วิศวะกลรัก :: CHAPTER 6 เขาน่ะแปลกจนไม่เข้าใจ [50%]

Gear Trick #6

เขาน่ะแปลกจนไม่เข้าใจ

เมื่อคุยกับพี่แตนเสร็จฉันก็เดินออกจากร้าน เห็นพี่เกียร์นั่งบนฝากระโปรงรถของตัวเอง มือซ้ายที่พันผ้าอยู่ไถสมาร์ทโฟนดูเรื่อยเปื่อย มือขวาก็คีบบุหรี่เข้าปากพ่นควันพวยพุ่งจนควันกระจาย สูบบุหรี่เก่งมากจริงๆ พอเห็นแบบนั้นฉันก็เดินผ่านหน้าเขาไร้ซึ่งการทักทาย เวลานี้ต้องกลับห้องแล้วยังไงล่ะ พรุ่งนี้เช้ามีเรียนด้วย

“จะไปไหน” เสียงเข้มแหบพร่าเรียกรั้งฉันเอาไว้ พอหันกลับไปมองพี่เกียร์สิ่งหนึ่งก็ถูกโยนมาตรงหน้าแทบรับไม่ทัน

ยาทาบรรเทาอาการลดบวมที่ข้อมือพี่เกียร์นี่นา... แล้วพี่เขาโยนมาให้ฉันทำไม หรือว่าไม่อยากได้กันนะ

“เก็บไว้”

“พี่เกียร์ต้องเก็บไว้นวดข้อมือนะคะ” ฉันเถียงเขากลับ

“นวดไม่เป็น” คำตอบของเขาทำให้ฉันถึงกับยกมือตบหน้าผากตัวเอง

“แค่บีบยาแล้วก็นวดตรงที่เจ็บไงคะ ง่ายจะตาย”

“ถ้าง่าย ก็ทำให้” คิ้วขมวดเข้าหากันเพื่อจับใจความคำพูดของเขา คือถ้ามันง่ายก็ทำให้เขาเหรอ เข้าใจถูกปะเนี่ย

“หนู...” เรียกรั้งร่างสูงที่เดินผ่านฉันพร้อมกลิ่นเมนทอลจากบุหรี่ที่สูบ พี่เกียร์เปิดประตูรถเตรียมจะขึ้นไปนั่ง ไม่วายเขาก็หันมามองฉันด้วยสีหน้านิ่งๆ เอาไงล่ะทีนี้ ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อนี่นา

“จะรอที่คณะ”

สิ้นประโยคเขาก็ขึ้นรถและขับผ่านหน้าฉันไปทันที คำพูดทิ้งท้ายเล่นเอาฉันไปไม่เป็นเลยทีเดียว แล้วคือรอที่คณะมันเวลาไหนกันล่ะ? ฉันยกมือเกาหัวตัวเองจนยุ่งเหยิง ไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ ต้องการเล่นหรือต้องการอะไรกันแน่ล่ะเนี่ย แล้วถ้าไม่ทายาจะหายตอนไหน หมอก็ไม่ไปหา รถชนจนสมองกระทบกระเทือนไปด้วยหรือยังไงกัน

ยิ่งได้ใกล้ชิดก็ยิ่งไม่เข้าใจการกระทำของพี่เกียร์เลย เขาเป็นยังไง ต้องการอะไร... ฉันก็ไม่รู้ จำต้องหลุบสายตามองหลอดยาทาที่อยู่ในมือจากนั้นก็ยัดมันลงกระเป๋าผ้า เหอะ ไม่รู้ด้วยแล้วนะ

คณะวิศวกรรมศาสตร์

ฉันมายืนทำอะไรที่นี่? ฉันกำลังฝันหรือกำลังจะผ่านหน้าคณะเพื่อตรงไปคณะของตัวเองกันล่ะ ที่แน่ๆ ฉันดันยืนมองคณะวิศวกรรมศาสตร์พร้อมคนข้างกายที่จับมือฉันแน่น

“หนูนึกยังไงมาส่งพี่ที่คณะเนี่ย”

“ก็เป็นทางผ่านพอดีนี่คะ”

