วิศวะกลรัก :: CHAPTER 13 ก็อยากเป็น [30%]

Gear Trick #13

ก็อยากเป็น

เราสองคนมาถึงซุปเปอร์มาเก็ตใกล้กับคอนโดของพี่เกียร์ เป็นแค่ชั้นเดียวทว่าพื้นที่คือกว้างมากเลยนะ ใช้เวลาเดินแค่ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ฉันเข็นรถเข้ามาอันดับแรกเลยก็คือต้องดูพวกเนื้อสัตว์ก่อน ผักในตู้เย็นก็พอได้อยู่ซื้อไปเพิ่มอีกสักนิดก็น่าจะโอเค

“เนื้อวัวด้วยไหมคะ”

“อือ” ชูแพคเนื้อวัวให้พี่เกียร์ เขาพยักหน้ารับ ไหงกลายเป็นว่าพี่เกียร์เข็นรถเดินตามฉันไปทุกซอกทุกมุม

“พี่เกียร์จ่ายนะคะ หนูจ่ายไม่ไหวแน่”

“ลืมเอาเงินมา”

“พี่เกียร์ พูดจริงเหรอคะ” ฉันถึงห่อเหี่ยวทันทีที่หยิบกุ้งสดขึ้นมา พอเห็นมุมปากยกขึ้นก็หรี่ตามอง “แกล้งหนูอีกแล้ว ทำไมชอบแกล้งหนูจัง”

“อยากน่าแกล้ง” จะบอกว่าตัวฉันเองทำให้เขาอยากแกล้งมากขึ้นว่างั้นสิ ก็ไม่ได้ทำให้ตัวให้น่าแกล้งสักหน่อย พี่เกียร์ชอบใส่ร้ายกันตลอดนั่นแหละ

“หนูขนไปเผื่อตุนไว้ให้พี่เกียร์ต้มใส่บะหมี่กินเองนะคะ”

“ขนไปก็เท่านั้น” เขาบ่นพลางกวาดตามองไปทั่วโซนอาหารทะเล “ทำไม่เป็น”

“หัดทำสิคะ หนูสอน”

“ขี้เกียจ” เกลียดคำว่าขี้เกียจของเขาซะจริง ฉันเลือกของได้ครบตามที่ต้องการใช้เวลาไม่นานรถเข็นก็มีของสดเพียบ จากนั้นก็เดินนำพี่เกียร์ไปยังล็อกน้ำจิ้มสุกี้ อืม จำได้ว่ายี่ห้อที่ฉันชอบกินกับเจ๊นัตตี้มันอร่อยมาก อ้อ นั่นไง...

เขย่งปลายเท้าขึ้นหวังจะหยิบขวดน้ำจิ้มสุกี้ที่อยากได้ มันดันอยู่สูงกว่าฉันที่ตัวเตี้ยจนกระโดดหยิบก็ไม่ถึง มันเป็นอีกครั้งที่ฉันต้องหยุดการกระทำของตัวเอง เมื่อรับรู้ถึงร่างสูงใหญ่ขยับมาซ้อนทับขณะมือหนาชี้นิ้วตามขวดที่ฉันต้องการ

“ขวดไหน” ทว่าดวงตากับเบิกกว้างเมื่อได้ยินเสียงพี่เกียร์กระซิบกระซาบข้างใบหู จังหวะหันไปมองทำให้ริมฝีปากของเราสองคนเฉียดกันจนฉันถอยหลังหนี ไม่ทันได้ตั้งหลักเกือบจะทำให้ขวดน้ำจิ้มอื่นๆ ตกมาแตก “ระวัง”

“ละ แล้วพี่เกียร์ทำไมต้องมากระซิบใกล้หนูด้วยเล่า หนูตกใจนะคะ!” ตวาดเขาแก้อาการที่ร้อนไปหมดทั้งตัว ไม่เว้นแม้แต่หัวใจเองก็ตามที่เต้นผิดจังหวะไปหมด หนำซ้ำปากของฉันยังคงความอุ่นร้อนเอาไว้ไม่จางหาย

“ตกลงขวดไหน”

“ฉลากฟ้าค่ะ” ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เข้าใกล้เขาทีไรฉันไม่เป็นตัวเองทุกทีเลยอะ แล้วดูเขาจู่โจมดิถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ พี่เกียร์ชอบทำแบบนี้ตลอดเลย น่าโมโหชะมัด “เอาชาข้าวบาร์เลย์ด้วยไหมคะ หนูเห็นพี่เกียร์ชอบดื่ม”

“อืม” เข็นรถเดินนำฉัน ยามมองแผ่นหลังกว้างของพี่เกียร์ ฉันก็ยกมือแตะกลีบปากตัวเองเบาๆ เมื่อกี้ถึงมันจะแค่เฉียด ทำไมกลับรู้สึกว่ามันร้อนแรงจัง กลิ่นบุหรี่เมนทอลยังติดจมูกไม่หายด้วย พอทีปั้นหยา... “จะมาไหม”

“ปะ ไปค่ะ”

พี่เกียร์กำลังจะเลี้ยวโค้งหันมามองฉันที่ยืนทำเอาจิกทึ้งเส้นผมตัวเอง กึ่งวิ่งกึ่งเดินมาหยุดตรงหน้า แลเห็นใบหน้าหล่อเหลามองฉันพลางเอียงคอมอง

“ร้อนเหรอ”

“คะ?”

“หน้าแดงเชียว”

“นะ น่าจะเพราะตรงนั้นแอร์ไม่ถึงมั้งคะ หนูเลยร้อนๆ” ยกมือปัดหน้าตัวเองพลางยิ้มขำ หากแต่ว่าคำพูดต่อจากนี้ทำเอาฉันหน้าชายับ

“เหรอ” พี่เกียร์เบ้ปากพลางเงยหน้าขึ้นมองบน “แอร์จ่อลงหัวขนาดนั้น”

“!”

“สงสัยแอร์คงร้อน”

พี่เกียร์... คนซึนและคนบ้าที่สุด ทำให้คำโกหกของฉันมันดูไม่มีน้ำหนักเลยอะ ถ้าร้อนจริงพี่เกียร์คงเหงื่อแตกไปแล้ว

ในครัวตอนนี้ฉันยืนล้างผักลงตะกร้าให้สะอาด หันมองพี่เกียร์ที่กำลังยืนแกะปูอัดจากซองลงจาน เขาทำมันอย่างเชื่องช้าและเงอะงะ อดไม่ไหวที่จะช่วยเขาทำอย่างเร่งรีบ เสร็จก็หันมาล้างกุ้ง ปลาหมึกให้สะอาด กุ้งจะต้มทั้งเปลือกจะได้คงความเนื้อเด้งๆ ของมันเอาไว้ ดังนั้นพอจะกินค่อยตักแล้วแกะเปลือกออก

“มันบีบคางด้วยเหรอ”

“คะ” หันไปสบตากับพี่เกียร์ เอากำลังจะเอื้อมมือมาจับคาง แต่ฉันก็ปัดมือเขาออก “ไม่ใช่ค่ะ”

“เฉยๆ จะดู”

“ไม่ได้ค่ะ” ตวาดใส่เขาจนร่างสูงถอนหายใจ

“อย่าให้บังคับ”

“หนูเปล่า แต่มือพี่เกียร์เลอะนะคะ จะมาจับแก้มหนูได้ไง ล้างมือก่อน” เขาหลุบสายตามองมือตัวเองที่ยังมีเศษปูอัดติดตามนิ้วอยู่เลย เป็นเพราะมัดผมขึ้นแน่ๆ พี่เกียร์ถึงได้เห็นรอยที่คาง อุตส่าห์หลบไม่ให้เขาเห็น รอยมันก็ไม่ได้แดงขนาดนั้นเขาจะตาดีเกินไปแล้ว “เสร็จแล้วพี่เกียร์เอาหม้อเสียบปลั๊กได้เลยค่ะ เอาน้ำต้มสต็อกไก่ที่หนูทำเทลงไป กดปุ่มแล้วก็ใส่ข้าวโพดและผงปรุงรส น้ำซุปจะได้อร่อย”

“ทีละอย่าง”

“...”

“จำไม่หมด”

“ไม่เห็นจะยากเลย ทำไมขี้ลืมเหรอคะ” ก็พอจะเข้าใจนะพี่เกียร์คงขี้ลืมจริง ขนาดของบางอย่างเพื่อนไม่ชอบก็ยังจำไม่ได้ สุดท้ายก็มาตกที่ฉันหลายอย่าง ผลพลอยได้สุดๆ

“บางอย่างมันไม่น่าจำ” แปลกคนชะมัดเลย จำต้องผละมือและยืนสั่งพี่เกียร์ที่เอาหม้อสุกี้ตั้งบนโต๊ะกินข้าวตัวยาวติดริมกระจก เสียบปลั๊กและเขาก็ทำตามฉันอย่างว่าง่ายเชียวนะ ครั้งแรกเลยที่ดูเหมือนจะอยู่เหนือพี่เกียร์ก็ตอนนี้ เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยเราก็ช่วยกันขนของสดมาวางบนโต๊ะ ฉันเทน้ำจิ้มลงถ้วยขนาดเล็กส่งให้พี่เกียร์เขาก็เริ่มเอาของทุกอย่างลงต้มในน้ำที่กำลังเดือด

