วิศวะกลรัก :: CHAPTER 14 I want a prize. [100%]

“มีประโยคอะไรพูดให้กำลังใจบ้าง”

“อืม” คำถามของพี่เกียร์ทำให้ฉันกลอกตาขึ้นบนพลางเม้มปาก ประโยคฮีลใจงั้นเหรอ? หรือให้กำลังใจ พี่เกียร์ต้องการกำลังใจใช่ไหม “ให้หนูพูดเหรอ”

“ไม่งั้นจะถามทำไม” ยังจะมาทำหน้านิ่งใส่อีกนะ พี่เกียร์หยิบซองบุหรี่มาเคาะๆ หากแต่ว่าเหมือนบุหรี่จะหมดเขาก็เลยโยนมันทิ้งถังขยะ กลับมาจดจ้องมองฉันตามเดิม

“พี่เกียร์อยากได้กำลังใจแบบไหนเหรอคะ หนูจะได้คิดประโยคถูก”

“การแข่งขัน” แข่งขันเหรอ... เอาเป็นอะไรดีนะ สมองฉันก็ไม่ได้มีคำพูดอะไรที่มากมายขนาดนั้นไง แต่จำได้ว่าหนังสือฮีลใจที่อ่านร้านคาเฟ่ตอนนั้นก่อนที่พี่เกียร์จะมา มีประโยคหนึ่งที่ฉันจำได้แม่นเลย

“Don’t worry too much.” (อย่ากังวลมากเกินไป) “I’m sure you can do it.” (ฉันมั่นใจว่าคุณทำมันได้)

พี่เกียร์ได้ฟังถึงกับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยและต่อประโยคภาษาอังกฤษกับฉัน “sure” (แน่ใจ)

“Yes, I am always by your side” (ใช่ค่ะ ฉันอยู่ข้างคุณเสมอ)

“หึ”

“Come on” (สู้ๆ) ฉีกยิ้มให้กับพี่เกียร์พร้อมชูกำปั้นให้เขา ไม่รู้หรอกนะว่าคำพูดของฉันมันจะเพียงพอเป็นกำลังใจให้กับเขาได้ต่อสู้หรือลงแข่งขันอะไรก็ตามแต่ หวังว่ามันจะพอทำให้พี่เกียร์สบายใจและไม่ย่อท้อต่อมันก็พอ พี่เกียร์ขยับตัวเล็กน้อย เดินสาวเท้ามาหยุดตรงหน้าฉัน มือขวากดมายังท้ายทอยฉันให้เซไปด้านหน้าเล็กน้อย

สัมผัสจากริมฝีปากอุ่นร้อนที่ทาบทับบนหน้าผาก เล่นเอาหัวใจดวงนี้เต้นแรงไม่หยุด ยิ่งไปกว่านั้นพอพี่เกียร์ผละจูบออกจากหน้าผากเขาก็โน้มใบหน้ามากระซิบที่ข้างใบหู ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและคนฟังอย่างฉันแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น “Thank” (ขอบใจ)

“...” กระพริบตาถี่รัวกับประโยคถัดมา

“If I win, I want a prize.” (ถ้าฉันชนะ ฉันจะมาขอรางวัล)

“อะ เอ่อ”

“Promise” (สัญญา)

ไม่สัญญงสัญญาอะไรทั้งนั้น! เขาคิดเองเออเองอะ พอพูดจบก็เดินหนีฉันไปเลย ทิ้งฉันไว้กับความร้อนรุ่มจากใบหน้าและมาถึงหัวใจที่มันเต้นแรงจนต้องยกมือทาบทับมัน ตึกตัก ตึกตัก จะมาขอสัญญากันแบบนี้ มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอพี่เกียร์!

สนามแข่งรถเถื่อน ณ พัทยา

ที่เก่าและเวลาไม่เดิม... ตอนนี้ฉันกับเจ๊นัตตี้กำลังแต่งหน้าให้กับพี่ๆ เรซควีนหรือพริตตี้สาวคนสุดท้ายประจำสนามประมาณห้าคนที่แต่ละคนจะอยู่ข้างสนามแต่ละการแข่งขันไป ตอนนี้ดูเหมือนว่าสามคนทยอยออกไปทำงานของตัวเองเรียบร้อยแล้วล่ะ วันนี้ฉันตั้งใจช่วยเจ๊นัตตี้แบบสุดๆ เลยนะ จะพยายามไม่วอกแวกกับเสียงโห่ร้องเชียร์รถแข่งเด็ดขาด ห้ามหลุดโฟกัสนะปั้นหยา!

