วิศวะกลรัก :: CHAPTER 13 ก็อยากเป็น [100%]

“ฟังพี่นะน้องปั้นหยา” พี่โฬมดึงสติฉันพลางยิ้มกริ่ม “มันไม่ดีหรอก หนูเชื่อพี่”

“หนูอยากได้เงินนี่นา”

“ต้องได้มาแบบที่ไม่ใช่เรื่องแบบนี้สิครับ พี่น่ะไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่พอดีพี่มันเหี้ย โกงเรื่องพนันทุกอย่างก็แค่นั้น” ใบหน้าหล่อเหลาของพี่โฬมทำให้ฉันเม้มริมฝีปาก พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ “โดนคนมันท้าทายก็จัดให้สักหน่อย สุดท้ายพอพี่ได้ พี่ก็ลบเว็บทิ้ง จบ”

“...”

“อย่างหนูมันจะไม่ได้แค่ก้อนเดียวจบ คนเรามีความโลภอยู่ในตัวกันทุกคน อยู่ที่ว่าจะโลภมากหรือน้อย” คำสอนของพี่โฬมเกี่ยวกับเรื่องนี้ทำให้ฉันตระหนักขึ้นมาได้ว่าต่อให้อยากได้เงินแค่ไหน ไม่ควรทำเรื่องที่ทุจริตแบบนี้ “ที่ไอ้เกียร์มันห้าม มันแค่ไม่อยากให้หนูหลงทางผิดก็เท่านั้น เข้าใจมันหน่อยนะ”

“ค่ะ”

“มันเป็นพวกพูดไม่ค่อยเข้าใจ หนูคงรู้” ใช่ รู้ดีเลยล่ะ บางคำพูดของพี่เกียร์ถึงทำให้ฉันจับใจความได้ยากแบบสุดๆ “เชื่อมันเถอะครับ ทุกอย่างที่มันพูดมา มีเหตุผลไม่ใช่ไม่มี”

พยักหน้ารับ มันก็คงถูกเหมือนที่พี่โฬมพูด ทุกคำพูดของพี่เกียร์ถึงจะเข้าใจได้ยาก แต่มันก็มีเหตุผลซ่อนอยู่ในนั้นโดยที่ฉันเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจ จนต้องเจาะมันให้ลึกที่สุด

“ไอ้เกียร์มันรวยจะตายไป หนูยืมมันได้”

“ไม่เอาหรอกค่ะ หนูอยากหามันด้วยตัวเอง” ถึงจะเป็นไปได้ยากก็เถอะ ถ้าไม่รีบมันจะช้าเกินไปสำหรับปลายฟ้า “หนูเป็นคนอื่นนะคะ คงไม่มีใครมาให้ยืมเงินโดยไม่มีหลักประกันอะไรหรอก”

“หึ พี่บอกแล้วไงว่ามันรวย” รู้ว่ารวย ตอกย้ำกันทำไมก่อน

“รวยแล้วก็ใช้เงินแบบแปลกๆ ด้วยค่ะ”

“หือ?”

“ก็กระเป๋าใบนั้นน่ะค่ะ” ชี้นิ้วไปให้พี่โฬมมองกระเป๋าสีดำของฉันที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกที่พี่เจคนอนอยู่ “ซื้อมาตั้งหกพัน บอกว่าลืมไปว่าพี่โฬมไม่ชอบก็เลยเอามาให้หนู”

“ห๊ะ!”

“ค่ะ ซื้อมาได้ยังไงตั้งหกพัน”

“มันซื้อให้พี่เหรอ มันบอกหนูเหรอปั้นหยา” พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ ก็พี่เกียร์พูดกรอกใส่หูซะขนาดนั้น

“บังคับให้หนูใช้ด้วยค่ะ น่ารักดีนะคะพี่เกียร์ใส่ใจพี่โฬมดีจัง”

“หึ ครับ” พี่โฬมยกมือลูบใบหน้าตัวเองสองสามครั้ง พลางเสมองแผ่นหลังของพี่เกียร์ที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียง “ใส่ใจดีมากด้วยซ้ำไป”

ร่างสูงขอตัวไปสูบบุหรี่บ้าง พอเห็นพี่เกียร์กับพี่โฬมยืนคุยอะไรกันบางอย่าง ฉันก็เก็บของบนโต๊ะเสี้ยวหนึ่งพี่เกียร์หันมามองฉันและคุยกับพี่โฬมต่อ เห็นมีแค่พี่โฬมนะที่ดูโวยวายเสียใหญ่โต พอเก็บของบนโต๊ะเอาไปไว้ในซิงค์ล้างจาน ก็เดินมาเช็ดทำความสะอาดโต๊ะให้เรียบร้อย จากนั้นก็มายืนทำความสะอาดเคาน์เตอร์ครัว รวมไปถึงยืนล้างถ้วยชาม ส่วนหม้อสุกี้น่าจะต้องรอพรุ่งนี้ให้หายร้อนก่อน