หันไปสบตากับพี่ครามเขาแลดูดีใจจนออกนอกหน้าเลยนะที่เรามาเรียนพร้อมกัน ตอนสิบโมงเช้าของวัน เมื่อคืนพี่ครามนอนหลับเป็นตาย ก็ไม่รู้นะว่าทำรายงานหนักแค่ไหน ที่แน่ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์คือคละคลุ้งจนฉันต้องหนีลงไปนอนด้านล่างเลยล่ะ มันเหม็นจนชวนให้คลื่นไส้ตลอดและขนาดบอกว่าไม่ชอบ เขาก็ไม่เคยจะหยุดดื่มมันเลย ไอ้ดื่มน่ะได้ฉันไม่ว่า แต่ช่วยรักษาความสะอาดหน่อยเช่นอาบน้ำก่อนนอน

“พี่เข้าเรียนก่อนนะ วันนี้เลิกเรียนบ่าย พี่จะแวะไปโรงพยาบาลสักหน่อย”

“จริงเหรอคะ!” พอพูดถึงเรื่องนี้ฉันก็ตื่นเต้นเป็นบ้า พี่ครามพยักหน้ารับและวางมือลงบนศีรษะฉัน

“ไว้รอฟังข่าวดีนะ หนูเลิกงานแล้วเจอกันที่ห้อง”

พยักหน้ารับอย่างตื่นเต้นจะได้เอาข่าวดีไปบอกปลายฟ้าแล้ว พี่ครามโบกมือให้กับฉันและกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปในตึกเพื่อเรียนถึงช่วงบ่าย เห็นว่าเรียนวิชาเดียวเกือบสองชั่วโมง ตอนนี้เขาจึงต้องรีบเข้าคลาส ส่วนฉันก็เข้าคลาสตอนสิบเอ็ดโมง ยังไม่ไม่ได้เดินไปที่คณะหรอกนะ เพราะฉันเลือกเดินมานั่งรอพี่เกียร์ตรงโต๊ะหินอ่อนริมบ่อน้ำที่ได้ร่มเงาจากต้นไม้

ตุ้บ

เสียงหนึ่งเรียกให้ฉันมองตรงข้ามก็พบว่ามีร่างสูงของพี่คนหนึ่งสวมช้อปสีแดงเลือดหมู ใบหน้าหล่อเหลาแลดูคุ้นมากๆ เขายกมือปิดปากหาวและหรี่สายตามองฉัน

“ไปนั่งที่อื่น” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยถามและยกมือเสยเส้นผมสีดำสนิทขึ้นอย่างลวกๆ

“นะ หนูมารอพี่เกียร์น่ะค่ะ”

“รอทำไม” คำถามของเขาทำให้ฉันเกร็งสะท้านไปทั้งตัว เกร็งจนปวดบิดเลย สายตาน่ากลัวมากและที่สำคัญฉันคุ้นหน้าเขาที่สุด พอประมวลภาพที่ว่าเคยเห็นเขาที่ไหนก็ถึงบางอ้อ

“พี่!” ชี้หน้าเขาที่เปลือกตาเปิดขึ้นเล็กน้อย เมื่อกี้นั่งหลับใช่ไหมอะ “พี่จำหนูได้ไหมคะ ที่หนูทำน้ำหกใส่พี่ที่ผับ LC”

“ไม่ได้” แต่แล้วฉันก็ต้องหน้าแตกยับ ฉันจำเขาได้ หน้าตาแบบนี้ชัดเลย... ว่าพี่เกียร์พูดน้อยและอธิบายได้ยากแล้ว พี่คนนี้ยิ่งกว่าพี่เกียร์ซะอีก จนต้องยกมือเกาหัวตัวเอง “ห้ามเกาหัว”

“คะ”

“หนวกหู จะนอน” พูดจบก็ทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้หินอ่อน แน่นอนว่ามันเล็กกว่าตัวเขามากดังนั้นพอนอนปุ๊บ เขาจึงยกเท้าพาดบนพนักเก้าอี้ที่ฉันนั่งแบบรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสีดำขาวแทบจะทิ่มหน้าฉัน คือเกาหัวแรงจนเขาหนวกหูเลยเหรอ?

