วิศวะกลรัก :: CHAPTER 16 จับได้คาหนัง คาเขา [100%]

มาหยุดที่หน้าห้องที่ต้องการจะมาในเวลาที่เร็วจี๋ แบบเวลาเดินเร็วมาก ยืนชั่งใจอยู่นานกว่าจะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปกดกริ่งหน้าห้อง หัวใจเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ ฉันไม่ได้หวังหรอกนะว่าสิ่งที่ตัวเองคิดกับที่เห็นมันจะสัมพันธ์กัน ขอแค่อย่าให้ฉันต้องเจอกับเรื่องร้ายอะไรอีกเลยได้ไหม แค่นี้ชีวิตของฉันมันก็แย่ไปหมดจนหาทางสว่างไม่เจอแล้ว

“ยะ หยา มาได้ไง?”

“มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม” มุกมองหน้าฉันขณะที่ไล่สายตามองเนินอกมีรอยจ้ำแดงอยู่ประมาณสองสามจุด ฉันเสมองมายังรองเท้าผ้าใบที่สงสัยมาตลอด ตอนนี้ฉันยิ่งมั่นใจเลยว่า...

“โทษนะแฟนฉันอยู่ ไม่สะดวกน่ะ” ใบหน้าสวยของเพื่อนที่ต่อหน้าเหมือนหวังดี เป็นเพื่อนที่ดีมาตลอดซีดเผือดเมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมไป แถมยังกัดผนังในปากตัวเองจนเจ็บหนึบและสองมือก็กำหมัดเข้าหากันจนเล็บจิกลงบนผิวเนื้อ

“ที่ไม่สะดวกเพราะแฟนเธอ... คือแฟนฉันใช่ไหม”

“!”

จังหวะที่มุกตกใจฉันก็ดันประตูเข้าไปในห้อง ก้มหน้าลงมองรองเท้าผ้าใบให้ชัดๆ จากนั้นก็เดินตรงไปยังห้องนอนเปิดประตูเข้าไปก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเสื้อผ้าที่พี่ครามใส่เมื่อคืนบอกว่าจะมาเที่ยวกับเพื่อนกระจัดกระจายเกลื่อนห้อง เสียงน้ำในห้องน้ำปิดลง ตามด้วยร่างสูงที่นุ่งผ้าขนหนูสีขาวพันเอว เอาผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดศีรษะตัวเอง

“ใครมาเหรอมุก” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ใช่ ฉันเจ็บใจและเสียใจเล็กน้อยนะ ไม่ถึงขั้นแบบว่าฟูมฟาย เพราะฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกรักพี่ครามมากขนาดนั้นไง แค่เจ็บใจที่โดนแฟนกับเพื่อนหักหลังก็เท่านั้น พี่ครามดึงผ้าขนหนูออก พอเห็นว่าเป็นฉันเขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ยะ หยา”

“ที่บอกว่ามากับเพื่อน” ฉันยกยิ้มและชี้นิ้วไปหามุกที่ยืนทำอะไรไม่ถูก “เพื่อนหนูใช่ไหม”

“มะ ไม่ใช่นะหยา พี่แค่...”

“จะโกหกให้ได้อะไรขึ้นมา!” โกหกอะไรล่ะ ที่เห็นมันคืออะไร เสื้อผ้าและไหนจะซองถุงยางที่ถูกแกะใช้แล้ว

“หยาฟังพี่”

“อย่าแตะตัวหนู” ถอยหลังหนีเขาจนพี่ครามชะงักเล็กน้อย “หนูเกลียดพี่ เราเลิกกันเถอะค่ะ”

“ไม่นะปั้นหยา พี่ไม่เลิก!”

“เรื่องของพี่ แต่หนูจะเลิกกับพี่” ตวาดใส่คนตรงหน้าอย่างเหลืออด หมุนตัวหวังจะออกไปจากที่บ้าๆ แห่งนี้ จึงเห็นว่ามุกทำหน้าตกใจ “เธอทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไงมุก”

“ก็... ฉันชอบพี่คราม” คำตอบของเธอทำให้ฉันกัดฟันแน่น “อีกอย่างเธอเองไม่ใช่เหรอที่ให้เขาไม่ได้ เขาถึงต้องมานอนกับฉันน่ะ”

เพียะ!

