บทที่ 7 โกรธแล้วน่ารัก

ภายในรถหรูตกแต่งเบาะด้วยสีเทาเข้มเงาวับ หญิงสาวนั่งกอดอกแนบชิดกับประตู พลางหันหน้าออกไปด้านนอกอย่างไม่สนใจคนที่นั่งข้าง ๆ ดวงตาคมเหลือบมองร่างบางเป็นระยะ อยากจะหาเรื่องชวนคุยแต่ก็กลัวว่าจะกลายเป็นชวนทะเลาะเสียมากกว่า

“ปลดบล็อกพี่ด้วยนะ” นี่ไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่เป็นประโยคออกคำสั่ง เพราะไม่ว่าอย่างไร วันนี้ภูผาจะทำให้เธอปลดบล็อกเขาให้ได้

“ไม่ปลด!”

เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิด ภูผาถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ราวกับคนจนปัญญา ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเอวาจะดื้อและง้อยากขนาดนี้ ปกติขอโทษแปบ ๆ ก็หายโกรธ ทว่าครั้งนี้กลับไม่เหมือนเดิม เธอใจแข็ง ใจกล้า ทิ้งคราบเด็กน้อยเอวาของเขาไปโดยสิ้นเชิง

ในขณะที่ติดไฟแดงมือหนาก็เลื่อนมาจับเส้นผมยาวสลวยของเอวาด้วยความแปลกใจ

“ย้อมสีผมใหม่หรอ?”

เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้สังเกตหรือยังไงแต่เขาจำได้ว่าเอวาสีผมเข้มกว่านี้

“เหอะ!”

ดวงตากลมสวยเหลือบมองชายหนุ่มด้วยหางตาอย่างไม่สบอารมณ์พร้อมปัดมือหนาออกก่อนจะขยับตัวไปแนบชิดประตูจนแทบจะสิงเข้าไป

เอวาไม่ได้ไปย้อมผมสีใหม่หรือทำอะไรเกี่ยวกับเส้นผมทั้งนั้น ก็อย่างว่านั่นแหละ...คนอย่างภูผาไม่เคยสนใจใส่ใจอะไรอยู่แล้ว

“คนนะไม่ใช่เชื้อโรค รถก็มีอยู่แค่นี้จะขยันขยับออกไปทำไมนักหนา...มานี่!!”

ท่าทีรังเกียจรังชังที่เอวาแสดงออกมาทำให้ภูผาหงุดหงิดเปล่งน้ำเสียงโกรธขึ้งพร้อมดึงคนตัวเล็กให้ขยับมานั่งดี ๆ ไม่ใช่เกาะกับประตูแบบนั้น

“ไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่ชอบ!!”

เอวารีบเถียงกลับคอเป็นเอ็นแล้วแกะมือหนาออกพลางขมวดคิ้วเป็นปม ทว่ายังไม่ทันได้ขยับออกห่างใบหน้าหล่อก็โน้มลงมาใกล้ซอกคอขาวเนียนจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบาของเขา

“เปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมทำไม?”

กลิ่นน้ำหอมของเอวาคือสิ่งที่ภูผาจำได้ขึ้นใจเพราะตนเป็นคนเลือกให้ ทว่าเมื่อครู่ที่เธอขยับกายกลิ่นที่ฟุ้งกระจายกลับเป็นกลิ่นที่เขาไม่คุ้นเคย คิ้วหนาขมวดเป็นปมอย่างอดสงสัยไม่ได้พลางนึกเพ้อในใจ เหมือนน้ำหอมผู้ชายไม่มีผิดหรือว่าเอวามีคนใหม่วะ!

“ก็อยากเปลี่ยน เบื่ออะไรเดิม ๆ”

ใบหน้าที่เคยจิ้มลิ้มปั้นปึ่งบึ้งตึงใส่ภูผาอย่างยียวน เธอไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระเป็นการบอกกับเขากลาย ๆ ว่า ในเมื่อโสด เธอจะทำอะไรก็ได้ คนอย่างภูผาไม่ต้องมายุ่ง

“ไม่ใช่ว่ามีคนใหม่แล้วมาบอกเลิกพี่นะ”

“ชีวิตนี้หัดโทษตัวเองบ้างเถอะ ไม่ใช่คิดแต่จะโทษคนอื่น”

“หรือไม่จริง...อยู่ ๆ เธอก็เปลี่ยนไป นึกผีบ้าผีบออะไรมาบอกเลิกพี่”

“ก็พี่มันเหี้ย!!”

“มันเหี้ยยังไงวะ! ก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิด!”

“เกิดมาก็ไม่คิดจะปรับปรุงตัวเองบ้างรึไง เกิดมาเหี้ยยังไงตายไปก็จะเหี้ยแบบนั้นเลยรึไง?!!”

จากบทสนทนาที่เริ่มต้นด้วยการกวนประสาทแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นบทสนทนาที่เต็มไปด้วยโทสะ ภูผากำลังจะอ้าปากเถียงทว่าโดนรถคันข้างหลังบีบแตรใส่เพราะสัญญาณไฟจราจรได้เปลี่ยนเป็นสีเขียว เอวาเห็นแบบนั้นก็สะบัดหน้าออกไปข้างนอกมองต้นไม้ใบหญ้าเหมือนเดิม ไม่อยากยืดความยาวสาวความสั้นกับคนเห็นแก่ตัว

ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เธอเคยบอกเหตุผลของการเลิกกันไปแล้วแท้ ๆ แต่เขากลับโทษแต่คนอื่น โยนความผิดว่าเธอมีคนใหม่งั้นเรอะ...คิดได้ไง!