แม้แต่ตบแมลงที่มาเกาะก็ยังไม่ได้เลยเหรอ ฉันรู้สึกเกร็งจนทำตัวไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้มานั่งรอพี่เกียร์กับพี่เจคแบบนี้ (จำชื่อเขาได้แล้ว) ประเด็นคือพวกพี่เขาอยู่ปี 3 เหมือนกับพี่ครามไม่ใช่เหรอ ทำไมแลดูว่างกันขนาดนี้ล่ะหรือจะคนละสาขานะเพราะเท่าที่พี่โฬมเคยบอกว่าเรียนวิศวะโยธา ส่วนพี่ครามวิศวะไฟฟ้า วิชาเรียนคงจะต่างกันโดยสิ้นเชิง

ระหว่างที่นั่งรอพี่เกียร์และมองนาฬิกาข้อมือราคาร้อยเก้าสิบเก้าแบบสายหนังสีดำ หน้าปัดเป็นสีขาวก็พบว่ามันใกล้จะถึงเวลาเข้าคลาสของฉันแล้วนะอีกแค่ยี่สิบนาทีเอง ฉันยังไม่ได้เดินไปคณะเลย ก็นะฉันมันซื่อบื้อจริงๆ พี่เกียร์บอกจะรอที่คณะใช่ว่าเขาจะรอนี่นา สุดท้ายก็เป็นตัวเองไงที่มานั่งรอแบบลมๆ แล้งๆ สำคัญเลยคืออยู่กับพี่เจค ผู้ชายขี้เซาที่หลับได้ทุกเวลา เหมือนที่พี่โฬมว่าเขา ‘ชาติที่แล้วเกิดเป็นหมีโคอาลา’ สลัดความคิดทั้งหมดก็ลุกขึ้นเตรียมจะกลับคณะ

“จะไปไหน” น้ำเสียงเข้มแหบพร่าเรียกรั้งฉันเอาไว้ซะก่อน มองร่างสูงที่สูบบุหรี่มาแต่ไกล มือซ้ายหิ้วถุงอะไรบางอย่างติดมือมาด้วย ที่รู้ๆ คือเป็นเหมือนแก้วกาแฟ

“หนูนึกว่าพี่เกียร์จะไม่มา หนูใกล้เข้าคลาสเรียนแล้ว” บ่นเขาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เขาจึงทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างๆ ฉัน

“รีบทำ” ถุงพลาสติกวางบนโต๊ะ พี่เกียร์ก็วางมือซ้ายตามมาติดๆ ฉันจึงก้มหน้าควานหาหลอดยาทาและผ้าพันอันใหม่ที่เพิ่งซื้อติดมือก่อนจะมาเรียน ซึ่งพี่ครามก็ถามนะว่าซื้อมาทำไม เลยโกหกไปว่าเจ๊นัตตี้ฝากซื้อ

“หนูบอกแล้วไม่ยอมเอายาไปทา”

“...”

“เห็นไหมคะว่ามันเขียวช้ำกว่าเดิมอีก” อยากจะบ้าตายคือถ้าเขาไม่เอาหลอดยามาให้และเมื่อคืนเขานวดมัน คงจะดีกว่าเดิมไม่ใช่มันดูแย่กว่าเดิม ลมหายใจถูกถอนออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะทายาบนข้อมือให้กับพี่เกียร์ “ไม่รู้ รอบนี้พี่เกียร์พกยาไว้เลย หนูไม่รับฝาก”

“เอาไว้ก็ไม่ทา” เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แถมยังมองหน้าฉันนิ่งๆ “ทาไม่เป็น”

“ดูหนูทำสิคะ จะได้ทำเป็น”

“ขี้เกียจ” ขนาดตัวเขาเองยังไม่คิดจะห่วง แล้วฉันเป็นใครถึงต้องห่วงเขามากขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้! อยากจะบ้าตายวันละหลายๆ รอบ เพราะพี่เกียร์เป็นผู้ชายคนเดียวที่เดาใจได้ยากมาก ยิ่งไปกว่านั้นพี่เจคเองก็เช่นกัน เป็นเพื่อนกันได้ยังไงฉันพอจะเข้าใจแล้วล่ะ ที่น่าแปลกคือพี่โฬมที่แลดูสดใสมากที่สุดในกลุ่ม รับมือพวกเขายังไงก่อน

