วิศวะกลรัก :: CHAPTER 12 เขาเป็นความสบายใจ [100%]

“อ๋อ” ทำไมต้องลากเสียงยาวและไม่กล้าบอกไปตรงๆ ล่ะปั้นหยา “แฟนหนูน่ะค่ะ”

“...” ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบนิ่งอยู่แล้ว ตอนนี้กลับนิ่งกว่าเดิม จนฉันสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างจากตัวพี่เกียร์ เป็นรังสีความเย็นที่แผ่ปกคลุมมาเผื่อฉันด้วย ทั้งที่นั่งหน้าร้านอากาศกำลังอุ่นพอดี

“หนูไม่ได้บอก เพราะพี่ไม่เคยถามหนู” เหมือนถูกสายตาคมจ้องมองมาแทบจะฉีกร่างฉันให้กระจุยกระจาย

“มันทำสินะ”

“เมื่อวานเราทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะค่ะ เขาเมาก็เลย...” พี่เกียร์หรี่สายตามองฉันพลางกัดฟันกรอด “หนูไม่เป็นอะไรค่ะ มันเป็นครั้งแรกด้วย”

“อยากให้มีรอบสอง”

“ไม่ใช่นะคะ” มันไม่มีรอบสองแน่ ถ้าหากเรื่องปลายฟ้าจบลง ฉันกับพี่ครามก็จบเช่นเดียวกัน “มันพูดยากน่ะค่ะที่จะต้องพูดออกไป”

ว่าฉันกับพี่ครามเราคบกัน มันมีเหตุผลของฉันอยู่ในนั้นประมาณ 95% อีก 5% คือเขาเป็นที่พึ่งให้ในตอนแรกๆ พอเมื่อวานแผงฤทธิ์ก็เลยคิดใหม่ทั้งหมด เอาเป็นว่า 100% ที่คบกับเขาเพราะผลประโยชน์ของตัวเองล้วนๆ

พอเห็นสีหน้าพี่เกียร์นิ่งจนเหมือนหุ่น ฉันก็พยายามทำให้บรรยากาศสำหรับเรามันดีขึ้น “ไว้หนูพร้อมหนูจะบอก”

“...”

“ถึงตอนนั้นพี่เกียร์จะรอฟังหนูไหม” ไม่ได้อยากจะขอร้อง เห็นแก่ตัวไปไหมนะที่ขอให้เขามารอฟังถ้าถึงเวลานั้น ยิ่งได้เห็นท่าทางของเขาด้วยแล้ว ฉันก็เม้มปากพลางยิ้มแห้ง “หนูขอมากไป”

“ได้” ตอบตกลงด้วยน้ำเสียงเย็นชาและกระแทกแก้วโกโก้บนโต๊ะอย่างแรง “บอกให้หมด”

“ค่ะ หนูสัญญา”

พี่เกียร์หยิบซองบุหรี่ไปถือและลุกขึ้นเดินจากไป คิดว่าเขาคงจะกลับหลังจากได้รู้ว่าฉันมีแฟน สุดท้ายความคิดพังทลายเพราะพี่เกียร์เดินไปยืนพิงใต้ต้นไม้เพื่อสูบบุหรี่ ล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แม้แต่ฉันเองก็ไม่สามารถเดาอารมณ์หรือความคิดความอ่านของเขาได้เลย

วันนี้ฉันไปสามารถไปหาเจ๊นัตตี้ได้ หากเจ๊นัตตี้เห็นรอยช้ำบนตัวมีหวังพี่ครามคอขาดแน่ ฉันก็ห้ามเจ๊นัตตี้ไม่ได้ด้วยน่ะสิ บอกไปแล้วว่าจะไม่กลับห้องเพราะไม่อยากเจอเหตุการณ์นั้น คิดได้ฉันก็ควรไปหามุกที่คอนโดดีกว่า เพื่อนเคยบอกไว้ว่ามีปัญหาอะไรให้ไปหาได้

“ไปไหน”

