วิศวะกลรัก :: CHAPTER 16 จับได้คาหนัง คาเขา [50%]

Gear Trick #16

จับได้คาหนัง คาเขา

ดวงตาทอดมองจากฝั่งตรงข้ามที่ห่างไกลจากตรงนี้พอควร ผมโน้มตัวไปข้างหน้าสอดประสานมือของตัวเองเข้าหากัน มองร่างบอบบางที่ทำงานอยู่ในร้านปิ้งย่างด้วยสีหน้าที่หม่นหมอง แลดูไร้ความสุขใดๆ ก็ตามแต่ นี่น่ะเหรอ... ทำให้มันได้ทุกอย่าง ตัวเองก็ต้องมาลำบากทำงานงกๆ ทั้งที่ไอ้ครามมีเงินหลายแสนจากการที่ผมแข่งแพ้

ยังจะคบกับมันต่อ... ผมไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าปั้นหยาดี นอกจะซื่อบื้อ ไร้เดียงสาและยังโง่เง่าจนอารมณ์ในอกร้อนรุ่มไปหมด อันที่จริงการกระทำของผมก็โคตรจะบ้า โกรธอยู่ก็ดันมายืนมองอยู่ได้ หากแต่ว่ากำลังจะหมุนตัวกลับห้อง จำต้องมองใครบางคนที่ท่าทางคุ้นๆ เดินมากอดปลอบปั้นหยา

ผู้หญิงคนนั้น ผมว่าผมเคยเห็นที่ไหนนะ “อ่า... แบบนี้เอง”

รอยยิ้มกระตุกขึ้นทันที อันที่จริงผมน่ะเป็นพวกไม่ค่อยจำอะไรให้รกสมอง ถ้าหากเรื่องพวกนั้นไม่ระยำและชาติชั่วจริงๆ ผมเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเดินตามหล่อนที่ออกจากร้านปิ้งย่าง เดินตามให้ห่างที่สุดพอที่จะได้ยินหล่อนคุยกับปลายสาย

“ทำไมคะ มุกอยากเจอนี่นา... พี่ครามสัญญาแล้วนะ ไม่รู้ล่ะยกเลิกนัดกับหยาเลย ไม่งั้นมุกให้อดทั้งอาทิตย์นะ”

นี่เหรอปั้นหยา บุคคลที่เธอควรเสียสละให้ทั้งแฟน ทั้งเพื่อน

“โอเคค่ะ เจอกันนะคะที่รัก จุ๊บ!” ผมเบ้ปากอย่างสมเพช พลางเดินไปเทียบข้างหล่อนที่ตกใจเล็กน้อย “เอ่อ พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ”

ใบหน้าสวยลอบมองผมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เอานิ้วเกี่ยวเส้นผมราวกับเขินอาย “หน้าด้าน”

“!”

ตกใจราวกับเห็นผีเมื่อเจอผมด่าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากมา แม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้ก็ไม่อยากจะเฉียดแม้แต่ปลายเสื้อผ้า มันคงสกปรกน่าดูเลยนะที่ต้องมารับรู้เรื่องบ้าๆ พวกนี้โดยที่อีกคนไม่ได้รู้อะไรเลย ผมเดินมาหยุดที่หน้าร้านปิ้งย่าง เห็นร่างเล็กกำลังหันหลังเช็ดโต๊ะอยู่

เมื่อไหร่ที่เธอหายโง่... เราค่อยมาคุยกัน ปั้นหยา

: GEAR TALK END :

“จะไปไหนคะ”

“พอดีพี่นัดดื่มกับเพื่อนน่ะ” กลับมาถึงห้องในช่วงสี่ทุ่มของวัน ช่วงนี้พี่ครามอยู่ห้องไม่ติดเลยนับตั้งแต่วันที่เจอกันที่สนามแข่งรถ “เรื่องกินข้าวพี่ขอติดไว้ก่อนนะ”

“ได้” ฉันถอดรองเท้าและก้มหน้าลงมองรองเท้าผ้าใบสีขาวของพี่คราม จำได้ว่าเหมือนเคยเห็นที่ไหนกันนะ “เรื่องโรงพยาบาลเป็นยังไงบ้าง หนูต้องการความคืบหน้า”

“นี่หนูมาเร่งอะไรเนี่ย ไหนบอกว่าปลายฟ้าอาการดีขึ้นแล้วไง”

“หนูจำเป็นต้องรู้ไหมคะว่าตอนนี้มันคืบหน้าไปถึงไหนบ้าง พอหนูถามพี่ครามก็เฉไฉ” อารมณ์ช่วงนี้ของฉันไม่ค่อยคงที่ คงเพราะฉันไม่เจอกับพี่เกียร์เลยนับตั้งแต่วันนั้น ขนาดไปรอที่คณะทุกวันเขาก็ไม่มีท่าทีจะอยากมาเจอกันเลย ร้องไห้กับพี่โฬมทุกครั้งที่เขาปลอบใจ อยากจะล้มเลิกความตั้งใจ เพราะพี่เกียร์คงเกลียดฉันไปแล้วเขาถึงไม่อยากเจอหรืออยากฟังคำอธิบายที่ฉันต้องทำให้เขาพ่ายแพ้ครั้งแรกในชีวิต

ด้วยความผิดพลาดที่เกินให้อภัยและเป็นตราบาปติดภายในห้วงสำนึก

“เกิดปลายฟ้าอาการกำเริบขึ้นมา จะได้ส่งตัวได้ทัน” จ้องหน้าพี่คราม เขาถอนหายใจพลางหลับตาลง “นี่พี่จริงจังกับการหาโรงพยาบาลให้หนูไหมอะ หรือที่ผ่านมาเป็นแค่คำสัญญาที่หลอกลวง”

“ปั้นหยา” ราวกับเขากำลังจะระงับสติอารมณ์ของตัวเอง ฉัน... อยากเลิกกับเขาจะแย่แล้วถึงได้ทวงถาม “พรุ่งนี้พี่กลับ ค่อยคุยกัน”

“ตั้งแต่กลับจากสนาม พี่ออกไปเที่ยวทุกวัน” ฉันรั้งร่างสูงที่กำลังสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เดิมของตัวเอง เอี้ยวหน้าไปมองเขาที่ถอนหายใจราวกับไม่สบอารมณ์ เริ่มถึงขีดจำกัดแล้วสินะ “หนูไม่รู้ว่าพี่ไปรวยอะไรมานะพี่คราม แต่เงินที่ยืมหนูไปช่วยคืนหนูหน่อยก็ได้นะ”

“หนูกล้าทวงเงินกับพี่เหรอปั้นหยา”

“ก็ยืนทวงอยู่นี่ไงคะ” เขากัดฟันพลางแสยะยิ้ม

“งั้นเรื่องโรงพยาบาล พี่ก็คงยุติได้ใช่ไหม ถ้าคืนหนูครบทั้งหมด” เป็นอีกครั้งที่เขาอ้างมันขึ้นมาเพื่อต่อรองฉัน “จะเอาแบนนั้นใช่ไหม พี่จะได้คืนให้ครบ”

“...” ฉันยืนกำหมัดแน่นจนพี่ครามเบ้ปากพลางหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมา

“โรงพยาบาลที่จะรับปลายฟ้าจะได้เริ่มนับหนึ่งใหม่” คำขู่ของเขาได้ผล เพราะนอกจากฉันจะไม่กล้าทวงเงินเขา ฉันเองก็ไม่กล้าที่จะยุติความสัมพันธ์ของเราสองคน “เด็กดี เชื่อฟังพี่เหมือนเมื่อก่อนสิ ไม่ใช่มาปีกกล้าขาแข็งกับพี่”

มือหนาวางบนศีรษะฉัน ไม่วายก็โน้มใบหน้ามาจรดจูบลงบนแก้มที่รู้สึกว่ามันน่าขยะแขยงเสียจน อยากจะตัดเนื้อตัวเองทิ้งไปเสีย

