วิศวะกลรัก :: CHAPTER 6 เขาน่ะแปลกจนไม่เข้าใจ [100%]

แม้ว่าจะเป็นของที่เขาซื้อมาด้วยความลืมหรืออะไรก็แล้วแต่นะว่าเพื่อนไม่ชอบ ฉันก็ต้องขอบคุณเขาที่อย่างน้อยบนแก้วก็มีตัวอักษรฮีลใจในวันที่ฉันต้องต่อสู้ต่อไป ความหวานและขมนิดๆ ของโกโก้ชั้นดีมันเป็นแบบนี้เองเหรอ ฉันไม่เคยได้สัมผัสมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว คิดแค่ว่าถ้าซื้อก็คำนวณเงินแล้วคำนวณเงินอีก สุดท้ายก็หยุดที่ดื่มน้ำเปล่าแทน

แซนวิชทูน่าชั้นยอดคลุกเคล้ากับซอสสูตเฉพาะ ผักที่กรอบอร่อยและแซนวิชปูอัดมายองเนสที่เนื้อเน้นๆ ทำให้ฉันอิ่มท้องเมื่อมาถึงคลาสก่อนเข้าเรียนก็รีบกิน รีบยัดลงท้อง ส่วนแก้วโกโก้สามารถเอาเข้ามาในคลาสได้ พอเห็นมุกโบกมือเรียกก็เดินไปนั่งข้างเพื่อน

“หือ เดี๋ยวนี้ซื้อโกโก้แบรนด์ xx กินแล้วเหรอเนี่ย”

“เปล่าหรอกมีคนให้มา”

“โธ่ นึกว่าจะซื้อกินซะอีก ตอนฉันจะเลี้ยงนะไม่ยอมให้เลี้ยง” เกรงใจนี่นา แก้วโกโก้กับแซนวิชได้มาจากพี่เกียร์ที่ซื้อมาผิด เลยไม่ได้รู้สึกเกรงใจสักเท่าไหร่ ถือว่าเป็นของเหลือที่พี่โฬมกับพี่เจคไม่กิน เอาจริงฉันไม่ได้คิดมากหรอกนะจะเป็นของเหลือฝาก ฉันกินได้หมดไม่เคยรู้สึกรังเกียจสักนิด “ไม่เห็นเธอมีเวลาให้พี่ครามบ้างเลย”

“ฉันต้องทำงานนี่นา เดี๋ยวคืนนี้พี่ครามบอกจะรอน่ะ”

“อ๋อ จะได้มีเวลาด้วยกันเนอะ”

อาจารย์เข้าคลาสมาสอนพอดี สายตาที่ควรโฟกัสไปด้านหน้าเวลานี้กลับเอาแต่มองตัวอักษรและแก้วโกโก้ที่ถูกดูดไปแล้วครึ่งแก้ว ฉันเคาะปากกาลงบนชีทรายงาน เอาจริงไม่เคยมีความรู้สึกที่ฮีลใจขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ฉันทำงานอย่างหนักได้รับคำพูดที่ฮีลใจจากเจ๊นัตตี้และกำลังใจจากปลายฟ้ามันก็เพียงพอแล้ว ถูกต้อง ใครๆ ก็อยากได้กำลังใจจากคนรอบข้าง

แก้วโกโก้แก้วนี้ดันมีความหมายกับฉันมาก... แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่ามันถูกซื้อมาเพื่อใคร แต่ฉันก็รู้สึกดีที่พี่เกียร์ให้มันมาดีกว่าทิ้งไปให้เสียดายเงินฟรี สองอย่างนี้คิดเป็นเงินก็สามร้อยกว่าบาทแล้วนะ คิดดูว่าฉันทำงานกี่ชั่วโมงกว่าจะได้มา ฉะนั้นถึงได้เห็นคุณค่าของมันดีกว่าถูกโยนทิ้งถังขยะอย่างไม่ไยดี

ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ใช่ บ้าของจริงเลยปั้นหยา!

