วิศวะกลรัก :: CHAPTER 11 อยากได้ [100%]

คำหยาบคายถูกขุดขึ้นมา คนๆ นี้ไม่ใช่คนที่บอกรักฉันมาตลอด ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พลังบวกให้กับฉันและไม่ใช่แม้แต่คนที่เคยใช้คำหวานเพื่อปลอบใจ เป็นที่พึ่งเดียวให้กับฉัน ตอนนี้เขาเหมือนปีศาจร้ายที่พร้อมจะทำลายฉัน หากยังคงดื้อดึงและยืนยันที่จะไม่เลิกยุ่งเกี่ยวกับพี่เกียร์ ใช่ เขาไม่ได้คิด พี่เกียร์ไม่ผิดทำไมฉันจะต้องทำตามพี่ครามด้วย

“ปล่อยหนูนะ หนูเจ็บ”

“เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงกับกูเหรอปั้นหยา!”

ตุ้บ

ร่างของฉันถูกเหวี่ยงไปนอนฟุบลงบนเตียง ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นนั่งดี พี่ครามก็ตามมาขึ้นคร่อมจนฉันเบิกตากว้างพลางส่ายหน้าไปมา เขาตรึงข้อมือฉันไว้เหนือหัว ฉับพลันก็โน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ลำคอจนฉันรู้สึกขยะแขยงเจียนบ้า

“ฮึก ปล่อยหนูนะ”

“ถ้ายังไม่รับปากกูว่าจะเลิกยุ่งกับมัน เตรียมตัวตายคาเตียงได้เลย” ฉันไม่รู้ว่าที่พี่ครามเป็นแบบนี้เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเป็นเพราะนี่... คือธาตุแท้ของผู้ชายที่ตีหน้าแสนดีกับฉัน พอกลายร่างก็เปลี่ยนไปจนไม่ใช่คนๆ เดิมที่ฉันรู้จัก “บอกมาว่าจะเลิกยุ่งกับมัน!”

“มะ ไม่ หนูไม่เลิก”

“ได้ งั้นมึงก็อย่าหวังว่ากูจะปล่อยให้แม่งสุขสบายกับมันแน่” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้พลางบีบปลายคางฉันจนเจ็บแก้มไปหมด “เลิกกับกูได้ก็ลองดู ดูสิ น้องมึงจะเป็นยังไง”

ปลายฟ้า... น้องสาวของฉัน เขากำลังขู่ฉันเรื่องเลิกเหรอ รู้ตัวใช่ไหมว่าฉันไม่มีทางทนกับความสัมพันธ์แบบนี้ได้ ธาตุแท้ของพี่ครามทำให้ฉันกัดผนังในปากจนเจ็บหนึบ เรามีบ่วงคล้องคอเรื่องปลายฟ้าอยู่และใช่ เขาเอามันมาเป็นข้ออ้างเพื่อกันไม่ให้ฉันหนีเขาไปไหนได้ เขารู้จุดอ่อนของฉันอย่างดีและจุดอ่อนของฉันก็คือปลายฟ้า

“จะเลิกกับพี่ไหม” ดูเหมือนพี่ครามจะค่อยๆ สงบลง เขาโน้มใบหน้าลงมาพรมจูบแก้มของฉันและไล่มาถึงลำคอ “หนูทำให้พี่โมโหทำไม บอกสิ หนูจะไม่เลิกกับพี่”

ฉันไม่ตอบอะไร รู้สึกขยะแขยงกับสัมผัสของเขาจนปล่อยน้ำตาให้รินไหลอาบแก้ม ชีวิตของฉันมันท้อและเหนื่อยแค่ไหน น้ำตาไม่เคยมีไหลออกมาสักหยดเดียว ทำไมกัน... ทำไมฉันต้องมาร้องไห้ให้กับผู้ชายเลวๆ คนนี้ด้วย ผู้ชายที่กุมชีวิตของฉันและของปลายฟ้าเอาไว้

เขารู้ทุกอย่างในชีวิตของฉัน รู้ว่าฉันต้องการอะไรและรู้ว่าใครสำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน การต่อรองที่ไม่ยินยอมเป็นเหตุลผลเพียงอย่างเดียวที่ฉุดรั้งเราสองคนเอาไว้แบบไม่มีวันที่จะแยกจากกันได้