“หนูจะไปค้างห้องเพื่อนน่ะค่ะ ไปร้านเจ๊นัตตี้ไม่ได้” พี่เกียร์ไม่รู้ว่าเจ๊นัตตี้คือใคร พอได้คำตอบเขาก็เอากรองบุหรี่จิ้มบนต้นไม้โยนทิ้งถังขยะข้างตัว

“ขึ้นรถ” ไม่รอให้ฉันถามซ้ำ ร่างสูงก็ปลดล็อกรถเปิดประตูเข้าไปนั่งทันที โดยที่ฉันนั่งตัวลีบบอกเส้นทางไปคอนโดมุก พอพี่เกียร์รู้ว่าฉันมีแฟนเขาก็แลดูเงียบไปเลย ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันไหมนะ ปกติของพี่เกียร์ก็เงียบอยู่ตลอด ดังนั้นจึงไม่แปลกใจถ้านั่งมาด้วยกันจะแทบไม่เปิดปากพูดอะไร

“ขอบคุณนะคะ” ยกมือไหว้ขอบคุณพี่เกียร์ที่มาจอดรถหน้าคอนโด เขาไม่หือไม่อือพอลงจากรถ เดินตรงเข้าไปเพราะโทรหามุกไม่รับจึงหันกลับไปมองก็พบว่ารถของเขายังไม่ขยับไปไหน จึงหมุนตัวมาเคาะกระจกพี่เกียร์จึงลดมันลง “พี่เกียร์ไม่ไปเหรอคะ”

“เผื่อเพื่อนไม่อยู่ จะได้รอ”

“แต่ว่า...”

“สิบนาที ถ้าไม่ลงมาจะไป” พูดจบก็กดปิดกระจกรถใส่ จนฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปในคอนโดกดไปยังชั้นที่ต้องการ มาถึงหน้าห้องของมุกในเวลาเพียงแค่ไม่ถึงห้านาที กดกริ่งอยู่นานเพื่อนก็เปิดประตูสีหน้าแลดูมีความสุขมาก กระทั่งพอเห็นหน้าฉันก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“ยะ หยา!”

“โทษทีนะ ฉันทะเลาะกับพี่ครามเลยขอมานอนด้วยสักคืน ได้ไหม”

“อะ เอ่อ...” มุกกลืนน้ำลายโดยมีฉันลอบมองเนินอกขาวๆ ที่สวมเสื้อสายเดี่ยวสีขาวมีรอยจ้ำแดงสีเข้ม ขมวดคิ้วเล็กน้อยว่าเพื่อนไปโดนอะไรมา ก็ไม่ได้คิดจะถาม “เธอไม่ไปนอนกับเจ๊นัตตี้เหรอ”

“เจ๊เห็นรอยไม่ได้” พอเห็นเพื่อนหันไปมองในห้องราวกับมีใครอยู่ด้วย ฉันจึงชะโงกมองเข้าไปบ้าง “ไม่สะดวกเหรอ”

“อืม”

“มีแฟนแล้ว?” ไม่อยากจะเชื่อเลยแหะว่าเพื่อนจะมีแฟน โดยไม่ยอมบอกกันเลย

“ใช่ แฟนฉันมาค้างน่ะ” คำตอบของเพื่อนทำให้ฉันพยักหน้ารับ “โทษทีนะหยา”

“ไม่เป็นไร เธอคงอยากใช้เวลากับแฟน งั้นฉันไปก่อน”

“จ้ะ มีอะไรบอกฉันได้เสมอเลยนะ หรือไม่ก็มานอนพรุ่งได้เลยวันหยุดพอดี”

“เมื่อไหร่จะแนะนำแฟนให้รู้จักบ้าง เด็กวิศวะหรือเปล่า” เพราะมุกไปลูบป้ายคณะมาแล้วด้วย ถ้าได้แฟนวิศวะข่าวที่ว่าก็คือเรื่องจริงเลยนะ

“เด็กวิศวะนั่นแหละ ยังไม่สะดวกแนะนำให้รู้จัก ไม่ว่ากันนะ”

“ไม่เป็นไร งั้นฉันไปก่อน”