“กินกุ้งไหมคะ หนูแกะให้ รอให้หายร้อนก่อน”

“อือ” พี่เกียร์คีบวุ้นเส้นเข้าปากขณะที่ฉันเอากุ้งออกจากหม้อมาวางบนจานเพื่อให้หายร้อน พี่เกียร์หยิบกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่ม มันคงจะรสชาติถูกปากสินะ เขากินมันโดยไม่พูดไม่จาสักคำ

ออด ออด~

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น ฉันเสมองพี่เกียร์ที่ขมวดคิ้วพลางวางตะเกียบกระทบกับถ้วยอย่างแรง “ขัดอารมณ์”

“ผู้หญิงของพี่เหรอคะ”

“บ้า” อ้าว... แล้วพี่เกียร์จะแรงเพื่อ? ทำหน้าเหยเกมองพี่เกียร์ที่เดินสาวเท้าไปเปิดประตู ส่วนฉันก็จับกุ้งดูหายร้อนแล้วเตรียมลงมือแกะมันให้เขากิน

“หูย ทำสุกี้กินกันด้วย ไม่คิดจะชวนกูเลยหรือไงมึงอะ!”

“พี่โฬม พี่เจค สวัสดีค่ะ” ฉันค้อมศีรษะให้กับพี่ทั้งสองคน แลดูพี่โฬมรีบดึงเก้าอี้ข้างฉันนั่ง ตามด้วยพี่เจคที่ดูเหมือนจะนั่งหลับอยู่ตลอดเวลา พอเห็นสุกี้ปุ๊บก็ดูเหมือนจะทำให้ดวงตาคมตื่นเต็มตา

“น่ารำคาญ”

“หนูไปหยิบถ้วยกับตะเกียบให้นะคะ”

“ไม่ต้อง” พี่เกียร์ห้ามก่อนที่ฉันจะได้ลุกขึ้น “ให้ลุกไปหยิบเอง”

“แหม น้องปั้นหยาอุตส่าห์มีน้ำใจ เจ้าของห้องนี่แล้งน้ำใจสุดๆ” ดูเหมือนคำพูดของพี่โฬมไม่ได้เข้าไปในเซลล์สมองของพี่เกียร์ เขาเอาแต่คีบของกินที่อยู่ในหม้อลงถ้วยให้ฉันแบบเยอะจนพูน

“พะ พี่เกียร์มันเยอะไป หนูกินไม่หมดนะคะ”

“กินซะ” เอาจริงมีแต่เนื้อหมู เนื้อวัว ปลาหมึก หมูเด้งและบรรดาโปรตีนทั้งนั้นเลยอะ ในหม้อจึงเหลือแค่ผัก เห็ดและวุ้นเส้นเองนะ

“เหลือแค่นี้พี่โฬมกับพี่เจคจะกินได้เหรอคะ”

“ได้”

“ได้พ่องมึงอะ ควายเห็นกูเป็นวัวหรือไง!” พี่โฬมที่เอาถ้วยมานั่งมองค้อนพี่เกียร์ “คีบให้แต่น้องปั้นหยา”

“พี่โฬมแบ่งของหนูไปก็ได้นะคะ”

“หนูเนี่ยน่ารักมากๆ เลยนะปั้นหยา ไม่เป็นไรครับ พี่กินผักได้”

“งั้นหนูไปเอาของมาเพิ่มดีกว่าค่ะ มีของอีกเยอะเลย รอแปบนะคะ” ลุกขึ้นกลับมาเข้ามาในครัวอีกครั้ง มันอยู่ไม่ห่างกับโต๊ะอาหารสักเท่าไหร่ ฉันจึงเตรียมเอาพวกเนื้อวัว เนื้อหมูรวมไปถึงพวกของสดต่างๆ ออกมาจัดเรียงในจาน ใช้เวลาไม่นานก็ถือถาดออกมาและได้ยินบทสนทนาของพี่เกียร์กับพี่โฬมอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“อะไร มึงรู้แล้วยังจะทำต่อเหรอ”

“บอกแล้วไง” พี่เกียร์เว้นวรรคคำพูด “อยากได้”

[30%]

*------------------------------------------------------------*