ฟาดมือลงบนแก้มของมุกจนหน้าหัน เธอตกใจไม่น้อยพลางยกมือกุมแก้มตัวเอง “ฉันไม่ให้พี่ครามทำ แล้วเธอมีสิทธิ์แอบรักกินขโมยกินแฟนของเพื่อนเหรอมุก”

“...”

“เธอกับฉันต่อจากนี้ เราไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไป พอที!” ฉันตะคอกใส่มุกอย่างเหลืออดและผลักร่างบางให้ถอยออกไป น้ำตาไหลออกมาเพียงเพราะไม่คิดว่าเพื่อนที่คิดว่าดี หวังดีมาตลอดจะหักหลังฉันได้ลงคอ ฉันวิ่งออกจากห้องมากดปุ่มเรียกลิฟต์ หากแต่ว่าพี่ครามก็ยังคงตามมาคว้าต้นแขนฉันเอาไว้

“พี่ไม่เลิกกับหนูปั้นหยา ชัดไหมว่าพี่ไม่เลิก!”

“หนูจะเลิก พี่ไม่เลิกก็เรื่องของพี่ หนูไม่ทนคบกับผู้ชายมักมากอย่างพี่แน่”

“ปลายฟ้าล่ะ หนูจะเลิกกับพี่แล้วเรื่องปลายฟ้าล่ะ!” คราวนี้ฉันจะไม่ยอมให้พี่ครามมามีอำนาจเหนือฉันด้วยการควบคุมเรื่องของน้องสาว ฉันส่ายหน้าไปมาพลางใช้มือผลักดันร่างหนาให้หยุดบีบต้นแขนฉัน

“เริ่มนับหนึ่งใหม่ก็ได้ แต่เงินที่พี่เอาของหนูไป คืนมาให้หมดรวมไปถึงเงินที่เอาไปจองโรงพยาบาลด้วย”

“พี่จะคืนหนูได้ไง ในเมื่อพี่เอาเงินหนูไปใช้หมดแล้ว!”

ความจริงอีกเรื่องที่ทำเอาฉันหูอื้อ หัวใจเต้นช้าลงจนแทบจะเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง “อะ อะไรนะ?”

“ใช่ พี่โกหกหนู พี่เอาเงินหนูไปใช้หมดแล้ว โรงพยาบาลอะไรนั่นไม่มีอยู่จริง”

“นะ นี่พี่...” ทั้งที่ฉันเชื่อใจเขามาตลอด เขาตอบแทนความเชื่อใจของฉันด้วยการเอาเงินที่ฉันทำงานด้วยน้ำพักน้ำแรง หวังจะให้น้องสาวได้เข้ารักษาโรงพยาบาลเอกชน พบกับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ พี่ครามกำลังบอกว่าเอาเงินฉันไปผลาญจนหมด

“หนูผิดนะปั้นหยา คบกับพี่มาสามเดือน หนูไม่ให้พี่ทำอะไรหนูเลย” ยังจะมาโฟกัสเรื่องใต้สะดือ ไม่ละอายใจเลยเหรอที่เอาเงินฉันไปใช้จนหมด ทั้งที่ฉันเชื่อใจเขามาตลอด “พี่หลวมตัวกับเพื่อนหนูก็เพราะเพื่อนหนูชอบพี่”

“งั้นก็ไปคบกันซะสิ ปล่อยหนู”

“ปล่อยให้หนูไปคบกับไอ้เกียร์น่ะเหรอ ฝันไปเถอะ พี่ไม่ยอม!” ทำไมถึงกลายเป็นผู้ชายสารเลวได้ขนาดนี้

“พี่ต้องรับผิดชอบมุกนะ พี่นอนกับเธอ”

“พี่ไม่สน พี่สนแค่หนูปั้นหยา หนูเป็นของพี่” เขาเห็นแก่ตัวจนฉันขยะแขยผู้ชายคนนี้จนไม่อยากอยู่ใกล้ “หนูเลิกกับพี่ไม่ได้ เข้าใจไหมปั้นหยา!”

“ปล่อยหนูนะ คนสารเลว”

เพียะ!