“เก็บมาทำไมเนี่ย” ทั้งที่กินหมดไปตั้งแต่ในคลาสเรียน พอมาทำงานที่ร้านปิ้งย่าง ฉันกลับล้างแก้วจนสะอาดไม่ให้ตัวอักษรที่เขียนด้วยปากกาหมึกสีดำจางหายจึงเอาผ้าเช็ดให้แห้งและเก็บมันลงกระเป๋า อยากจะทุบหัวตัวเองให้กะโหลกร้าวเลย คือเก็บแล้วจะเอาไปใช้งานอะไรได้กันล่ะนอกจากเทใส่น้ำกินเหรอ “เฮ้อ เธอมันบ๊องที่สุด ปั้นหยา”

“หยา เก็บโต๊ะแปดด้วย!”

“ได้ค่ะพี่สุ”

ฉันสลัดความคิดบ้าๆ ของตัวเองทิ้งไปและเข็นรถมาเก็บถ้วยชามและแก้วบนโต๊ะแปด วันนี้ร้านปิ้งย่างคนมีแค่สองโต๊ะเอง ไม่รู้ว่าหายไปไหนกันหมดหรือจะเยอะตอนวันหยุดที่ฉันไม่ได้มาทำก็ไม่รู้นะ ฉันเก็บจานเรียบร้อยและเข็นเข้าไปไว้ในครัวเพื่อออกมายืนพิงเคาน์เตอร์คิดเงินรอต้อนรับลูกค้า

“ไม่สวมหมวกเหรอหยา”

“อุ๊ย หนูลืมหยิบมาแน่เลยค่ะ” หันไปตอบพี่สุที่ยิ้มเอ็นดู

“ไม่เป็นไร งั้นก็มัดผมรวบให้ดีๆ จะได้ไม่มีเส้นผมหลุดร่วงลงในอาหาร” ยกมือไหว้ขอโทษขอโพยพี่สุผู้จัดการร้าน วิ่งเข้าไปหลังร้านเพื่อส่องกระจกก้าวผมเป็นมวยให้เรียบร้อยและปล่อยผมด้านข้างเป็นซิกเนเจอร์ประจำตัวแล้ว เพราะบางทีก็แอบอายที่จะต้องเปิดหน้าตัวเองจึงต้องเอาผมปิดเอาไว้ข้างๆ ถึงเจ๊นัตตี้จะบอกว่าฉันน่ารักก็เถอะนะ “มาพอดี ออกไปรับลูกค้าที มาสองคน”

“ค่ะ” ฉันตอบพี่สุพลางรวบใบเมนูมาสองอันและวิ่งไปต้อนรับลูกค้า พอเห็นว่าลูกค้าที่ว่าหน้าตาคุ้นๆ

“น้องปั้นหยา” พี่โฬมเอ่ยทักยกเว้นก็แต่อีกคนที่ยืนล้วงกระเป๋า มองไปรอบร้าน “นี่หนูทำงานกี่อย่างเนี่ย ไปที่ไหนนี่พี่จะเจอหนูทุกที่เลยหรือเปล่า”

“หนูทำหลายอย่างน่ะค่ะ เชิญโต๊ะในเลยค่ะ” ผายมือให้พี่โฬมเดินนำไปโต๊ะด้านใน จังหวะนั้นพี่เกียร์เดินผ่านฉันเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ก็นะปกติของเขาฉันชินสุดๆ เมื่อเอาเมนูให้พี่เกียร์กับพี่โฬมเลือก ฉันก็เอานิ้วจิ้มหน้าจอเมนูที่พี่โฬมสั่งมาแบบจัดหนักจัดเต็มเหมือนตอนที่มากับพี่เจค “รออาหารสิบห้านาทีนะคะ เดี๋ยวหนูเอาน้ำชามาเสิร์ฟค่ะ”

“ทำไมหนูถึงทำงานเยอะขนาดนี้ปั้นหยา หนูร้อนเงินเหรอ”

“นิดหน่อยค่ะ” ตอบพี่โฬมพลางยิ้มแห้ง “คือหนูลำบากน่ะค่ะ ต้องหาเงินให้ได้มากที่สุด”

“...” ใบหน้าหล่อเหลามองหน้าด้วยสายตาเอ็นดู ไม่ได้สนิทกันจนถึงขนาดเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก็เลยบอกปัดไปดีกว่า

“หนูรับจ้างทำหลายอย่างเลยค่ะ ที่เป็นหลักก็ร้านปิ้งย่างกับมินิมาร์ทค่ะที่ได้เงินดี”

“น่าสงสาร” น้ำเสียงอ่อนโยนของพี่โฬมทำให้ฉันหลุบสายตาเก็บเมนูมากอดไว้ “หนูเก่งอยู่แล้ว สู้ๆ นะ ฮึบ!”

