วิศวะกลรัก :: CHAPTER 7 หรือจะตาฝาด [50%]

Gear Trick #7

หรือจะตาฝาด

เขาจ้องหน้าฉันนิ่ง พลางนั่งตวัดขาไขว่ห้างและเอนหลังพิงด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ พี่โฬมถือที่คีบอยู่หันมามองฉันด้วยสีหน้ามึนงง “น้องปั้นหยาต้องทำงาน ไม่ได้มีหน้าที่ย่างของให้มึงแดก”

“ไม่สน” ยักไหล่ไหวจนฉันทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ราวกับพี่สุได้ยินคำพูดของพี่เกียร์ จึงพยักหน้าให้เชิงบอกว่า ‘ไม่เป็นไร ลูกค้าไม่เยอะไปย่างเถอะ’ ก็ไม่ได้อยากจะย่างให้พี่เกียร์ไง พอหันไปสบตากับพี่เขา แหงสิ ไม่สนใจกันสักนิด เอาแต่ใจสุดๆ อยากจะบ้าตายเวลาเจอกับเขาเนี่ย!

“เรื่องมากฉิบหาย”

“หนูย่างให้เองนะคะ”

“ขอบคุณนะครับ ไอ้เวรทำให้น้องเขาต้องวุ่นวาย มึงให้ทิปน้องปั้นหยาเลย”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะพี่โฬม มันเป็นหน้าที่ค่ะ” รับที่คีบจากมือพี่โฬมและยืนปิ้งเนื้อ ของสดต่างๆ ลงบนเตา พอเนื้อสุกกำลังดีฉันก็คีบลงจานให้พี่เกียร์ ตามด้วยพี่โฬมซึ่งดูเหมือนพี่สองคนจะไม่เรื่องมากว่าจะเอาสุกขนาดไหน พี่เกียร์ใช้ตะเกียบคีบเนื้อจิ้มน้ำจิ้มสูตรเฉพาะของทางร้านเข้าปาก พลางเคี้ยวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“หนูทำงานหนักขนาดนี้ เอาเงินไปไหนเหรอ พี่ถามได้ไหม”

“เอ่อ...” คำถามของพี่โฬมทำให้ฉันไปไม่เป็นทันที “หนูมีเรื่องต้องใช้น่ะค่ะ มันจำเป็นมาก หนูขอไม่เล่านะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ พี่แค่ถามเพราะไม่รู้จะชวนหนูคุยเรื่องอะไรดี” พี่โฬมเป็นเหมือนแสงจริงๆ นะเหมือนกับว่าพอเห็นว่าฉันไม่สะดวกจะเล่าก็ไม่พลีพล่ามหรือซักไซ้เพื่อเอาคำตอบ “เก่งนะทำงานทุกอย่างเลย พี่ขอให้หนูผ่านเรื่องที่เจอไปให้ได้นะ”

“ค่ะ”

“หนูน่ารักขนาดนี้ หนูไร้ตัวตนในมหาลัยได้ไงอะ ใครบอกหนูเหรอ” ยังคงสงสัยเรื่องฉันอยู่สินะ

“ไม่มีใครบอกหรอกค่ะ หนูคิดของหนูเอง”

“มั่นใจหน่อยสิครับ รู้ไว้เลยว่าหนูน่ะน่ารักมากๆ และพี่ไม่เคยชมใครมาก่อน ถึงจะมีผู้หญิงมาล้อมรอบก็เถอะ” ควรดีใจใช่ไหมที่พี่โฬมชมกันขนาดนี้ เกินเบอร์ไปหรือเปล่า ยังไงซะฉันก็รู้สึกตัวเองเป็นแบบนั้นจริงนี่นา “จำไว้นะพี่โฬมเด็กวิดวะโยธา ไม่เคยชมใครว่าสวยหรือน่ารัก หนูคนแรก”

ฉันได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับพี่โฬม จากนั้นก็ก้มหน้าย่างของให้กับพวกเขา แน่นอนว่ามีแค่พี่โฬมที่คุยอยู่คนเดียว เพราะพี่เกียร์เอาแต่จ้องหน้าจอมือถือของตัวเองทุกครั้ง นอกจากจะชอบกินบะหมี่ถ้วยกับข้าวปั้น ดูเหมือนพี่เกียร์จะกินอย่างอื่นเป็นแล้วสินะ นึกว่าจะกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปจนตาย

“ว้าย”

เพล้ง!

