วิศวะกลรัก :: CHAPTER 12 เขาเป็นความสบายใจ [50%]

Gear Trick #12

เขาเป็นความสบายใจ

ถึงแบบนั้นเมื่อคืนฉันเผลอนอนหลับในห้องน้ำ ดีนะที่ไม่ขาดใจตายซะก่อนเพราะเปิดหน้าต่างบานเล็กให้ลมเข้า พี่ครามยังนอนไม่ตื่นอยู่บนเตียง พอเขาหลับแบบนี้ฉันก็รีบอาบน้ำแต่งตัวสวมเสื้อยืดสีน้ำเงินคอวีใหญ่กว่าตัวเล็กน้อยกับกางเกงยีนส์ทรงกระบอกสีเข้ม ผมเผ้าก็ไม่ได้มัดด้วยจึงปล่อยสยายเหน็บข้างใบหู

ฉันนั่งตวัดขาไขว่ห้างที่หน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ก้มหน้าอ่านในหนังสือในมือ เป็นหนังสือเกี่ยวกับการฮีลใจ ใช่ มันไม่ได้ฮีลใจได้ดีสักเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ทำให้ลืมเรื่องเมื่อคืนไปได้ข้าง บนโต๊ะมีแก้วโกโก้เย็นกับจานเค้กที่ถูกตักกินไปแค่คำเดียว

ผละใบหน้าจากหน้าหนังสือหยิบแก้วโกโก้ขึ้นดื่ม ฉับพลันก็มีร่างสูงสวมกางเกงยีนส์สีซีดและเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างฉัน ทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อเหลาซึ่งมัดผมรวบเป็นมวย ด้านหน้าปล่อยเส้นผมลงมาและด้านบนมีแว่นกันแดดสีดำเหน็บบนศีรษะ รู้อะไรไหม... แค่เห็นหน้าเขา เรื่องเมื่อคืนก็ตีวุ่นเข้ามาอีกครั้ง

“พี่เกียร์” เรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “มาได้ยังไงคะ รู้ได้ไงว่าหนูอยู่ที่นี่”

“ผ่านมา” ชี้นิ้วไปยังรถจากัวร์ที่จอดอยู่ริมฟุตบาทเลยหน้าร้านกาแฟไป “แขนโดนอะไร”

คำถามของพี่เกียร์ทำให้ฉันเสมองแขนของตัวเองที่เขียวช้ำ “หนูเดินชนตู้น่ะค่ะ”

“สองข้างเลย” ชี้นิ้วมาแขนซ้ายอีกข้าง แลดูสีหน้าพี่เกียร์ดูไม่สบอารมณ์ เขาเอื้อมมือมาจับแขนแน่นอนว่าฉันต่อต้านเล็กน้อย ทว่าพี่เกียร์กลับไม่ยอม “ไม่ใช่รอยชน”

“...”

“โดนอะไรมา” น้ำเสียงเย็นยะเยือกของพี่เกียร์ทำให้ฉันอยากจะระเบิดน้ำตาออกมาให้ได้มากที่สุด ทว่าต้องทำเป็นเข้มแข็งเพื่อไม่ให้เขาสงสัยอะไรไปมากกว่านี้

“พี่เกียร์ดื่มอะไรดีคะ หนูเลี้ยงเอง” เปลี่ยนเรื่องปิดหนังสือเพื่อลุกไปสั่งเครื่องดื่มให้กับเขา

หมับ

“!”

“จะไม่พูดก็ได้” ฝ่ามือหนาคว้าข้อมือฉันไว้ ความอบอุ่นจากมือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาให้บาดแผลทางจิตใจได้ถูกชะล้างไปแทบหมดสิ้น “มีอีกครั้ง ต้องบอก”

ฉันไม่ตอบและไม่พูดอะไรกลับไปสักนิด กำลังกลั้นอยู่ต่างหาก... กลั้นน้ำตาของตัวเองเอาไว้

“ไม่ปล่อยให้เดินหนีแน่”

“พี่เกียร์ดื่มอะไรดีคะ ลาเต้ไหม” เหมือนจะเคยเห็นเขากินบ่อยอยู่นะ พอพี่เกียร์ไม่ตอบฉันก็เลยคิดให้เอง “อเมริกาโน่ คาปูชิโน่ ชาเขียวหรือ...”