“งั้นก็สุดแล้วแต่พี่เกียร์เถอะค่ะ หนูจะทาให้เป็นครั้งสุดท้าย” กระแทกเสียงไม่พอยังลอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่เลิกคิ้วขึ้น ตายจริงลืมไปว่าพี่เจคหลับ ฉันรีบเอามือซ้ายปิดปากตัวเองเสมองพี่เจคที่ยังคงนอนอยู่ไม่ได้ลุกขึ้นมาโวยใส่

“จริง” เอ่ยถามพลางเอียงคอมอง “สุดท้ายจริงเหรอ”

“ใช่ค่ะ หนูพูดคำไหนคำนั้น” หัวใจแทบจะวายอยู่แล้ว เห็นพี่เกียร์เอียงคอมองและมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ใช่ เขายิ้มด้วย แม้จะแค่แวบเดียวก็เถอะนะ พยายามไม่มองหน้าพี่เกียร์เพื่อที่จะทายาและพันผ้าให้เขาเสร็จเรียบร้อย รอบนี้ผ้าพันจะเป็นสีเนื้อเมื่อติดตัวล็อกบนผ้าเรียบร้อย “หนูไปแล้วนะคะ”

“เดี๋ยว” เรียกรั้งฉันเอาไว้ก่อนจะได้สาวเท้าออกจากคณะวิศวกรรม หันไปมองพี่เกียร์ที่ชูแก้วอะไรบางอย่างมาให้ ดูเหมือนมันเป็นของใหม่เลยนะ “ลืมไปว่าไอ้เจคไม่กินโกโก้”

“ให้หนู” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ถึงจะสับสนและงุนงงไม่น้อย ฉันก็ยกมือไหว้ขอบคุณพลางรับแก้วโกโก้จากร้านแบรนด์ดังที่เคยเห็นมุกกินแก้วเป็นร้อยเชียวนะ ไม่พอพี่เกียร์ยังยื่นกล่องแซนวิชที่หน้าตาคือน่าอร่อยแบบสุดๆ มาให้อีก

“ไอ้โฬมไม่ชอบ” ก็คือเป็นของเหลือที่ซื้อมาฝากเพื่อน แต่ลืมไปว่าพี่เจคไม่กินโกโก้เย็นและพี่โฬมไม่กินแซนวิชที่ป้ายราคายังติดอยู่ในราคา 85 บาท แพงมาก! แล้วซื้อมาทำไมให้เปลืองเงินล่ะเนี่ย ถ้าไม่โยนให้ฉันเขาจะทิ้งเหรอ เสียดายแทนนะ

“ขอบคุณค่ะ” รับกล่องแซนวิชเห็นแล้วคงอร่อยมากแน่ๆ “หนูไปนะคะ”

พี่เกียร์ไม่หือไม่อืออะไร เขาก็หยิบแก้วกาแฟที่ตัวเองซื้อมาดูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ต่อบุหรี่จุดสูบเสมองมือถือที่หยิบขึ้นมาไถอะไรดูของเขาก็ไม่รู้นะ หมุนตัวเดินกลับออกจากคณะวิศวกรรม ไม่วายก็หันไปมองโต๊ะที่พี่เกียร์นั่ง ถึงจะห่างไกลมากๆ ก็ทำให้ฉันยิ้มออกมาเล็กน้อย ฉับพลันสายตาก็มองแก้วโกโก้ในมือเมื่อหมุนดูก็ต้องใจฟูกับตัวอักษรที่ทางร้านน่าจะเป็นคนเขียน

‘ไม่ว่าจะเหนื่อยหรือท้อแค่ไหน ขอให้ผ่านพ้นไปได้’

คำพูดที่แลดูเหมือนไม่มีอะไร ทว่ากลับกลายเป็นกำลังใจสำคัญให้ฉันเลยนะเนี่ย... “ขอบคุณนะคะพี่เกียร์”

[50%]

*-----------------------------------------------------------*