่หยุด ผิวขาวแดงระเรื่อ ผมไม่ใช่หมอ แต่ดูยังไงก็รู้ว่าเธอไม่ได้เมา เธอโดนอะไรบางอย่างมา ยาปลุก…แน่นอน

ฉิบหายแล้วไอ้เซน จะทิ้งเธอไว้ตรงนี้ก็ไม่ได้ จะยุ่งต่อก็เสี่ยงชิบหาย

“เธอแน่ใจนะ” ผมพูดช้า ๆ “ว่ารู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่”

เธอไม่ตอบ แค่ขยับเข้ามาใกล้ แล้วจูบผมอีกครั้ง แรงกว่าเดิม ราวกับขอความช่วยเหลือมากกว่าการยั่วยวน

ผมรีบดึงเธอออก หัวใจเต้นแรงกว่าที่ควรจะเป็น “พอแล้ว ตั้งสติหน่อย ไปที่คอนโดฉัน”

“…อืม” ตัวเล็กตอบรับเบา ๆ แล้วเดินตามผมมาติด ๆ ผมเปิดประตูรถให้ เธอแทบจะทรุดลงไปนั่ง ก่อนที่ผมจะรีบอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับแล้วออกรถทันที

ยังไม่ทันพ้นลานจอด ผมก็รู้สึกได้ถึงความไม่ปกติ ผมหันไปมองเธอกำลังขยับตัวกระสับกระส่าย ปลดเสื้อของตัวเองออกเหมือนไม่รู้ตัว

“ใจเย็นหน่อยสิวะ…” ผมกัดฟันพูด ทั้งที่สายตาเผลอเหลือบไปเห็นผิวขาวที่โผล่พ้นกรอบเสื้อผ้า

ตัวเล็ก…แต่เนิกอกที่กระแทกตาผมไม่เล็กเลยสักนิด

“ก็ฉันไม่ไหวแล้วอ่ะ…” เสียงเธอสั่น แหบ พร่า เหมือนคนที่กำลังจะขาดสติ

เธอขยับมือเรียวเข้ามาใกล้จุดศูนย์กลางความเป็นชาย จนสัญชาตญาณดิบในตัวผมเริ่มตื่นขึ้นอย่างน่ารำคาญ

ฉิบหาย… นี่มันไม่ใช่สถานการณ์ที่ควรจะรู้สึกแบบนี้

ผมรีบจับมือเธอไว้ ดึงออกห่างอย่างรวดเร็ว “พอ”

เธอหัวเราะเบา ๆ เหมือนคนไม่รู้เรื่องรู้ราว ดวงตาวาววับผิดปกติ “จับออกทำไมล่ะ…กำลังดีเลย”

เธอพยายามขยับเข้ามาอีก ผมต้องขึ้นเสียงเข้มกว่าที่คิด “หยุดเดี๋ยวนี้”

รถชะลอเล็กน้อยตามแรงกดเบรก “ถ้าเธอไม่หยุด ฉันจะจอด แล้วปล่อยเธอลงตรงนี้ แล้วเธอก็ช่วยตัวเองเถอะ”

คำขู่ได้ผลิตเธอชะงัก มือที่ยื่นมาค้างอยู่กลางอากาศก่อนจะค่อย ๆ ดึงกลับไปกอดตัวเอง ดวงหน้าขมวดนิด ๆ อย่างไม่พอใจ

“ช่วยตัวเอง…?” เธอพึมพำเหมือนเด็กหลงทาง “ฉันไม่เป็น คุณต้องช่วยฉันนะ…”

ผมถอนหายใจแรง “นี่เธอใช้ชีวิตอยู่ในโลกแบบไหนกันแน่…”

ผมหันไปมองเธออีกครั้ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้ เธอไม่ได้ยั่วยวน เธอกำลังทรมาน

“ใกล้ถึงยังคะ…” เธอถามเสียงแผ่ว มือกำแน่นที่ต้นขาเหมือนพยายามกดอะไรบางอย่างเอาไว้

“จะถึงแล้ว” ผมตอบสั้น ๆ

“ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ถ้าใครเห็นเธอสภาพนี้ ฉันซวยก่อนเธอแน่”

“ค่ะ…” เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ทำให้ผมกำพวงมาลัยแน่นขึ้นกว่าเดิม

HAESU TALK

ผมกวาดสายตามองไปรอบโต๊ะ ที่นั่งฝั่งตรงข้าม…ว่างเปล่า เมื่อกี้อันนายังอยู่ตรงนี้แท้ ๆ ผมแค่ลุกไปเข้าห้องน้ำ กลับมาอีกที่เธอหายไปแล้ว หัวใจผมกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล ผับไม่ใช่ที่ปลอดภัย โดยเฉพาะสำหรับผู้หญิงที่ไม่ทันคนอย่างเธอ

“แจ็คสัน อันนาไปไหนล่ะ ?” ผมหันไปถามเพื่อนสนิทของเธอทันที

“มันบ่นว่าร้อนครับรุ่นพี่” แจ็คสันขมวดคิ้ว “บอกจะออกไปรับลมข้างนอก แต่นี่ก็ผ่านมาเป็นสิบนาทีแล้ว ผมว่าจะออกไปดูมันอยู่พอดี ดูท่าทางมันแปลก ๆ ด้วย”

ผมลุกขึ้นแทบจะทันที “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ไปดูเอง”

แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นโต๊ะ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจนผมชะงัก “แล้วน้องผู้หญิงคนนั้นไปไหนแล้วอ่ะ ?”

ผมหันขวับไปมองไอ้แท็คเพื่อนในคณะ คนที่ประวัติเสียเรื่องผู้หญิงจนไม่มีใครไม่รู้ และคำถามนี้ไม่ควรออกมาจากปากมันเลย

“น้องออกไปข้างนอก” ผมจ้องมันเขม็ง “แล้วทำไมมึงต้องตกใจขนาดนั้นด้วย ?”

สีหน้ามันเปลี่ยนทันที ซีด เผือด ดวงตาลอกแลก “ฉิบหายแล้ว!!!”

แค่คำเดียว ก็ทำให้สังหรณ์ร้ายในอกผมพุ่งขึ้นมาทันที ผมถามเสียงต่ำ อดกลั้นจนแทบกัดฟัน “มึงใส่อะไรให้น้องกิน ?”

มันเงียบ สายตาหลบเลี่ยงเหมือนคนรู้ตัวผิด ผมก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อมันทันที “มึงจะพูดดี ๆ หรือให้กูเตะปากก่อนถึงจะยอมพูด!”

“กูขอโทษ!” มันรีบยกมือไหว้แทบไม่ทัน “กูใส่ยาปลุกเซ็กส์ลงไปในแก้วค็อกเทลของน้องว่ะ… น้องไม่กินสักที กูก็เลยไปเต้น กูไม่คิดว่าน้องจะกินหมดแก้วจริง ๆ”

เลือดในหัวผมเหมือนระเบิด “ไอ้สารเลวเอ้ย!!!”

ผมเหวี่ยงมันลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง เสียงดังสนั่นจนคนแถวนั้นหันมามอง ผมก้มมองร่างมันที่นอนกองอยู่กับพื้น

“ถ้าอันนาเป็นอะไร” เสียงผมเย็นจนแม้แต่ตัวเองยังรู้สึก “มึงตายแน่”

“พี่แฮซู ผมขอออกไปตามอันนาด้วยนะครับ” แจ็คสันพูดขึ้นทันที

ผมพยักหน้า แล้วรีบวิ่งออกไปหน้าผับ ลมกลางคืนพัดแรงแต่ในอกผมกลับร้อนรุ่มเหมือนโดนไฟเผา ผมกับแจ็คสันมองซ้ายมองขวา แต่ไม่พบอันนา จึงรีบตรงเข้าไปถามคนที่ยืนอยู่แถวนั้นทันที “เห็นผู้หญิงตัวเล็ก ผิวขาว ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีน แถวนี้ไหมครับ ?”

ผู้หญิงคนหนึ่งหันไปถามแฟน “ใช่คนเดียวกับที่เราพูดถึงหรือเปล่า ?”

“เค้าว่าใช่คนเดียวกันนะ”

หัวใจผมหล่นวูบ “ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนครับ ?”

ผู้หญิงตอบ “เธอยืนจูบกับผู้ชายคนหนึ่ง หล่อมากเลยนะคะ ดูท่าทางแล้ว…น่าจะไปต่อกันที่ไหนสักที่ เพราะว่าดูจะไม่ไหวกันทั้งคู่”

คำตอบนั้น ทำให้ผมแทบทรุดทั้งยืน ไอ้เลวนั่น…พาอันนาไปที่ไหน วันนี้ไม่ว่าจะยังไง ผมต้องหาเธอให้เจอ

“แล้วพอจะรู้จักผู้ชายคนนั้นไหมครับ ?” แจ็คสันถามต่อทันที

ผู้ชายที่ยืนข้าง ๆ ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงอ้ำอึ้ง “เขาเป็นมาเฟียใหญ่แถวนี้นะครับ ผมว่า…อย่าไปมีเรื่องกับเขาเลยดีกว่า”

ผมหันไปมองเขาตรง ๆ “มันเป็นใครครับ บอกผมมาเถอะ”

“…ชเว โฮซู คนที่รู้จักกันเรียกว่า เซน ครับ”

ผมกำหมัดแน่น ความโกรธแล่นพล่านไปทั่วร่าง ไอ้เซนถ้ามึงทำอะไรอันนา กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่ !!!