“แบบเธอ” ชี้นิ้วมายังแก้วโกโก้ พยักหน้ารับพี่เกียร์จึงคลายมือออกเพื่อให้ฉันควานหากระเป๋าเงิน เดินกลับเข้าไปในร้านและสั่งเครื่องดื่มให้กับพี่เกียร์ ระหว่างยืนรอพนักงานทำเครื่องดื่ม ฉันก็เสมองกระจกใสที่สะท้อนให้เห็นว่าพี่เกียร์ตอนนี้กำลังคีบบุหรี่ออกจากปากพ่นควันพุ่งออกมาเป็นระยะ

ราวกับรู้ว่ามีสายตาของฉันจ้องอยู่ พี่เกียร์จึงหันมา เป็นฉันเองที่หันหนีหน้าของเขา ไม่ได้อยากให้พี่เกียร์มารู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับชีวิตของฉัน เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่คนรู้จักที่มีมิตรภาพดีๆ ให้กันก็เท่านั้น อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้อยากเลิกยุ่งกับพี่เกียร์เพียงเพราะพี่ครามบอกให้เลิกยุ่ง เขาไม่ได้ผิดอะไร ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้ผิด

ฉันไม่ได้นอกใจพี่ครามหรือคุยกับพี่เกียร์เชิงชู้สาว ส่วนเขาเองก็ไม่ได้คิดเรื่องแบบนั้นกับฉันแน่ ดังนั้นความสัมพันธ์ของเรามันบริสุทธิ์จนไม่สามารถตัดเขาออกไปจากชีวิตได้

“ได้ข่าวจะไปทำงานผับ” พี่เกียร์เอ่ยถามเมื่อฉันวางแก้วโกโก้กับจานคัพเค้กครีมสดให้ ไม่รู้ว่าพี่เกียร์ชอบกินอะไร จึงคิดว่าคัพเค้กน่าจะง่ายต่อการกิน

“รู้ได้ยังไงคะ”

“ไอ้โฬมบอก”

“อ้าว แล้วพี่โฬม...”

“เจ้าของร้านเป็นพี่ชายมัน” ถึงบางอ้อเลยทีนี้ ก็ว่าทำไมฉันมีปัญหาพี่โฬมมักจะบอกว่าไม่ต้องกลัวว่าคุณดลจะดุหรือจะไม่ให้เงินค่าจ้าง แบบนี้เองสินะผับของพี่ชายพี่โฬมเอง “ไม่ต้องทำ”

“แต่หนู...” ต้องทำงานเพื่อหาเงินนะ ตอบเขาได้แค่ในใจเมื่อเห็นสายตาคมตวัดมองมา

“อายุ 19 ไม่เหมาะ”

“หนูบรรลุนิติภาวะแล้วนะคะ” พี่เกียร์แลดูไม่ได้สนใจคำพูดของฉันสักนิด “ตามกฎหมายอายุ 18 ขึ้นไปก็ทำงานพิเศษหลากหลายได้แล้ว ส่วน 20 ขึ้นไปก็เป็นบุคคลที่บรรลุนิติภาวะแต่งงาน จดทะเบียนสมรสหรือทำนิติกรรมต่างๆ ได้ด้วยตัวเอง”

“แม่นนะ” คำชมของพี่เกียร์ทำให้ฉันเม้มริมฝีปาก “รู้ใช่ไหมว่าชุดผับมันโป๊”

“ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่คะ หนูไม่ได้คิดอะไรเยอะหรอก หนูไม่ได้หุ่นดีเลย ไม่สวยด้วย” พี่เกียร์ตักคัพเค้กเข้าปากเคี้ยวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ตวัดขานั่งไขว่ห้างมองฉันพูดอยู่คนเดียว “แค่ทำงานเอง ชุดก็แค่คิดว่ามันคือยูนิฟอร์ม”

“เหรอ” ลากเสียงยาวพลางยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “แล้วรู้ไหมว่านอกจากเสิร์ฟ ทำอะไรอีก”

“เด็กเสิร์ฟก็แค่เสิร์ฟเหล้าไงคะ”

“หึ ถึงได้บอกว่าเธอยังเด็ก”

“พี่เกียร์ หนูโตแล้วนะ!” กล้าดียังไงมาว่าฉันเด็กเนี่ย “เหมือนที่หนูไปทำนั่นแหละ”

“อันนั้นแค่ลูกจ้างชั่วคราว” ฉันหยุดเอาหลอดคนโกโก้ในแก้วพลางขมวดคิ้วกับคำพูดต่อจากนี้ “ลูกจ้างประจำ ทำมากกว่าที่คิด”

“หมายถึงอะไรบ้างคะ” ทำไมรู้สึกว่าพี่เกียร์จะรู้ลึกมากจนรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ นะตัวฉัน

“เทกแคร์ลูกค้า” ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่มองมา ไหนจะมุมปากที่ยกขึ้นนี่อีก น่ากลัวชะมัด... “เหมือนที่เห็นตอนที่ขึ้นไปเสิร์ฟเหล้าห้องวีไอพี”

ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันพยายามนึกไปถึงห้องวีไอพีที่พี่เกียร์กับพี่โฬมนัวเนียกับผู้หญิง นั่นไม่ใช่ผู้หญิงที่พวกเขาหิ้วไปเหรอ พอสมองประมวลปุ๊บดวงตาก็เบิกกว้าง “ระ หรือว่า...”

