วิศวะกลรัก :: CHAPTER 15 โบกธงผิด ชีวิตเปลี่ยน [100%]

คณะวิศวกรรมศาสตร์

ใต้ต้นไม้มุมลับของตึกคณะ เป็นมุมที่ผมมักจะยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนี้ เนื่องจากมีต้นไม้บดบังและมันค่อนข้างปิดบังสายตาของคนภายนอก มีเพียงแค่คนภายในที่เห็นว่าคนข้างนอกทำอะไรหรือกำลังเดินไปไหน ตอนนี้สายตาของผมเอาแต่ลอบมองร่างบอบบางคุ้นตากำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนนานเกือบครึ่งชั่วโมง ชะโงกหน้ามองหาใครบางคน

ให้หลังจากเกิดเรื่องผมหายไปจากชีวิตของปั้นหยา แบบหายไปแทบจะไม่อยากเจอหน้า ไม่ไปที่มินิมาร์ทไม่ไปกินเหล้าที่ผับหรืออะไรก็ตามแต่ที่เธอไปในทุกๆ ที่ จนถึงตอนนี้ร่างเล็กไม่ย่อท้อต่อการเจอหน้าผม ปั้นหยามาที่คณะทุกวัน และเป็นทุกครั้งที่ผมไม่ยอมออกมาเจอเธอ มีเพียงแค่ไอ้โฬมที่เป็นฝ่ายปลอบใจคนตัวเล็ก

เธอดูเครียด ดูไม่สบายใจและดูเหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลาที่ไม่เจอผม... สิ่งที่เธอทำมันกัดกินก้อนเนื้อซ้ายจนไม่เหลือชิ้นดี ผมยังคงตั้งคำถามกับปั้นหยาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าทำไมเธอถึงต้องทนคบกับไอ้ครามด้วย คิดว่าเธออาจจะมีเหตุผลมากกว่านั้น สุดท้ายเหตุผลนั้นคืออะไรตอนนี้ผมก็ไม่ได้อยากจะรับรู้มันอีกต่อไป

ปั้นหยาคุยกับไอ้โฬมสักพักมันก็วางมือบนบ่าเล็กที่พยักหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้นกระชับกระเป๋าที่ผมให้เดินออกมา สายตาเอาแต่โฟกัสเธอที่พอเดินผ่านมุมตึก เธอยกหลังมือปาดน้ำตาออกเล็กน้อยเพื่อกลับไปที่คณะของตัวเอง ทิ้งก้นกรองบุหรี่ลงบนพื้นใช้ปลายรองเท้าเหยียบจนแหลกละเอียด ผมก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกจากมุมตึกเดินมานั่งบนเก้าอี้หินอ่อนที่ปั้นหยาเพิ่งจะลุกออกไปเมื่อกี้

“ไอ้เกียร์ แม่ง เลิกทรมานน้องเถอะ กูสงสารน้องปั้นหยา” ไอ้โฬมเห็นหน้าผมก็ยกมือพนมไว้กลางอก ครั้งแรกเลยนะที่ไอ้โฬมแลดูเห็นใจปั้นหยามากจริงๆ “น้องไม่ได้ตั้งใจ น้องบอกกูแล้ว ไม่มีโกหกด้วย”

ผมไม่ได้ใส่ใจและเสมองไอ้เจคที่นอนอยู่ตรงใต้ต้นไม้ริมบ่อ “คลาสต่อไปวิเคราะห์โครงสร้าง”

“ฟังกูหน่อย” ไม่ได้ใส่ใจมันแต่กลับหยิบมือถือขึ้นมาดูอะไรเรื่อยเปื่อย ไม่ได้จดโน้ต เพราะจดไปล่าสุดคือเรื่องที่เกิดขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ นั่นแหละ “น้องรู้สึกผิดมากเลยนะไอ้เกียร์”

“แล้วไง” ผมผละสายตาจากจอมามองไอ้โฬม “สมควร”

“เหี้ย ทำไมมึงใจร้ายขนาดนี้วะ มีเหตุผลหน่อยดิ ทำไมเมื่อก่อนมีได้” ตอนนั้นไม่ได้อยู่ในโหมดใจร้ายยังไงล่ะ มันรู้ดีที่สุดแสร้งทำเป็นถามเพราะอยากให้ผมพูด ฝันไปเถอะ

“ควรมีความสุขกับไอ้คราม” จะมาตามผมให้เหนื่อยทำไม ไอ้เวรนั่นได้เงินไปหลายแสนด้วย

“ตกลงมึงโกรธน้องเพราะแพ้ในสนาม หรือเรื่องไอ้คราม” ทั้งสองอย่างนั่นแหละ ผมไม่คิดจะตอบอะไรมัน ก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีเตรียมตัวจะเข้าคลาส ไอ้โฬมก่นด่าผมตามหลัง ขณะสองเท้าเดินตรงไปยังตึกเรียนก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตากำลังเดินหัวเราะมากับเพื่อนสองสามคน ดูจากการแต่งตัวที่ดีขึ้นได้เงินจากที่ผมแพ้ไปใช้สุรุ่ยสุร่ายแบบสุดๆ

ปล่อยให้ปั้นหยาทำงานงกๆ อยู่ได้ ชาติหมาเสียจริง...

“เฮ้อ ปั้นหยาแฟนกูน่ะน่ารักจะตายไป” มันพูดขึ้นเสียงดังราวกับต้องการให้ผมได้ยิน “ไม่ว่ากูอยากได้อะไรนะ ทำให้กูทุกอย่าง ไม่ให้กูรักได้ยังไงกัน เพราะแบบนี้ไงน้องถึงไม่มีวันเลิกกับคนอย่างกู ฮ่าๆ”

มันหัวเราะเสียงดังพลางเดินเฉียดไหล่ผมไปเพียงแค่นิดเดียว ไม่วายก็แสยะยิ้มให้ราวกับกวนประสาท เน้นย้ำคำว่า ‘ไม่มีวันเลิกกับมัน’ กระแทกใส่หูผมเน้นๆ

“ถึงอยากเลิก อย่าหวังว่ากูจะปล่อยปั้นหยาไป”

“...”

“ใครหน้าไหนมาแย่งเมียของกู ได้เห็นดีกันแน่ ตอนนี้กูน่ะมีทุกอย่างเทียบเท่าทุกตัวแล้วไง” ผมกัดฟันกรอด เมื่อคำพูดสุดท้ายเป็นการส่งสารกลายๆ ว่ามีทุกอย่างเหรอ หึ ไม่หรอกไอ้คราม คนอย่างมึงไม่มีอะไรเทียบกูได้สักอย่าง

แม้แต่ฝุ่นตรงปลายเท้าก็ยังมากเกินไปด้วยซ้ำ คิดจะเล่นแง่กับผมเหรอ มันกำลังฝันอยู่หรือไง

*-------------------------------------------------------*