วิศวะกลรัก :: CHAPTER 15 โบกธงผิด ชีวิตเปลี่ยน [30%]

Gear Trick #15

โบกธงผิด ชีวิตเปลี่ยน

ฉันยืนมองตัวเองในกระจกหลังจากที่เจ๊นัตตี้แปลงโฉมจากลูกเป็ดขี้เหร่ให้กลายเป็นเรซควีนข้างสนามได้สวยราวกับนางฟ้า เจ๊นัตตี้ถึงกับปรบมือภูมิใจในตัวของฉันมาก ผมสีดำถูกดัดลอนปล่อยสยายกลางแผ่นหลัง แต่งหน้าแบบจัดเต็มมากๆ แทบจะไม่เชื่อเลยว่านี่คือปั้นหยา เด็กสาวไร้ตัวตนที่พยายามทำมาตลอด

ชุดเรซควีนที่ได้มาเป็นแบบเสื้อกล้ามเอวลอยรัดหน้าอกคัพซีของฉันได้เด่นชัด เพิ่งจะเข้าใจคำพูดของเจ๊เป๊กกี้ว่าคัพซีน่ะใหญ่ ใช่ ใหญ่กว่าตัวฉันมาก เพราะฉันตัวเล็กทั้งแขนและขา กระโปรงตัดสีน้ำเงินขาวสั้นอวดเรียวขายาว สวมรองเท้าบูทยาวถึงเข่าสีขาว

“หนูจริงเหรอเนี่ย”

“ฉันบอกหล่อนแล้วไงว่าหล่อนน่ะน่ารัก หล่อนก็เอาแต่บอกว่าตัวเองไม่สวย”

“เป็นพริตตี้ข้างสนามที่น่ารักที่สุดเลยนะพี่เต้”

“นั่นดิ น่ารักเป็นบ้า” คุณเต้เอ่ยชมฉัน มันอายทุกครั้งเวลามีคนชมนะ ฉันได้แต่เม้มปากตัวเองก็เพราะว่าเงินห้าพันปะถึงทำให้ฉันต้องกลายมาเป็นเรซควีนจำเป็นเนี่ย “ไปกัน เดี๋ยวมึงบอกน้องเขาด้วยนะเรื่องธง”

“ครับพี่เต้”

คุณเต้เดินจากไปและให้พี่ผู้ชายคนนี้เดินนำฉันกับเจ๊นัตตี้ออกไปยังนอกสนาม เวลานี้เสียงเชียร์กำลังดังขึ้นเพราะมีการแข่งขันแบบ Pit อยู่ซึ่งฉันไม่แน่ใจเห็นว่ารถสามารเข้ามาเทียบเพื่อซ่อมรถหรือเปลี่ยนยางได้ พี่ผู้ชายคนนี้ชื่อว่าพี่โน้ตอธิบายว่าบนโต๊ะมีธงแบบไหนบ้าง ซึ่งจำได้ว่าธงจะมีหมายเลขติดอยู่ การแข่งขันแบบ Circuit เป็นการแข่งขันแบบทางเรียบ แข่งทั้งหมด 4 รอบ สังเกตว่ารถวนถึงโค้งและกำลังจะวิ่งเข้าเส้นชัย ให้หยิบธงตัวเลขขึ้นไป เพื่อให้นักแข่งได้เห็นว่ากี่รอบ ทว่ารอบสุดท้ายจะต้องหยิบธงสีเขียวที่หมายถึงซิ่งให้สุดแรงเกิดไปเลย

“เข้าใจนะน้องปั้นหยา”

“ค่ะ” มันง่ายจริงด้วย ดังนั้นฉันจึงไล่มองธงที่จัดเรียงให้ได้หยิบง่ายขึ้น หันไปมองเจ๊นัตตี้ที่ยืนกอดอกมองฉันพลางกำลังคอลกับใครสักคน พอเห็นว่าคอลหาพวกเจ๊ๆ กับปลายฟ้า ก็ทำให้ฉันอายแทบมุดดินหนีเลย หลังจากการแข่งแบบ Pit พี่เรซควีนก็ส่งธงให้กับสตาฟที่เดินผ่านหลังฉันไป มีธงสีดำ แดงและเหลืองส้ม จะไม่เหมือนกับที่ฉันต้องยกโบกสินะ

‘อะแฮ่ม เลดี้แอนด์เจนเทินแมน สำหรับการแข่งขันรอบต่อไป พบกับการแข่งขันทางเรียบโดยมีนัมเบอร์วันสุดฮอตเตรียมประจำตำแหน่งเป็นที่เรียบร้อย วันนี้มีการเข้าแข่งขันทั้งหมด 5 คัน ใครเชียร์ใคร เดิมพันใครก็ขอให้ได้รับชัยชนะนะครับผม’

นัมเบอร์วันเหรอ? พอได้ยินชื่อฉันก็มองรถของนัมเบอร์วันที่เป็นสีดำต่างจากคราวก่อน ตอนนี้รถทั้งห้าคันกำลังประจำตำแหน่ง มีเรซควีนหุ่นเอ็กซ์แต่งตัวเซ็กซี่มากเดินนวยนาดไปหยุดข้างหน้า พร้อมถือธงหลายตารางหมากรุกสีขาวดำ

‘การแข่งขันทางเรียบแค่ 4 รอบเท่านั้น มาดูกันว่านัมเบอร์วันจะสามารถรักษาชัยชนะได้อีกหรือไม่ เอาล่ะ พร้อมแล้วช่วยกับนับ 1... 2... 3 Let Go!’