“ฉิบหายแล้วไงพี่เต้”

“มีอะไรวะ แหกปากทำไม” ไม่ได้ใส่ใจบุคคลที่ตะโกนแหกปากลั่นในโถงห้องสำหรับไว้ให้พี่ๆ เรซควีนพักหรือเปลี่ยนชุดกัน ตอนนี้ฉันแต่งหน้าให้พวกเธอเรียบร้อย กำลังเก็บอุปกรณ์ ส่วนเจ๊นัตตี้ก็ขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำแปบ อั้นมานานจนแต่งหน้าให้พี่ๆ เรซควีนเดินออกไปยังสนามตอนค่ำของวัน “พริตตี้โบกธงแข่ง Circuit โดนตำรวจล็อกล้ออะดิ”

“ฉิบหาย มาทันปะเนี่ย!”

“ไม่น่าทันพี่ ตอนนี้ยังไม่ได้ออกเดินทางเลย” ดูเหมือนจะมีพี่เรซควีนอีกคนเหรอที่มาไม่ทันน่ะ ไม่ได้อยากจะฟังนะ หูมันดันได้ยินไปเองนี่นา “จ้างพริตตี้มาแค่คนละสนามแข่งนะ พอจบงานพวกเธอก็ต้องไปทำงานกันต่อ”

“แม่งเอ๋ย สำคัญด้วยนะแข่ง Circuit รอบนี้มีแต่คนมาลงกันเยอะ” ความหัวเสียของผู้จัดแลดูไม่สบอารมณ์จริงๆ ถึงจะเป็นสนามแข่งเถื่อนก็เถอะนะ คนเยอะอย่างกับมด “กูจะไปหาสาวที่ไหนมายืนชั่วคราววะเนี่ย”

“หรือจะให้ผมไปถามพริตตี้ที่เหลือก่อนว่าเธอพอจะสละเวลาสักแปบ... พี่เต้”

ฉันเก็บอุปกรณ์เรียบร้อย รอเจ๊นัตตี้กลับมาจะได้ไปกินอาหารทะเลก่อนกลับ กะว่าวันนี้จะนอนกับปลายฟ้าฉันไม่อยากเจอหน้าพี่ครามในระยะนี้ ถึงเขาจะโทรมาตามฉันทุกวันก็เถอะนะ เรื่องวันนั้นยังไม่ลืมเลือนไปจากใจ แถมเจ๊นัตตี้เห็นรอยก็ถามว่าฉันไปโดนอะไรมา โกหกว่าล้ม เจ๊เชื่อไหม? เจ๊เชื่อสนิทใจ แค่ไม่อยากทำให้เจ๊ต้องเป็นกังวลแค่นั้นเอง

“หนู”

“คะ?” ตกใจเล็กน้อยที่มีผู้ชายร่างท้วมใส่แว่นสีดำมาสะกิดไหล่ จนฉันรีบลุกขึ้นยืนถอยห่างไปไกล ตกใจหมด

“ไม่ต้องกลัว ฉันเป็นพิธีกรสนามแข่งนี้” พยักหน้ารับ แล้วมาบอกเพื่อ “หนูเป็นใครเนี่ย”

“หนูมากับเจ๊นัตตี้ค่ะ มาแต่งหน้าให้พี่ๆ เรซควีน” ผู้ชายคนนี้ได้ฟังก็มองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ทำให้ฉันไล่มองตัวเองบ้าง ไม่มีตรงไหนที่แต่งตัวโป๊เลยนะ ฉันสวมกางเกงยีนส์และเสื้อยืดสีขาวแค่นั้นเอง

“พี่เต้ ไม่เด็กไปเหรอ”

“หนูอายุเท่าไหร่”

“สะ สิบเก้าค่ะ” ทำไมถามว่าไม่เด็กไปเหรอ นี่พวกเขาคิดจะทำมิดีมิร้ายฉันใช่ไหมอะ! เสมองขวดสเปรย์ฉีดผมบนโต๊ะมาถือไว้ป้องกันตัว “จะทำอะไรหนูคะ ทำไมมองแบบนั้น”

“หนูใจเย็นนะ ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรหนู แค่... ฉันจะจ้างหนู”

“จ้าง?”