“พี่ไม่เลิกนะเอวา”

เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาพยายามกดกลั้นอารมณ์โมโหไว้ในใจ เขาชำเลืองมองเธอเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกเฮือกใหญ่

“ถ้าอยากเลิกก็เลิกไปคนเดียวเลย...แต่ถ้าพี่หึงพี่หวงเธอก็อย่ามาหาว่าพี่หวงก้าง เพราะพี่จะไม่เลิกกับเธอ”

“บ้าอะไรเนี่ย” เอวาสบทเสียงหลงตวัดสายตามองคนทำหน้าทะเล้น ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ยังโมโหเธออยู่เลย

“งั้นต่อไปนี้จะบ้าให้ดู บ้ากว่านี้ก็ทำได้....เลวกว่านี้พี่ก็เป็นให้ได้” ภูผาว่าน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าใบหน้าหล่อกลับยกยิ้มยียวนกวนประสาท “เธอบอกว่าพี่เหี้ยใช่ไหม...งั้นเดี๋ยวจะเหี้ยให้ดู”

“ห้ะ!!” เอวาอุทานอย่างไม่เข้าใจ ตรรกะป่วยอะไรของเขา

“ง้อดี ๆ ไม่ชอบ...”

“พี่ภูผา” เอวาสูดลมหายใจเข้าสุดปอดยกมือขึ้นห้ามชายหนุ่มอย่างสุดจะทน “สิ่งที่พี่ทำตอนนี้เรียกว่าง้อหรอ?”

“ใช่! พี่คุยกับเธอดี ๆ แล้ว แต่เธอก็มาขึ้นเสียงใส่ ทำตัวขยะแขยงรังเกียจอย่างกับพี่เป็นขยะเน่า...พี่ไม่ชอบ!! โคตรไม่ชอบ!!”

เอวารู้ดีว่าภูผาไม่ชอบให้ใครมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น สายตาดูหมิ่นเหยียดหยามรังเกียจขยะแขยง...ซึ่งเมื่อครู่นี้เอวาเผลอแสดงออกมาทั้งหมด จนทำให้อารมณ์ที่ภูผาพยายามข่มไว้ขาดผึ่งแล้วตะคอกใส่เธออย่างมีน้ำโห

“แล้วทำแบบนี้คิดหรอว่าวาจะกลับไปคบกับพี่ นิสัยหยาม ๆ ไร้มารยาทใช้แต่อารมณ์โทษคนอื่นไปทั่วแบบนี้ วาก็ไม่ชอบ!! โคตรไม่ชอบเหมือนกัน!!”

“งั้นก็เอาให้มันตายไปข้างหนึ่งไปเลย! ไม่กลับมารักก็เอาให้เกลียดขี้หน้ากันไปเลย!!”

หากเธอเป็นไฟ ฉันก็จะเป็นน้ำมัน พร้อมสาดให้ไฟโทสะลุกโซนอย่างไม่มีใครยอมใคร

“วาจะฟ้องพี่เท!”

หญิงสาวที่เริ่มสู้ชายหนุ่มไม่ได้เริ่มหาตัวช่วย จนภูผาต้องเค้นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

“พี่ชายเธอ...พี่ไม่กลัวหรอกเอวา”

“!...”

“เงียบทำไม?”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เถียงก็รีบเอ่ยถามพร้อมหันไปมองใบหน้าแดงก่ำ มือเล็กที่กำหมัดไว้แน่นยกขึ้นเหนือศีรษะก่อนจะตีเข้าที่แขนแกร่งของภูผาอย่างแรง ชายหนุ่มนิ่วหน้าด้วยความเจ็บรู้สึกปวดจนชาไปทั้งแขน ตัวเท่าลูกหมาตีมาแต่ละทีนึกว่าแรงชายไอ้เหี้ย วันนี้กูโดนฟาดสองรอบแล้วนะ

“โอ้ย! เจ็บนะเว้ยเอวา!!”

“สมน้ำหน้า! กวนประสาทดีนัก!!” เอวาว่าพร้อมกัดฟันกร่อนอย่างหมั่นไส้

ก็เพราะเถียงสู้ไม่ได้เลยเลือกที่จะใช้กำลังสยบทุกอย่าง เพราะมั่นใจว่าภูผาไม่ตีเธอคืนอย่างแน่นอน เรื่องสกิลปากเธอยอมแพ้แต่ถ้าเรื่องใช้กำลังเอวายืนหนึ่ง

“ไม่ต้องมายิ้ม!!”

เสียงเล็กเอ็ดคนยกยิ้มพลางเค้นหัวเราะออกมา เมื่อกี้ยังขึ้นเสียงใส่เธอฉอด ๆ ตอนนี้กลับยิ้มราวกับคนบ้า อกหักจนเป็นเอ๋อไปแล้วรึไง ไอ้ผีบ้านี่!

“เวลาเธอโมโหก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย”

“...!!”

“ถ้ารู้ว่าหงุดหงิดแล้วเธอจะหน้าแดงทำแก้มป่องแบบนี้...พี่ยั่วโมโหเธอไปตั้งนานแล้ว”

คนบ้าอะไรหงุดหงิดแล้วทำแก้มป่อง น่ารักฉิบหายเลยเว้ย!

“ว่าง ๆ ก็ไปเช็คสมองบ้างนะ น่าจะดื่มเหล้าหนักจนฟุ้งซ่านไปไกลแล้วละ”

เอวาส่ายหัวอย่างเอือมระอา พร้อมใช้นิ้วชี้เรียวดันขมับของภูผาอย่างแรง แต่อีกฝ่ายก็หาสะทกสะท้านไม่แถมยังยกยิ้มมุมปากเพราะแค่เห็นแก้มป่อง ๆ น่าฟัดน่าหอมของเอวาก็ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก