วิศวะกลรัก :: CHAPTER 15 โบกธงผิด ชีวิตเปลี่ยน [70%]

: GEAR TALK :

เพล้ง!

“มึงโกรธที่มึงแพ้ครั้งแรกในชีวิต” เสียงของไอ้โฬมดึงสติของผมที่โยนขวดเหล้ากระทบกับกำแพง จนแตกละเอียด ทว่าความโกรธคุกรุ่นอีก เมื่อได้ฟังคำพูดต่อจากนี้ “หรือเพราะรู้ว่าน้องปั้นหยาเป็นแฟนกับไอ้คราม”

โครม!

“พอเลยไอ้เวร ของพี่กูฉิบหายหมดแล้ว”

ผมไม่ฟังเสียงของไอ้โฬม ยกโต๊ะในห้องวีไอพีจนล้มระเนระนาดกระจัดกระจายเหมือนห้องโดนทำลายข้าวของ ใช่ ด้วยฝีมือและอารมณ์โกรธจนยับยั้งชั่งใจมันเอาไว้ไม่อยู่ ลมหายใจหอบถี่ยามนึกไปถึงภาพของปั้นหยาที่กลายมาทำงานเป็นเรซควีนข้างสนามแข่ง แถมยังหยิบธงสีแดงมาโบกทำให้ผมพ่ายแพ้ในการแข่งรถเป็นครั้งแรกในชีวิต ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมาผมชนะในการแข่งแบบ Circuit มาตลอด

เด็กคนนั้นทำให้ผมแพ้... แพ้ราบคาบ ไม่เว้นแม้แต่เห็นเธออยู่กับใครบางคนที่ผมเกลียดมันเข้าไส้

‘หนูของพี่ทำได้ดีมากจริงๆ’

‘ปั้นหยา แฟนกูเองล่ะ’

คำพูดของมัน สีหน้าที่เย้ยหยันของมันและทุกอากัปกิริยาที่แสดงออกมา ทำให้ผมโกรธจนระงับสติของตัวเองไม่ได้ ผมโกรธปั้นหยาไปแล้วเรียบร้อย ไม่ใช่แค่เพราะเธอโบกธงผิด เธอตั้งใจ... จะให้ผมคิดยังไงกันล่ะ เธอต้องการให้แฟนหนุ่มชนะพนันด้วยการโบกธงให้ผมแพ้ ไม่อย่างนั้นไอ้ครามมันจะพูดออกมาด้วยท่าทางยียวนกวนประสาทผมได้ไง

“สบายใจยังไอ้เวร” คนที่แลดูไม่ทุกข์อะไรเลย ทั้งที่เพิ่งจะแพ้พนันครั้งแรกในชีวิต มันกลับไม่สะทกสะท้านด้วยเงินจำนวนที่ลงไปเกือบสองแสน “กูยังไม่ทุกข์ร้อน มึงก็สงบหน่อย มึงโหมดนี้กูรับมือไม่ได้นะ”

“...” ผมเงียบและเตะขวดเบียร์กระแทกกับกำแพงจนแตกละเอียดอีกรอบ

“ไอ้เจครับมือมึงได้ ส่วนกูได้คืนแน่เพราะไอ้เจคดริฟต์ชนะ” มันชูมือถือให้ดูว่าไอ้เจคดริฟต์ชนะ มันไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยสักนิดเพราะได้ทุนคืน มันเป็นผมเองต่างหากที่ระงับอารมณ์โกรธเอาไว้ไม่ได้ ดีแค่ไหนที่เดินกลับมาก่อน ไม่อย่างนั้นผมเองก็ไม่รู้ว่าจะเผลอทำอะไรปั้นหยาไปบ้าง “ใจเย็น น้องปั้นหยาเพิ่งเคยเป็นเรซควีน อาจจะมีผิดพลาดบ้าง”

ได้แต่ส่ายหน้าและยิ้มเยาะในใจ ตวัดสายตามองไอ้โฬมที่นั่งตวัดขาไขว่ห้างจิบเหล้าสบายๆ ทั้งที่โต๊ะวางเหล้าเละเทะ เหมือนมันกำลังดื่มเหล้าท่ามกลางห้องที่สภาพพังเละ

“กูไม่เชื่อ” ความเชื่อใจที่มีให้ปั้นหยาตอนนี้เหมือนเหลือแค่ 0 “ถ้าแฟนเป็นคนอื่น ก็จะเชื่อ”

“ไอ้เกียร์ มึงรู้จักน้องมาหลายเดือนแล้วนะ อะไรทำให้มึงไม่เชื่อใจน้องขนาดนั้น”

“มันพูด” เว้นจังหวะการหายใจ “บอกหยาทำได้ดี”

“หือ?”

“ใช่ ร่วมมือกันทำให้กูแพ้” กัดฟันกรอดสบตากับไอ้โฬมทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ต่อจากนี้อย่าพูดชื่อนี้ให้กูได้ยินอีก”

“ใจเย็นมึง น้องซื่อมากเลยนะ ถ้าจะโดนไอ้เหี้ยครามปั่นหัวก็ไม่แปลก” ปักใจเชื่อไปแล้ว มันไม่มีอะไรมีเปลี่ยนใจของผมได้หรอกนะ ต่อให้ปั้นหยาอยากจะอธิบายมากแค่ไหน ผมก็ยังคงโกรธเรื่องที่เธอเป็นต้นเหตุทำให้ผมต้องแพ้ หนำซ้ำแฟนที่คบก็คือไอ้คนจัญไรที่จ้องจะเอาชนะผมทุกหนทาง

‘I am always by your side’ (ฉันอยู่ข้างคุณเสมอ)

เป็นเพียงแค่คำพูดที่ไม่ได้ออกมาจากใช่ไหม คำพูดนั้นมันเป็นเพียงแค่ลมปากสินะปั้นหยา นี่คือเหตุผลของเธอใช่ไหมที่ไม่บอกว่าใครคือแฟนของเธอ ไม่บอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง เหตุผลนี้คือเธออยากให้ฉันแพ้และให้แฟนของเธอชนะพนัน ฉันเข้าใจถูกใช่ไหม ปั้นหยา...

เหมือนกับสมองของผมถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ สับสนและมึนงง ตอนลงจากรถเห็นว่าเป็นเธอความโกรธที่มีจะทวีรุนแรงน้อยลง ถ้าหากไม่รู้ว่าไอ้ครามคือแฟนของเธอ ทำไมต้องไปคบกับคนอย่างมัน มีดีอะไรถึงทำให้เธอหลงคำหวานมันมากขนาดนั้น ทั้งที่มันทำร้ายเธอ ทั้งที่มันไม่ได้ต่างจากแมงดาตัวผู้ ผมเข้าใจก็วันนี้เอง ที่ปั้นหยาทนทำงานอย่างหนัก ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินมา ก็เพื่อปรนเปรนไอ้ครามนี่เอง

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปั้นหยาทำกับผมได้ยังไงกัน เธอทำมันเพียงเพราะไม่อยากเลิกกับไอ้คราม ถึงขนาดยอมถูกผมโกรธ ถูกผมเกลียด เธอยอมมันทำไม

“รักมันเหรอ?” พึมพำออกมา “ทำไม...”

“น้องยังเด็ก น้องไม่รู้ว่าความรักมันเป็นยังไง” ไอ้โฬมพูดแทรกขึ้นมา “น้องคงโดนไอ้ครามกล่อมประสาท อาจจะมีเรื่องที่ทำให้น้องต้องทนคบกับมันก็ได้”

“ต่อให้พูดยังไง กูก็คงไม่เชื่อ”

“ไอ้เกียร์”

“ความเชื่อใจที่มีต่อหยา มันจบแล้ว” ตวัดสายตาที่โกรธจนแทบคลั่งไปหาเพื่อนสนิท “เธอเป็นของมัน”

“...”

“และกูไม่กินของเหลือไอ้คราม” พูดจบผมก็เดินออกจากห้องวีไอพี โดยมีเสียงไอ้โฬมตะโกนตามหลัง

“มึงคิดเอง” ชะงักเท้าก่อนจะได้ก้าวออกไป “เชื่อที่เห็น ไม่คิดจะฟังน้องบ้าง แบบนี้มันแฟร์กับน้องปั้นหยาเหรอ”

“ที่ปั้นหยาทำ แฟร์กับกูมาก” มองค้อนไอ้โฬมมันก็ดูเหมือนจะไม่อยากพูดอะไรเยอะ มุมนี้ของผมแม้แต่ไอ้โฬมก็เอาไม่อยู่ มีเพียงคนเดียวก็คือไอ้เจค มันจะเอาผมอยู่ได้ยังไง อีกด้านของผมไอ้เจคไม่ได้ห้ามหรือพูดอะไร แค่นอนให้ผมโมโหและเหนื่อยไปเองต่างหาก “เธอเป็นต้นเหตุให้กูแพ้ในสนามครั้งแรก”

“ไม่เห็นจะเป็นอะไร มึงจะเอาสถิติไปแดกหรือไง ไอ้เจคยังไม่เห็นจะแคร์”

“แพ้ไม่ว่า”

“เพราะมีไอ้ครามอยู่ในเหตุผลนั้น” ไอ้โฬมคิดแทนผมไปหมดซะทุกอย่าง และมันถูกต้อง ผมจะไม่โกรธปั้นหยามากขนาดนี้ อาจจะมีลงโทษบ้างที่กล้าดียังไงไปแต่งตัวโป๊อยู่ข้างสนามเพราะเงินแค่ไม่กี่พัน “มึงจะไม่หายโกรธน้องก็ได้นะไอ้เกียร์”

“...” นิ้วมือกดลงบนขอบบานประตูแน่น

“สิ่งเดียวที่มึงควรมี คือเชื่อใจน้อง” บอกแล้วไงความเชื่อใจหมดไปแล้วเพราะรู้ว่าเธอคบกับไอ้คราม

“ไอ้สารเลวนั้น นอกใจหยา”

“ห๊า! จะ จริงอะ”

พูดได้เท่านี้ ผมก็ปิดประตูห้องวีไอพีอย่างแรง ลงบันไดเพื่อขึ้นรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจและเสียความรู้สึก ผมไม่เคยรู้สึกหน่วงตรงอกด้านซ้ายมาก่อนในชีวิต กระทั่งเติบโตมา ปั้นหยา... เธอจำไว้เลย คนอย่างฉันถ้าได้ใจดีก็ดีจนใจหาย

อย่าให้ฉันร้าย... เพราะถ้าร้าย เธอจะได้เห็นด้านนี้ที่เธอไม่เคยเห็นหรือสัมผัสมันมาก่อนในชีวิต

[70%]

*--------------------------------------------------------------*