“ขอบคุณนะคะ”

พี่โฬมชูกำปั้นทั้งสองและทำหน้ามันเขี้ยวเพื่อให้กำลังใจ แค่นี้ก็รู้สึกเหมือนตัวเองมีพลังขึ้นมามากเลยล่ะ หมุนตัวเอาออร์เดอร์ส่งให้ทางครัว ฉันก็เข็นรถที่มีชาเขียวฟรีมาเสิร์ฟให้กับพวกเขาสองคน

“เสาร์นี้มึงไหวปะวะไอ้เกียร์”

“อือ” ฉันรินชาเขียวและดันให้กับพี่โฬมจากนั้นก็ดันให้พี่เกียร์

“แล้วใครพันมือให้มึง ไปหาหมอมาเหรอ”

“เปล่า” พี่เกียร์ตอบ ขณะที่ฉันกำลังเปิดเตาตะแกรงปิ้งย่างแบบหลุมและมีท่อดูดควันเพื่อให้พนักงานชายเอาเตาที่มีถ่านไร้ควันและติดแรงดีตลอดเวลามาวาง “มีคนพันให้”

“ใครวะ” ฉันได้ยินเสียงกริ่งดังขึ้น จึงหมุนตัวไปเอาอาหารที่สั่งมาเสิร์ฟให้พวกเขา

“คนแถวๆ นี้” ขาแข้งแทบจะพันกันเกือบจะหน้าคะมำ ชำเลืองไปมองพี่เกียร์เขาหลุบสายตาเอาหลอดคนน้ำชาและยกขึ้นดื่ม

“แถวนี้ หมายถึงกูหรือไงควาย” พี่โฬมได้ทีบ่นพี่เกียร์ “พูดอะไรให้มันชัดเจนหน่อย กูขี้เกียจกินวุ้นแปลภาษา”

“เหรอ”

“แค่ไอ้เจคกูก็จะบ้าตายแล้ว นึกว่าคุยกับหมอนข้าง ไอ้สัตว์!”

“...”

“สติดีๆ สักตัวเถอะ กูไหว้ล่ะ”

พนักงานอีกคนเข็นรถใส่อาหารมา ฉันจึงช่วยเอาออกมาวางบนโต๊ะให้มีทั้งเนื้อ หมูและของทะเลอีกมากมาย เซตเดียวกับที่พี่โฬมเคยสั่งกินกับพี่เจค ฉันจำได้เลยเหมือนพี่โฬมจะชอบเซตนี้มากเพราะคุ้มที่สุด พี่โฬมฉีกยิ้มให้ฉันเมื่อกวาดสายตามองของที่สั่งได้ครบ เตรียมตัวกลับไปยืนรอบริการต่อซึ่งโต๊ะของพวกพี่เขาจะอยู่โซนซ้ายมือเป็นฝั่งของฉันที่ต้องดูแล ฝั่งขวาจะเป็นอีกคนแน่นอนว่าแบ่งกันทำหน้าที่ ส่วนมากคนจะชอบนั่งฝั่งขวานะ ลูกค้ามักจะเลือกที่นั่งเอง ทว่าพี่โฬมมาสองครั้งให้นั่งตรงไหนเขาก็นั่ง

“ย่างให้หน่อย”

“กูก็ย่างให้อยู่นี่ไง ใจเย็นๆ”

“ไม่” คำว่าไม่คำเดียวทำให้ฉันเสียวสันหลังมาก ถึงกลับหันไปมองพี่เกียร์ที่ยกมือซ้ายขึ้นชี้นิ้วมาหาฉัน “เธอย่าง”

พี่เกียร์เป็นอะไรกับฉันมากไหม ตอบก่อน... ตั้งแต่ต้มบะหมี่จนมาถึงปิ้งเนื้อให้กินแล้วเหรอ

*----------------------------------------------------*