เสียงเครื่องยนต์เร่งออกทำความเร็วจนลมตีเข้าหน้าฉัน ทันทีที่เห็นจอว่านัมเบอร์วันกำลังนำอยู่ ฉันก็ผุดยิ้มขึ้นไม่รู้หรอกนะว่าทำไมถึงได้ฝังใจกับนัมเบอร์วัน แต่วันนั้นจำได้ดีการมาเชียร์ครั้งแรกในชีวิต ฉันดันโฟกัสแค่เขานี่นา ไม่รู้ว่าหญิงหรือชายนะที่ขับ ให้เดาจากที่ได้ยินพิธีกรประกาศชื่อว่าการิน น่าจะเป็นผู้ชายด้วยซ้ำ ขอสมัครเป็นแฟนคลับเขาได้ไหมเนี่ย

ฉันหลุดโฟกัสนอกจอก่อนเพราะเห็นรถเลี้ยวมาถึงโค้งที่พี่โน้ตบอก จึงเดินไปหยิบธงตัวเลขหนึ่งมาโบกเพื่อให้คนขับได้เห็น ปกติเขาจะไม่ค่อยโฟกัสอะไรเลยนอกเสียจากการเหยียบคันเร่ง ฉันทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี ถึงจะตื่นเต้นจนมือชื้นไปด้วยเหงื่อ เสียงโห่ร้องตะโกนเชียร์นัมเบอร์วันก็ดังกึกก้องไปทั่ว

‘ห้ามโบกผิดเด็ดขาด ที่นี่สนามแข่งเถื่อน ไม่สนว่าจะโบกธงผิดหรือถูก การตัดสินจะตัดสินเฉพาะรถที่เข้าเส้นชัย’

คำพูดของพี่โน้ตดังก้องเข้ามาในสมอง นี่คือสิ่งที่ฉันกังวล... พอธงรอบที่ 3 ถูกโบกเรียบร้อยฉันก็ยืนโฟกัสหน้าจอ เห็นว่านัมเบอร์วันกำลังตีโค้งแซงคันหมายเลข 4 ขึ้นมา อีกนิดเดียวเท่านั้น สูสีกันจนใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ พอเห็นว่านัมเบอร์วันแซงขึ้นมาได้และกำลังเลี้ยวโค้ง ฉันก็ยืนเอามือกุมไว้ตรงหน้าอกภาวนาให้เขาชนะด้วยเถอะ

“ปั้นหยา ธง! หยิบธง” เสียงของเจ๊นัตตี้เรียกสติฉันให้หันกลับไปมอง จึงรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปคว้าธงมาไว้โดยไม่ทันได้มอง กระทั่งฉันโบกธงขึ้น นัมเบอร์วันจากที่เหยียบคันเร่งแค่ขับผ่านฉันไปก็เข้าเส้นชัยได้ เขากลับชะลอรถขึ้นมาเสียดื้อๆ “ฉิบหาย ปั้นหยา...”

บรื้น!

‘โอ้มายก๊อด... ไม่น่าเชื่อครับผม คันที่เข้าเส้นชัยเป็นคันแรกได้แก่นัมเบอร์โฟร์! นัมเบอร์วันถูกล้มสถิติไม่แพ้ใครมาสามปีเรียบร้อย บราโว่! คิระ Winner’

ดวงตาของฉันแทบจะถลนออกจากเบ้า เมื่อมองมือที่สั่นเทาของตัวเองก็รับรู้ได้ทันทีว่าฉันทำผิดพลาดมหันต์ ธงที่ควรจะเป็นสีเขียว ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสีแดงขึ้นมาได้ยังไงก็ไม่รู้ สีแดงหมายถึงให้ยุติการวิ่งเข้าเส้นชัย สีแดงที่หมายถึง... ทำให้นัมเบอร์วันต้องพ่ายแพ้ทั้งที่เขาไม่แพ้ใครมาสามปีติด

ฉันทำพัง! พังจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี ขณะที่รถของนัมเบอร์วันจอดเทียบท่าและลงจากรถด้วยท่าทางที่ฉุนเฉียว หมวกกันน็อกสีขาวถูกถอดออกตามด้วยการดึงโม่งสีขาว และพอเห็นเส้นผมสีดำสนิทปล่อยสยาย ดวงตาคมคู่นั้นที่แดงก่ำราวกับโกรธเสียจนอยากจะฆ่าฉันให้ตายคามือ

บัดนี้... ได้รู้แล้วว่านัมเบอร์วันที่ฉันเชียร์เขาตั้งแต่ครั้งแรกที่มาเหยียบที่นี่ อยากจะสมัครเป็นแฟนคลับของเขาและภาวนาให้เขาชนะติดต่อกัน เขาก็คือบุคคลที่ฉันไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอกัน

“พะ พี่เกียร์” น้ำเสียงของฉันเอื้อนเอ่ยแผ่วเบา ธงสีแดงในมือร่วงหล่นบนพื้น “หนู...”