ก่อนประตูจะถูกปิดลง มุกโบกมือให้กับฉัน พลันสายตาดันโฟกัสไปที่รองเท้าผ้าใบคู่หนึ่งที่ถอดอยู่... ฉันขมวดคิ้วราวกับเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อน แต่นึกเท่าไหร่ก็ไม่ออกจนเดินออกจากคอนโด รถจากัวร์ก็ยังจอดรอเป็นผลให้ฉันมาเคาะกระจกรถพี่เกียร์อีกรอบ

“เพื่อนไม่สะดวกน่ะค่ะ หนูน่าจะไปหาเจ๊นัตตี้” ถึงจะโดนด่าและพี่ครามอาจจะตายคาบาทา เจ๊นัตตี้คนสวยดีกรีเคยเรียนมวยไทยมาก่อนก็เถอะ ต้องยอมนะฉันไม่มีที่ไปแล้วนี่นา

“ไปห้องฉัน”

“คะ?”

“ขึ้นรถ หยา”

เป็นครั้งแรก... ที่พี่เกียร์เรียกชื่อฉันและเรียกด้วยพยางค์เดียว ทำเอาหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเกิดอาการเต้นแรงขึ้น เสียจนต้องยอมขึ้นมานั่งบนรถหรูอีกครั้ง มันจะดีใช่ไหมที่ไปห้องพี่เกียร์อีกครั้ง ฉันไม่ได้อยากจะคิดอะไรที่บ้าๆ บอๆ แบบตอนนั้นอีก ทำให้พี่เกียร์เสียหายก็ไม่รู้ ไม่เป็นไรหรอก หวังแค่ว่ามันจะผ่านไปได้รอบนี้ไปช่วยงานเจ๊นัตตี้ที่สนามแข่งรถ เชื่อว่าฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ

คอนโดพี่เกียร์

เข้ามาในห้องของเขาทุกอย่างก็เหมือนกับตอนนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก ฉันมองพี่เกียร์ที่เดินแทรกตัวไปหยุดตรงโซฟาพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกพาดไว้บนพนักโซฟา ประเด็นคือ... ฉันควรทำอะไรดี

“พี่เกียร์คะ เย็นนี้เราทำสุกี้กินกันดีไหม”

“จะกินบะหมี่”

“โธ่ พักบ้างเถอะค่ะกินโซเดียมมากไม่ดีนะ” พี่เกียร์ทำหน้านิ่ง แต่ก็ยอมเชื่อฉัน “หนูดูของในตู้เย็นก่อนนะคะ”

พอหมุนตัวไปเปิดตู้เย็นขนาดยักษ์ เอิ่ม... สงสัยได้กินสุกี้ผักจนกลายเป็นวัวแน่

“ของมีไหม” ต้องบอกว่าไม่มีเลยจะดีกว่า!

“ต้องไปซื้อน่ะค่ะ ขาดทุกอย่าง” เห็นพี่เกียร์เดินมาซ้อนด้านหลังพลางเอื้อมมือหยิบขวดน้ำ แล้วประเด็นคือเป้าตุงๆ ของเขามันโดนก้นฉันพอดี จนหน้าร้อนผะผ่าวทั้งที่พัดลมตู้เย็นยังพัดเข้าหน้า “นะ หนูไปซื้อเองดีกว่า พี่เกียร์ขับรถมาเหนื่อย”

“ไปด้วยกัน”

“แต่ว่า...”

“มีซุปเปอร์มาร์เก็ตอยู่ใกล้คอนโด” พี่เกียร์ตอบพลางหมุนตัวไปหยิบเสื้อมาสวม “เดินไปแปบเดียว”

“อ่า ถ้าแบบนั้นก็ได้ค่ะ”

ทำไมฉันถึงได้ยังหน้าร้อนอยู่ขนาดนี้นะ มองร่างสูงที่ยืนติดกระดุมเสื้อเสมองขวดน้ำที่วางบนเคาน์เตอร์ก็รีบเอามาแนบแก้มตัวเองทั้งสองข้าง ขอร้อง... เลิกร้อนสักที ฉันจะบ้าอยู่แล้ว!

*-----------------------------------------------*