“คิดอะไรอยู่” พี่เกียร์เอาช้อนตักคัพเค้กชี้หน้า “ก็แบบนั้นล่ะ”

บ้าน่า! หมายถึงนั่งดื่มเป็นเพื่อนแขกน่ะเหรอ แบบว่าฉันต้องไปนั่งทำแบบนั้นด้วยเหรอ

“อะ อาจจะไม่ใช่ก็ได้นะคะ หนูไม่ได้สวยเลย หนูเสิร์ฟกับล้างแก้วได้”

“ลูกจ้างประจำ ไม่ได้ทำแค่เสิร์ฟอย่างเดียว” เพราะแบบนี้คุณดลถึงได้ชมว่าฉันน่ารักใช่ไหม เขาชมว่าน่ารักไม่ใช่เพราะฉันน่ารักจริงๆ ชมเพราะต้องการหาพนักงานประจำไปนั่งดื่มเป็นเพื่อนแขก “คิดจะทำอยู่ไหม”

สบตากับพี่เกียร์ที่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางดูดโกโก้ “หนูขอเป็นลูกจ้างชั่วคราวดีกว่าค่ะ”

“หึ”

น่ากลัวชะมัดเลย... ใครจะไปคิดกันล่ะ แต่ก่อนไปเป็นพนักงานเสิร์ฟตามงานที่เจ๊นัตตี้หาให้ มันไม่ได้ถึงขนาดนี้นี่นา ฉันก็นะเห็นแก่เงินเยอะจนลืมว่าตัวเองทำหรือทำอะไรไม่ได้บ้าง เล่นจะเอาทุกอย่างเลยหรือไง กินเหล้าก็ไม่เป็นจะให้ไปนั่งดื่มคลอเคลียกับแขก แค่คิดก็ก้มหน้าลงหลับตาอย่างนึกเสียดาย เงินเยอะด้วยนะที่นั้นอะ

“ตกลงยังไง”

“ไม่เอาแล้วค่ะ” ตอบพี่เกียร์ผงกศีรษะขึ้นหนึ่งครั้ง ทว่าสัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ยีเส้นผม ทำให้ฉันยกมือขึ้นทาบทับหลังมือของพี่เกียร์อย่างไม่ได้ตั้งใจ มือหนาใหญ่กว่ามือฉันมากพอควร พี่เกียร์เห็นว่าฉันจ้องหน้าเขานิ่งก็ใช้ปลายนิ้วชี้กดลงบนจมูกฉันเพื่อดึงสติ

Rrr

มือถือดังขึ้นในกระเป๋าสะพายราคาหกพัน ฉันหยิบมันขึ้นมามองปลายสายก็ไม่ได้อยากจะรับเลยด้วยซ้ำ พอเห็นว่าพี่เกียร์เบือนหน้าหนีไปต่อบุหรี่จุดสูบจึงกดรับ “มีอะไรคะ”

(“หนูอยู่ไหน”)

“หนูออกมาเดินเล่น” ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ไม่อยากคุยกับเขาเลย

(“ปั้นหยา พี่ขอโทษ”) คำหวานและน้ำเสียงแลดูเศร้าสลดของพี่ครามไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นหรอกนะ อย่างที่บอกคนเราเมื่อได้ลองเจอเหตุการณ์ที่น่ากลัวไป คิดว่าครั้งเดียวมันก็ควรพอ ฉันไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง ดังนั้นฉันจะต้องเร่งเขาเรื่องโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด (“หนูอย่าโกรธพี่ได้ไหม พี่เมา พี่คุมสติไม่อยู่”)

“...” ฉันเงียบและหลุบสายตามองเค้กของตัวเองนิ่งๆ

(“ให้อภัยพี่ได้ไหม พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายหนู พี่รู้สึกแย่มากที่ทำกับหนูแบบนั้น”)

“วันนี้หนูไม่กลับห้องนะคะ หนูจะค้างที่ร้านเจ๊นัตตี้”

(“ปั้นหยา ไม่เอาแบบนี้”) พี่ครามยังไม่ยอมวางสาย เขาถอนหายใจออกมา (“โอเค ถ้าหนูไม่สบายใจพี่ไม่ขัดก็ได้”)

“ค่ะ”

(“พี่อยากให้หนูรู้เอาไว้นะปั้นหยา พี่รักหนู พี่หึงหนูและพี่หวงหนูมากที่สุด”) รักเหรอ? ตอนแรกก็เคยหลงมันไปกับคำหวาน ทว่าเกิดเรื่องเมื่อคืนฉันขอไม่รู้สึกฟินกับสิ่งที่เขาพูดออกมาสักนิด

“แค่นี้นะคะ” ไม่รอให้พี่ครามวางสาย ฉันก็เป็นฝ่ายวางก่อนทันทีด้วยความโล่งอก ไม่อยากคุยกับเขานานกว่านี้มันจะยิ่งทำให้ฉันนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนจนกลายเป็นเหมือนคนบ้า คิดซ้ำวนไปมาจนนอนไม่หลับ

“ใคร” พี่เกียร์ที่นิ่งมานานจึงเอ่ยถาม “ที่โทรมา”

[50%]

*---------------------------------------------------------*