“นี่งานที่มาทำ” เขาเค้นเสียงแข็งใส่ฉัน พี่เกียร์ตอนนี้ต่างจากตอนที่อยู่กับฉันโดยสิ้นเชิง พี่เกียร์เหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด ตอนที่จุดไฟแช็กจะเผาผมผู้หญิงคนนั้นที่ผับ LC “เธอทำให้ฉันแพ้”

“พี่เกียร์ หนูไม่ได้ตั้งใจ”

“ปั้นหยา!”

แต่แล้วเรื่องก็ยิ่งกลับตาลปัตร ฉันยังไม่ทันได้อธิบายอะไรเลย จู่ๆ พี่ครามที่กระโดดลงจากอัฒจันทร์ก็วิ่งตรงมากอดฉันพลางกดจมูกลงบนแก้มอย่างมันเขี้ยว

“หนูของพี่ทำได้ดีมากจริงๆ” พี่ครามแสยะยิ้มพลางมองหน้าพี่เกียร์ราวกับเยาะเย้ย “ปั้นหยา แฟนกูเองล่ะ”

“...”

“ขอบใจนะที่มึงแพ้” ใบหน้าหล่อเหลาของพี่เกียร์แลดูนิ่งกว่าปกติ นิ่งจนฉันสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่ออกมาจากตัวของเขา ฉันส่ายหน้าไปมาเพื่อให้เขาได้ฟังฉันก่อน สุดท้ายพี่เกียร์กลับเดินสวนฉันไปและเขวี้ยงหมวกกันน็อกลงบนพื้นจนแตกละเอียดท่ามกลางสตาฟและนักแข่งคนอื่น

“พี่เกียร์ รอหนูก่อน”

“จะไปไหนปั้นหยา” พี่ครามฉุดรั้งฉันเอาไว้ “อยู่กับพี่”

“พี่ครามมาที่นี่ได้ยังไง!” ตอนนั้นฉันไม่ได้ตาฝาดสินะ พี่ครามโกหกฉันหลายอย่างมาก

“มากับเพื่อน พี่เองก็อยากมาผ่อนคลายบ้าง หนูไม่กลับห้องเลย” เขาบ่นฉัน แต่ฉันผิดเหรอที่ไม่กลับห้องมันเพราะอะไรกันล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาทำอะไรกับฉัน “ไปเปลี่ยนชุด พี่จะพาหนูไปกินข้าว”

“หนูมากับเจ๊นัตตี้”

“เฮ้อ โอเคไว้หนูใจเย็นแล้วเราค่อยมาคุยกัน”

ดูเหมือนเขาจะยอมแพ้ ไม่วายก็เดินมากดจูบลงบนศีรษะ ฉันจึงวิ่งหาเจ๊นัตตี้แน่นอนว่าเจ๊บอกว่าไม่ให้โทษตัวเอง เรื่องนี้จะมีใครผิดก็คือสตาฟก่อนหน้านั้นรีบพาพริตตี้อีกคนออกไปจนวางธงลงบนโต๊ะที่ฉันต้องไปหยิบ ฉันเข้ามาเปลี่ยนชุดเป็นของตัวเอง จากนั้นก็วิ่งออกมาถามหาพี่เกียร์กับสตาฟ พอเขาบอกว่าพี่เกียร์ออกไปแล้วฉันก็เลยวิ่งออกไปตรงลานจอดรถ เห็นรถจากัวร์กำลังขับไป จึงไม่รีรอที่จะใส่เกียร์หมาวิ่งไปหยุดยั้ง

“พี่เกียร์!” ตะโกนแหกปากลั่น แลดูเหมือนว่าพี่เกียร์จะไม่สนใจเขาเหยียบคันเร่งขับออกไปอย่างรวดเร็วจนท้ายรถลาลับจากไปไกลสุดตา “หนูขอโทษ”

ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้... ฉันไม่น่าเห็นแก่เงินห้าพันเลย เพราะความเห็นแก่เงินของตัวเองถึงทำให้พี่เกียร์ต้องพ่ายแพ้ในวันนี้ ฮึก เอาแต่พร่ำเพ้อขอโทษเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พี่เกียร์คงเกลียดฉันแล้วแน่ๆ 

[30%]

*---------------------------------------------------------------*