หลุดจากการกอบกุมจึงฟาดมือลงบนแก้มสาก ดึงสติของเขากลับมาได้ไหมไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่าตัวเองขอไม่ทนอะไรกับผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว “พี่คบกับหนูเพราะเห็นว่าหนูโง่ หลอกง่ายใช่ไหม ไม่ว่าพี่จะยืมเงินกี่ครั้งพี่ก็จะได้”

“...” พี่ครามยกนิ้วมือแตะตรงมุมปาก พลางหันมาจ้องฉันตาเขม็ง

“หนูจะไม่โง่ทนคบกับแมงดาอย่างพี่ให้มาเกาะหนูกินหรอก!” ตะโกนใส่หน้าเขา พี่ครามก็กระชากไหล่ฉันพลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนฉันหวาดกลัว

“กล้าก็ลองดู” เค้นเสียงลอดไรฟัน “มึงกล้าเลิกกับกูเหรอปั้นหยา มึงกล้าใช่ไหม!?”

พลั่ก

“อ๊าก!”

ในเมื่อแขนถูกกักกันเอาไว้ไม่ให้ต่อสู้ เท้าจึงเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยฉันให้รอดพ้นจากเงื้อมือผู้ชายสารเลวคนนี้ ฉันเตะเข้าไปที่เป้าของพี่ครามอย่างแรงจนเขาร้องครวญคราง พลางเอามือกุมเป้ากางเกงตัวเองไว้นอนดิ้นอยู่บนพื้น โดยมีมุกวิ่งเข้ามาหา ฉันจึงรีบสาวเท้าวิ่งลงบันไดฉุกเฉินแทน

ความพะอืดพะอมหลังจากลงมาแล้ว ทำให้ฉันโก้งโค้งลงไปบ้วนสิ่งที่อยู่ในปากลงแปลงดอกไม้หน้าคอนโดมุก น้ำตาของฉันไหลรินออกไม่ขาดสาย อ้วกจนคนเดินผ่านไปมาแวะถามด้วยความเป็นห่วง พลางยื่นน้ำจิตน้ำใจด้วยการให้น้ำมาหนึ่งขวด ยังจะพาฉันส่งโรงพยาบาลด้วยซ้ำถ้าหากบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้ว แค่เจอเรื่องที่มันหนักบวกกับความเครียดทำให้ทุกอย่างในท้องมาตีขึ้นมาจนกลายเป็นอยากอาเจียน

Rrr

มือถือของฉันดังขึ้นจากกระเป๋าสะพายข้าง หยิบมาดูปลายสายก็กดรับอย่างไม่รีรอ (“รู้แล้วปั้นหยา”)

“แค่กๆ อะไรคะ”

(“หล่อนเป็นอะไร”)

“เปล่าค่ะ” ปฏิเสธเจ๊นัตตี้และนั่งพักตรงป้ายรถเมล์ที่อยู่ไกลพอควร “เจ๊มีอะไร หนูกำลังจะกลับร้าน”

(“อาของนัมเบอร์วันที่เป็นศัลยแพทย์น่ะ ฉันจำได้แล้ว”)

“หนูไม่อยากรู้” ตอนนี้ไม่อยากรู้เรื่องของใครแล้วจริงๆ ฉันอยากโฟกัสแค่ปลายฟ้าคนเดียวเท่านั้น

(“นายแพทย์กันต์นิธิ ก้องไกลวรากุล หุ้นส่วนโรงพยาบาลเอกชน เป็นแพทย์ศัลยกรรมเกี่ยวกับโรคหัวใจ”)

“คะ?” ถึงกับตกใจที่ได้ฟังว่าอาของพี่เกียร์นายแพทย์กันต์นิธิ รักษาเกี่ยวกับโรคอะไร

(“นัมเบอร์วันคือไม่ธรรมดานะเนี่ย”) แบบนี้ฉันก็ขอร้องพี่เกียร์ให้ช่วยเรื่องปลายฟ้าได้ใช่ไหม เพราะเขาคงจะไม่ทำร้ายฉันเหมือนที่พี่ครามทำแน่ๆ (“ปลายฟ้าเป็นอะ... ยัยฟ้า!”)

ขอร้องได้ไหม? เรื่องวันนี้ฉันแบกรับมันไม่ไหวแล้วจริงๆ ขอล่ะให้วันนี้มันเป็นเพียงความฝันที่ฉันตื่นขึ้นมาแล้วจางหายไป ภาวนาให้มันเป็นเพียงแค่ความฝันได้ไหม

*--------------------------------------------------------*