“สามพัน” เอาเงินมาล่อกันแบบนี้ คนหน้าเงินอย่างฉันจะทำอะไรได้นอกจากวางขวดสเปรย์ฉีดผมลงที่เดิม ฉีกยิ้มกว้างให้กับชายร่างท้วมที่ชื่อเต้

“ทำอะไรคะ หนูทำได้หมดเลยนะ” อยู่ดีไม่ว่าดีก็ได้เงินตั้งสามพันแหน่ะ วันนี้ได้จากเจ๊นัตตี้ด้วย รวมๆ แล้วหลายพันอยู่นะเนี่ย “ให้หนูล้างห้องน้ำ ขัดพื้น ทำความสะอาดอัฒจันทร์ได้หมดเลยนะคะ หนูทำได้แน่นอน”

“โธ่หนู งานแบบนั้นมันหนักเกินไป” เขาฉีกยิ้มพลางไล่สายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอีกครั้ง “มาเป็นเรซควีนโบกธงสนามสุดท้ายให้หน่อยสิ”

“ห๊า!? อะ อะไรนะคะ” หูฉันไม่ได้แว่วไปเองใช่ปะ ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหมที่เขาจะให้เงินค่าจ้างสามพันด้วยการให้ฉันไปเป็นเรซควีนโบกธงข้างสนามเนี่ยนะ “นะ หนูทำไม่เป็นนะคะ อีกอย่างหนูไม่สวยด้วย หุ่นก็ไม่ได้ดี เตี้ยอีกต่างหาก”

“แค่แปบเดียวเอง ช่วยฉันหน่อยนะหนู”

“เดี๋ยวพี่บอกเองว่าธงไหนควรโบกไม่ควรโบก” ผู้ชายอีกคนแทรกพูดขึ้นจนฉันทำหน้าเหยเกแบบ เฮ้ย อย่างฉันเนี่ยนะจะไปเป็นเรซควีนข้างสนามแข่ง “ช่วยพี่เต้เขาหน่อยนะน้อง ไม่งั้นพี่เพิ่มเงินให้อีกสองพัน เป็นห้าพันเลยเอ๊า! ขาดตัว”

“คือว่าหนู...” เงินห้าพันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ ทำงานทั้งอาทิตย์ยังไม่ได้ขนาดนี้ ถึงมันจะแค่แปบเดียว แต่ฉันกลัวทำอะไรเปิ่นๆ เซ่อซ่าน่ะสิ ก็รู้อยู่ฉันชอบเป็นคนที่ไร้ตัวตนไม่ชอบทำตัวให้เป็นจุดสนใจสักเท่าไหร่

“ไปกันปั้นหยา ฉันหิวละ เอ๊ะ?” เจ๊นัตตี้เดินเข้ามาหลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ “มีอะไรกันอะ”

“คุณคือพี่สาวของหนูคนนี้ใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะคุณเต้” ดูเหมือนเจ๊นัตตี้กับคุณเต้จะรู้จักกันสินะ เขากวักมือเรียกเจ๊ออกไปคุยนอกห้อง ส่วนฉันก็คือใจหนึ่งนะเห็นหน้าเงินแล้วอยากได้จนน้ำลายไหล อีกใจก็คือกลัวไปหมด กลัวจนมือที่กุมเข้าหากันชื้นไปด้วยเหงื่อ

“หล่อนเอายังไง เงินห้าพัน โบกธงแปบเดียว”

“หนูกลัวทำไม่ดีนี่นาเจ๊ ถึงจะหิวเงิน แต่ไม่อยากเสี่ยงเลยค่ะ” เจ๊นัตตี้กลับมาคุยกับฉันอีกรอบ คุณเต้กับพี่อีกคนรอฟังคำตอบคล้ายกับว่ากำลังกดดันฉัน

“ลองดู เดี๋ยวสตาฟคนนั้นจะบอกเรื่องธงให้”

“...” ฉันทำหน้าบูดใส่เจ๊นัตตี้

“เอางี้ ฉันจะยืนมองหล่อนไม่ให้คลาดสายตาเลย โอเคไหม” อย่างน้อยมีเจ๊นัตตี้คอยมองอยู่ ฉันก็คงจะไม่ตื่นเต้นมากไปใช่ไหม เงินห้าพันเชียวนะ ห้าพัน! ท่องไว้ปั้นหยา เงินแบบนี้ไม่ได้มีเข้ามาบ่อยๆ

“ก็ได้ค่ะ”

“ดีมาก หล่อนตัดสินใจได้ดีมาก”

“หนูไม่เอาชุดโป๊นะ หนูอาย” บอกเจ๊นัตตี้ที่กำลังเดินไปคุยกับคุณเต้ ดูเหมือนจะเข้าใจดีและยื่นชุดมาให้

“มา แต่งหน้ากัน มีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงแข่งแบบ Circuit จะเริ่ม”

เอาก็เอาปั้นหยา! ท่องเอาไว้เงินห้าพัน เงินห้าพัน เงินห้าพัน...

*------------------------------------------------------*