“พี่รักหนูนะ” กล้าพูดได้ยังไงว่ารักฉัน การกระทำบ่งบอกว่าพยายามอยู่เหนือฉัน ควบคุมฉันและพยายามให้ฉันอยู่ในกรอบของตัวเอง เหมือนพี่ครามจะรู้ว่าฉันกำลังคิดเรื่องเลิก ถึงได้เอาปลายฟ้ามาเป็นหลักประกัน เขาแสดงธาตุแท้ออกมานับตั้งแต่เขาทำร้ายร่างกายของฉันแล้ว

ให้หลังเขาออกจากห้องฉันก็เอาหลังมือเช็ดทำความสะอาดตรงแก้ม พลางยกมือกุมศีรษะตัวเอง ทำไมทุกอย่างมันถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ทั้งที่ฉันอยากทำทุกอย่างให้มันดีขึ้น ทำไมมันยิ่งกลับแย่ลงเรื่อยๆ ฉันไม่มีที่ไหนให้ไปแล้วใช่ไหม แม้กระทั่งที่ที่คิดว่าปลอดภัยและเป็นความสบายใจ ฉันก็ทำลายมันด้วยสองมือคู่นี้อย่างไม่ได้ตั้งใจ

ฉันอยากให้พี่เกียร์มองว่าที่ทำให้เขาพ่ายแพ้ เป็นความผิดของฉันดีกว่าให้เขามองว่าฉันทำเพราะร่วมมือกับพี่คราม ฉันไม่อยากให้เขาต้องคิดแบบนั้น แต่พี่เกียร์คงคิดไปเรียบร้อยแล้ว

“หนูขอโทษ” มีเพียงแค่กระเป๋าใบนี้ที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีพี่เกียร์อยู่ใกล้กัน รู้อะไรไหม... ฉันแคร์ความรู้สึกของพี่เกียร์มาเสมอ เขาทำอะไรมากมายเพื่อฉันมาตลอด พอเกิดเรื่องขึ้นขอแค่เขารับฟังฉัน จะโกรธจะเกลียดและไม่อยากเห็นหน้าก็ยังดีเสียกว่าเขาหายไปจากชีวิตแบบนี้ อาจจะเห็นแก่ได้และเห็นแก่ตัวมาตลอด

ทว่าตอนนี้ฉันน่ะ ต้องการแค่เขาจริงๆ นะ ต้องการพี่เกียร์มากกว่าวันไหนๆ ถึงจะรู้ว่าไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ขอแค่ได้เห็นหน้าเขาสักนิดก็ยังดี

“โห ทำไมหน้าหล่อนโทรมขนาดนี้วะปั้นหยา”

“หนูนอนไม่หลับ” เครียดมากกว่าไม่มีเงินเลยคือเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น ตามหลอกหลอนฉันจนถึงตอนนี้ยังไงล่ะ ดีนะที่ปลายฟ้าไม่ค่อยได้ลงมาหาฉันเพราะติดเรียนออนไลน์ มีเพียงแค่เจ๊นัตตี้ที่สังเกตฉันได้

“ยังคิดถึงเรื่องที่ทำให้นัมเบอร์วันแพ้อยู่เหรอ” จี้ใจแบบสุดๆ เลยนะเจ๊ “หล่อนกับเขารู้จักกันใช่ไหม”

“ค่ะ” ถึงตอนนี้พี่เกียร์จะไม่อยากรู้จักกับฉันแล้วก็ตาม “หนูเสียใจที่ทำให้พี่เขาต้องแพ้”

“หล่อนแคร์เขาอะ”

“เพราะเขาแคร์หนูมาตลอด” สบตากับเจ๊นัตตี้ “เราเป็นมิตรภาพที่ดีต่อกัน หนูไม่อยากเสียมิตรภาพดีๆ แบบนี้ไป”