“บอกพี่ให้ชื่นใจสิ ปั้นหยา”

“ฮึก มะ ไม่ค่ะ” ตอบออกไปด้วยเสียงที่แผ่วเบาแทบจะเลือนหายไปในลำคอ พี่ครามได้ฟังก็ผงกใบหน้ามามองจ้องหน้ากัน กลิ่นแอลกอฮอล์และบุหรี่เล่นงานจนฉันมึนหัวไปหมด

“ดีมากคนเก่ง พี่ขอโทษนะ” ตบหัวแล้วลูบหลัง ทั้งที่เมื่อกี้ทำร้ายร่างกายไม่พอยังทำให้จิตใจของฉันให้ย่ำแย่อีกต่างหาก ฝ่ามือหนาเลื่อนจากปลายคางก่อนจะลูบไล้เรียวขาของฉันสอดนิ้วเข้ามาภายใต้กระโปรงจนฉันดีดดิ้นไปมา “หนูต้องโดนพี่ลงโทษที่ขัดคำสั่งพี่เรื่องไอ้เกียร์”

“ไม่เอา... หนูขอ” ส่ายหน้าไปมาหวังให้พี่ครามตั้งสติให้ได้มากกว่านี้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจมันอีกต่อไป ปลายนิ้วสากที่ร้อนระอุลากขึ้นมาเรื่อยๆ ฉันจะไม่ต้องถูกล่วงเกินด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้เกิดจากความรักสิ นี่มันเกิดจากความโมโหและฉันไม่ยินยอมให้มันกับเขา

“พี่จะทำให้หนูรู้สึกดีเอง”

ก๊อก ก๊อก~

เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังช่วยชีวิตฉันเอาไว้เสียก่อน จนพี่ครามหัวเสีย “ขอโทษด้วยครับ เปิดประตูหน่อย”

ร่างสูงผละจากตัวฉันที่รีบพลิกตัวไปยืนหลบมุมตรงหน้าห้องน้ำ กระทั่งพี่ครามเปิดประตูห้องไปเห็นร่างสูงใหญ่ของผู้ชายวัยกลางคนที่น่าจะอยู่ห้องติดกัน เขากวาดสายตามองมารอบๆ

“มีอะไรหรือเปล่าครับ เสียงดังไปถึงห้องผมเลย”

“ไม่มีอะไรครับ” พี่ครามตอบแบบไม่สบอารมณ์ “ทะเลาะกับแฟนนิดหน่อยครับ”

“แล้วแฟนคุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า”

“เฮ้ ผมไม่ได้โกรธถึงขนาดลงไม้ลงมือกับแฟนตัวเองนะคุณ ไม่มีอะไรก็ถอยไปได้แล้ว”

รีบเปิดประตูเข้าห้องน้ำกดล็อกทันที พลางมองตัวเองในกระจก ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงจนไม่เป็นทรง ฉันยกมือปิดปากตัวเองพลางยกหลังมือถูไถบริเวณที่พี่ครามสัมผัสอย่างนึกรังเกียจ ที่เคยมองว่าดีมาโดยตลอด ที่เคยมองว่าเขาเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต มันเป็นเพียงแค่ม่านบางๆ ที่กั้นบังตาของฉันอยู่

ตอนนี้มันกลับตาลปัตรไปเสียหมดสิ้น ฉันได้เห็นธาตุแท้ของพี่ครามอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนและแน่นอนว่ามันทำให้การตัดสินใจก่อตัวขึ้น จากที่เคยคิดว่าถ้าทุกอย่างเป็นไปได้อย่างราบรื่น ฉันอาจจะเปิดโอกาสให้เราได้คบหากันจริงๆ แบบไม่มีเรื่องปลายฟ้าเข้ามาเกี่ยวข้อง

แต่มาตอนนี้ ฉันตัดสินใจได้แบบทันทีไม่มีลังเลอีกต่อไป เมื่อไหร่ที่เขาทำให้ปลายฟ้าเข้ารักษาตามที่ตัวเองรับปากไว้ เมื่อนั้น... ฉันจะเลิกกับเขา ไปจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้สักที

*-----------------------------------------------*