“กินอิ่มหรือเปล่า” พี่เกียร์ที่เดินเข้ามาเปิดตู้เย็นคว้าน้ำขึ้นดื่มเอ่ยถาม

“ค่ะ” ตอบพลางเช็ดมือลงบนผ้าขนหนู “พี่โฬมกลับแล้วเหรอคะ”

“อือ” คำตอบของพี่เกียร์ทำให้ฉันยกมือเกาศีรษะตัวเอง เอายังไงต่อดีล่ะปั้นหยา... “เข้าไปอาบน้ำ”

“พี่เกียร์จะให้หนูค้างจริงๆ เหรอคะ”

“ใช่” ตอบแบบไม่มีลังเลเลยนะคนเรา จะบ้าอยู่แล้ว “นอนด้วยกัน ไม่เห็นแปลก”

“แต่เรา... ไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ” ทำไมคำพูดท้ายถึงได้แผ่วเบาขนาดนี้ล่ะปั้นหยา “คงไม่ดี”

“คิดอะไร” พี่เกียร์วางขวดน้ำลงบนเคาน์เตอร์บาร์ จากนั้นก็เดินต้อนฉันมาเรื่อยๆ จนสะโพกชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์อีกฝั่ง ร่างสูงโน้มตัวลงมาวางมือลงข้างๆ เอวไม่ให้ขยับหนีเขาไปไหน

“พี่เกียร์” เรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก บังคับเสียงให้เป็นปกติหน่อยสิปั้นหยา

“ไม่ได้คิดอะไร ทำไมจะนอนไม่ได้”

“...”

“หรือจริงๆ แล้วหยาคิด” ทำไมฉันขนลุกเกรียวขนาดนี้ที่พี่เกียร์เรียกชื่อฉันด้วยคำว่าหยาคำเดียวเนี่ย

“หนูเปล่านะคะ” แค่มันเขินต่างหากเล่า มันรู้สึกแปลกๆ นี่นาที่จะต้องนอนกับผู้ชายคนอื่น ที่ไม่ใช่แฟนของตัวเอง ถึงฉันกับพี่ครามจะอยู่ในความสัมพันธ์ที่มันค่อนข้างห่างไกลกัน เขาก็ยังได้ชื่อว่าเป็นแฟนและฉันไม่อยากทำให้เรื่องพวกนี้มันกลายเป็นความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิง ฉันชอบความสัมพันธ์แบบนี้กับพี่เกียร์มากกว่า หมายถึงตอนแรกๆ ที่เราเจอกัน

เหมือนได้รู้จักพี่เกียร์มากขึ้น เขาก็ดูเปิดตัวตนให้ฉันได้เห็นมากขึ้น แม้จะไม่ได้เยอะก็พอทำให้รู้ว่าพี่เขาไม่ได้หยิ่งทะนงหรือจองหองอย่างที่พี่ครามคิดและใส่ร้าย

“ใจดีแล้วนะ อยากให้ใจร้าย” ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ขณะที่มือหนาช้อนปลายคางขึ้นเอียงไปด้านขวาเพื่อมองตำแหน่งที่พี่ครามบีบแก้มใกล้ๆ ลำคอจนแดงเล็กน้อย “จำได้ไหมที่ไอ้โฬมพูด”

“อะไรคะ” พี่โฬมพูดซะเยอะขนาดนั้น ใครจะไปจำได้กัน

“กินสุกี้วันนี้เงินใคร”

“เงินพี่เกียร์” ทำไมพอมาถึงจุดนี้ฉันกลับรู้สึกเหมือนโดนพี่เกียร์ต้อนให้จนมุมจนกู่ไม่กลับเลยล่ะ

“คิดเงินกับไอ้โฬมแล้ว เหลือแค่หยา”

“พี่เกียร์คิดเงินกับหนูด้วยเหรอคะ หนูก็ทำให้กินแล้วไง” ฉันทำหน้าบูดใส่เขา “รวยก็รวย คิดเงินหนูได้ลงคอ”

“ใครบอกว่าจะเอาเงิน” อ้าว... ตั้งคำถามในใจว่าพี่เกียร์จะเอาอะไรกันล่ะ พอฉันกำลังคิดว่าพี่เกียร์ไม่เอาเงินแล้วจะเอาอะไร ต้องสะดุ้งตกใจที่ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนกลิ่นเมนทอลลอยคลุ้งบนพวงแก้มใส “ยังไม่มีจ่าย”

“...” ลอบกลืนน้ำลายและดูเหมือนฉันจะถูกสายตาที่เต็มไปด้วยความร้อนแรงหยุดให้นิ่งค้างเหมือนตุ๊กตา

“มัดจำก่อนได้ไหม?”

*--------------------------------------------------*