“โล่งอก... นึกว่าหล่อนคิดกับเขาไปไกล หล่อนมีแฟนแล้วนะ” มีก็เหมือนไม่มี “อีกอย่างฉันคิดว่าหล่อนกับเขาต่างกันเกินไปนะ หมายถึงสถานะน่ะ”

“เจ๊หมายถึงยังไงคะ”

“เขาหล่อ รวยและเพอร์เฟกมากตอนที่ฉันเห็น” พี่เกียร์ดูดีจริงนั่นแหละ

“หนูไม่ได้คิดกับพี่เขาถึงขั้นนั้นนะ อีกอย่างพี่เขาไม่มามองหนูหรอก ผู้หญิงที่เขาควงสวยๆ ระดับพริตตี้ทั้งนั้น”

“ถึงได้โล่งอกไง เกิดรู้สึกขึ้นมา เขาจะหาว่าไม่เจียมกะลาหัว” เจ๊นัตตี้เอานิ้วจิ้มศีรษะฉัน ขณะเอาแขนรองศีรษะบนโต๊ะทำงาน “มีอีกเรื่องคุณเต้บอกมาว่าเขารวยมาก”

“ข้อนี้หนูรู้อยู่แล้ว”

“โน อีกเรื่องทำให้หล่อนตกใจแน่” ขมวดคิ้วจำต้องผงกใบหน้ามาสบตากับเจ๊ “นัมเบอร์วันเป็นหลานเจ้าของโรงพยาบาลเอกชน”

“คะ?”

“เป็นหลานของศัลยแพทย์ ชื่ออะไรนะ คุณเต้บอกฉันก็ลืม” จะชื่ออะไรก็ไม่เกี่ยวกับฉันหรอกนะ เพิ่งจะเคยรู้มาก่อนนะเนี่ยว่าพี่เกียร์เป็นลูกหลานคนใหญ่คนโต คิดว่าแค่บ้านรวยเฉยๆ “ถึงได้บอกไงว่าเกิดหล่อนคิดเกินเลย ฉันกลัวว่าหล่อนจะถูกมองไม่ดี ไปเกาะเขางี้”

“หนูไม่ได้คิดหรอกค่ะ แค่เสียใจที่ทำให้เขาแพ้” ถอนหายใจออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กวาดสายตามองในร้านก็ต้องฉงนใจว่าวันนี้มันเงียบแปลก “เจ๊ๆ ไปไหนกันคะ”

“ไปบุกตบชู้ผัวอีเป๊ก”

“จริงเหรอคะ!”

“อือ อีเป๊กจับได้ว่าผู้เอาเงินที่ได้ไปเปย์หญิงอื่นหมด นางตามก็เลยตบยันห้องชู้เลย ตอนนี้ก็น่าจะอยู่โรงพักมั้ง”

ฉันได้ฟังก็เอนหน้าซบลงบนแขนตัวเอง... ชู้เหรอ? ฉับพลันสมองของฉันก็แล่นเรื่องรองเท้าพี่ครามขึ้นมา จำได้ไหมที่ฉันคุ้นๆ ว่าเหมือนเห็นรองเท้าพี่ครามอยู่ที่ไหนสักที นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกสักที จนพอเจ๊นัตตี้บอกเรื่องเจ๊เป๊กกี้ไปตบชู้ ฉันก็ถึงบางอ้อว่าที่ว่าคุ้นมันคือที่ไหน

“ไม่จริงใช่ไหม”

“เป็นอะไรของหล่อน”

“เดี๋ยวหนูมานะ หนูมีเรื่องต้องไปพิสูจน์สักหน่อย”

“อ้าว เดี๋ยวสิปั้นหยา! หล่อนนัดฉันกินส้มตำนะ สั่งมาแล้วเนี่ย”

โบกมือให้เจ๊นัตตี้ที่ตะโกนตามหลัง ฉันต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าสิ่งที่ฉันคิดมันไม่ใช่เรื่องจริง ฉันอาจจะตาฝาดไปก็ได้... เพื่อนกันเขาไม่ทำกันแบบนี้ไม่ใช่เหรอ

[50%]

*----------------------------------------------------------*