สะดุ้งตกใจเมื่อพนักงานอีกคนที่ถือถาดมีแก้วเปล่าประมาณห้าใบ มันคงจะหนักเกินไปส่งผลให้แก้วหนึ่งใบกระเด็นออกจากถาดร่วงลงบนพื้นเศษแก้วกระจายอยู่ข้างๆ ขาฉัน

“ขอโทษด้วยค่ะ” เธอขอโทษขอโพยโต๊ะพี่โฬมและหันไปค้อมศีรษะให้กับลูกค้าโต๊ะอื่น พอทุกอย่างเงียบสงบ ฉันก็วางที่คีบลงบนจานรอง จากนั้นก็โน้มตัวหวังจะลงไปเก็บเศษแก้วขนาดใหญ่เผลอเหยียบไม่อยากจะคิดเลยนะว่าจะเป็นแผลเหวอะหวะขนาดไหน

หมับ

“อ๊ะ!”

“ไปเอาไม้กวาด” จู่ๆ มือซ้ายที่พันผ้าดันหน้าผากฉันรั้งเอาไว้ซะก่อน เพื่อหยุดยั้งมือที่กำลังจะเอื้อมหยิบเศษแก้ว สายตาคมตวัดมองฉันที่ยังคงนิ่งค้างราวกับกำลังอึ้งไปกับการกระทำของเขา

“อย่าหยิบเลยน้องปั้นหยา เดี๋ยวเศษแก้วบาดมือนะ”

“งั้นเราไปเอาไม้กวาดก่อนนะหยา”

“อืม” เพื่อนพนักงานขอตัวเข้าไปเอาอุปกรณ์มาเก็บกวาด ส่วนฉันก็ขยับมายืนตัวตรงและย่างเนื้อให้กับพี่เกียร์กับพี่โฬมที่นั่งเอามือผสานไว้ระหว่างปลายคาง

“แหม มือไวจริงนะไอ้เกียร์”

“...” พี่เกียร์ไม่ตอบอะไร กลับใช้มือซ้ายไถมือถือและมือขวาคีบของย่างกินด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“มึงใส่ใจคนรอบข้างด้วยเหรอ ไม่อยากจะเชื่อ” คำถามของพี่โฬมเป็นเพียงการตั้งสมุติฐานอยู่ฝ่ายเดียว เพราะคนถูกตั้งคำถามไม่พูดและไม่มองหน้าเพื่อนตัวเองด้วยซ้ำ คนฟังอย่างฉันต่างหากที่เอาแต่ก้มหน้าย่างของให้พวกเขาสองคน มันจริงเหรอที่พี่โฬมพูดว่าพี่เกียร์ไม่เคยใส่ใจคนรอบข้าง

การกระทำเมื่อกี้ของเขาคือคำตอบใช่ไหม เดี๋ยวนะปั้นหยาจะมาคิดเข้าข้างอะไรกันล่ะ แค่เรื่องบังเอิญต่างหาก ใช่แค่เรื่องบังเอิญเฉยๆ ไม่อะไรทำนองนั้นแน่นอน ผู้ชายอย่างพี่เกียร์ดีเกินกว่าจะมาเกลือกกลั้วกับผู้หญิงอย่างฉันด้วยซ้ำ เขาทั้งหล่อ รวยและทำอะไรก็มีแต่คนมอง คนสนใจ ต่างจากฉันที่ไร้ตัวตนและแทบจะไม่มีใครมองเห็น เลิกคิดอะไรที่มันไม่มีวันเป็นไปไม่ได้สักที สำคัญเลยเธอมีพี่ครามแล้วนะปั้นหยา...

“เนื้อไหม้”

“เอ๊ะ? ขอโทษค่ะ” พี่เกียร์ดึงสติฉันให้รีบคีบเนื้อที่ไหม้เกรียมออกมาวางในถ้วยใส่เศษอาหาร “หนูขอโทษ”

“ไม่เป็นไรครับ เนื้อชิ้นเดียวเอง” เป็นพี่โฬมที่ปลอบใจฉัน จากนั้นก็ลงมือย่างของให้พี่ทั้งสองคนต่อ ไม่ช้าลูกค้าก็ทยอยเข้ามาในร้าน จนฉันไม่มีเวลาไปดูแลพวกเขา จนกระทั่งพี่โฬมกับพี่เกียร์ลุกขึ้นไปจ่ายเงินตรงเคาน์เตอร์ ฉันค้อมศีรษะให้พวกพี่ทั้งสองคน สายตาของพี่เกียร์มองฉันแวบหนึ่งก็เดินนำร่างสูงของพี่โฬมที่โบกมือให้ฉันจนลับตา

“ปั้นหยา”

“คะพี่สุ” ผละสายตาและวิ่งมาหาพี่สุที่กวักมือเรียกพลางยิ้มกริ่ม “อะไรเหรอคะ”

“ลูกค้าช้อปแดงเลือดหมูให้ทิปหยา”

“ให้หนู” มึนงงไม่น้อยขณะชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง พี่สุจึงยื่นธนบัตรสีม่วงมาให้จนดวงตาของฉันลุกวาว ตั้งห้าร้อยเชียว ใจดีเกินไปแล้ว! แต่เดี๋ยวนะช้อปแดงเลือดหมู ที่มีมาก็แค่พี่เกียร์กับพี่โฬมสองคน “คนไหนเหรอคะ”

“คนที่มัดผม หล่อๆ หน้าตาหวานมาก แต่บุคลิกแสนจะแบดบอย”

“พี่เกียร์”

“รู้จักกันใช่ไหม?”

“อ่า เปล่าค่ะ แค่พี่เขาเรียนมหาลัยเดียวกับหนูน่ะค่ะ”

“น่ารักนะเนี่ย รู้จักมีเพื่อนต่างเพศ พี่คิดว่าหยาจะไม่มีใครสนใจ ที่ไหนได้มีหนุ่มหล่อสองคนสนใจอยู่นี่เอง”

“พี่สุก็พูดเกินไปนะคะ” เพราะเรื่องฉันคบกับพี่ครามไม่ได้บอกใครทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าอายหรืออะไร ฉันแค่ไม่จำเป็นต้องบอกมันให้ใครได้รู้ไง แค่ใช้ชีวิตทุกวันนี้คนเดียวจนคนรอบข้างคิดว่าฉันตัวคนเดียว ไม่มีเพื่อนและไม่มีใคร พอเห็นรู้จักกับหนุ่มวิศวะโยธาสุดหล่อก็คือตื่นเต้นกัน ไม่เว้นแม้แต่ตองเพื่อนที่ทำแก้วแตก

“เด็กวิศวะโยธาใช่ปะหยา”

“อือ” เพื่อนเกาะบ่าพลางส่ายหน้า “ทำไม?”

“วิศวะโยธา เจ้าชู้จะตายไป”

เจ้าชู้เหรอ

“ทั้งเจ้าชู้ สับรางเก่งและปาร์ตี้สุดๆ รุ่นพี่ฉันที่มหาลัยนะ สุดยอดเลยคบกับเด็กบริหารและคบซ้อนเด็กนิเทศ” ได้ฟังตองเล่าฉันก็ถึงกับนิ่งไปทันที ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย

“อาจจะเป็นบางคนหรือเปล่าตอง รูปหล่อสองคนนั้นไม่เห็นจะทำตัวทำนองนั้นเลย”

“พี่สุน่ะแก่แล้ว ไม่รู้อะไร” พี่สุถึงกับเท้าเอวมองตองจนยกมือไหว้ท่วมหัว “มันจริงนะ วิศวะโยธาทุกคนเจ้าชู้สุดๆ”

“...” มันจะจริงเหรอ

“มองแค่ภายนอกไม่ได้ ต้องมองให้ลึกสิ ไม่มีผู้ชายคนไหนแสดงออกหรอกว่าตัวเองเป็นคนยังไง” มันก็จริงอย่างที่ตองพูดนะ คนเราไม่ควรมองคนแค่ภายนอกและฉันที่ไม่ประสีประสาเรื่องแบบนี้ก็มองคนไม่ค่อยออกด้วย ยิ่งไปกว่านั้นทำไมต้องเป็นวิศวะโยธาที่เจ้าชู้ สับรางเก่งและสายปาร์ตี้ด้วย “สายสังสรรค์ สายเที่ยวครบจบในวิศวะโยธา”

“แล้วแต่คนหรือเปล่า อย่าเพิ่งไปคิดว่าเด็กวิศวะโยธาจะเป็นแบบนั้นกันทุกคน”

“จะไม่คิดก็ตรงที่ว่าสองคนนั้นหล่อลากดินน่ะสิพี่สุ!” ตองขึ้นเสียงเล็กน้อยพลางตบมือลงบนเคาน์เตอร์บาร์ “คนหล่อน่ะตัวดีเลยจะบอกให้”

“...” ได้แต่ยืนฟังเงียบๆ โดยไม่ออกความเห็นอะไร

“คนหล่อจะมาสนใจสาวจนอย่างเราเหรอ ตอบเลยว่าไม่เด็ดขาด” ถูกอย่างที่ตองพูด นี่คือสิ่งที่ฉันเจียมตัวเองมาตลอดนั่นแหละ ถึงได้กลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนในรั้วมหาลัยและไม่พยายามทำตัวเองให้เด่นเพราะนอกจากจะจน ทำงานทุกอย่าง ได้ไปเรียนมหาลัยเอกชน คงจะถูกมองไม่ดีอยู่แล้วล่ะ ซึ่งฉันต้องปกป้องเรื่องพวกนั้นไม่ให้เข้ามารบกวนจิตใจของฉัน “อาจจะเพราะอยากกินหยาหรือเปล่า ถึงทำเป็นตีสนิท”

“ไม่หรอก เธอน่ะคิดมากยัยตอง” พี่สุเอานิ้วจิ้มหัวของตองจนเอนเอียงตามแรงกด “ยังรู้จักเขาไม่ดีพอ ไม่ควรตัดสินอะไรเพียงเพราะวิศวะโยธาเจ้าชู้ทุกคน ถึงพี่จะเรียนจบอายุสี่สิบแล้วก็แยกแยะออก”

“โธ่ ก็มันจริงนี่นา” ตองเอามือลูบเส้นผมตัวเองทำบ่นอุบ

“มันไม่ใช่ทุกคนหรอกที่จะเป็นเหมือนกัน แค่ข่าวลือที่พูดปากต่อปาก บิดเบือนยังไงบ้างก็ไม่รู้” ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองเสมองพี่สุที่มองฉันแวบหนึ่งและหันไปมองตอง “จนกว่าจะเห็นกับตาตัวเอง ตอนนั้นค่อยคิดว่ามันคือเรื่องจริง”

“ค่า” ตองตอบรับเสียงยานคราง

“ไปทำงานกันได้แล้ว เสียเวลามายืนเม้าท์เรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่ได้”

เราสองคนแยกย้ายกันมาทำงาน ส่วนฉันก็ดันเอาแต่นึกถึงคำพูดของตองว่า ‘วิศวะโยธาเจ้าชู้ทุกคน’ ปกติฉันไม่ค่อยเชื่ออะไรแบบนี้หรอกนะ พอตองพูดมันก็ชวนให้คิดเหมือนกัน หากแต่ว่าพี่สุพูดก็ถูกเหมือนกันว่าไม่เห็นกับตา อย่าเพิ่งไปเชื่อข่าวลืออะไรก่อนจะได้เห็นว่าสิ่งที่ลือกันมาคือเรื่องจริง

[50%]

*-----------------------------------------------------*