บทที่ 9 ใจแข็ง

“เอาโทรศัพท์มา”

ทันทีที่รถจอดภูผาก็แบมือขึ้นตรงหน้าหญิงสาวที่บึ้งตึงตลอดทาง เอวาเหลือบมองพลางชักสีหน้าใส่ภูผาอย่างไม่สบอารมณ์

“ไม่”

ว่าแล้วก็จับโทรศัพท์ตัวเองไว้แน่นอย่างหวงแหน ก่อนจะหยิบกระเป๋าทำท่าจะลงจากรถ

พรึ่บ!

เมื่อถูกปฏิเสธเสียงแข็งแทนที่ภูผาจะกลัวแต่เขากลับจับร่างเล็กล็อกแข้งล็อกขาแล้วแย่งโทรศัพท์เธอมาอย่างหน้าไม่อาย เอวาที่สู้ไม่ได้ทำได้แต่ขึงตาใส่ชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ

“พี่ภูผา!”

“ว่าไงครับน้องเอวาของพี่...หึ!”

ภูผาหันไปตอบเอวาด้วยสีหน้ายั่วยวนกวนประสาทก่อนจะเค้นหัวเราะในลำคอราวกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่า หากจะให้เอาจริงเอวาสู้ภูผาไม่ได้หรอก ที่ผ่านมาก็แค่ยอมตามใจเด็กเท่านั้น...

เมื่อได้โทรศัพท์อย่างที่ใจต้องการ ภูผาก็รีบเลื่อนกดปลดบล็อกตัวเองทุกช่องทาง ก็ในเมื่อบอกดี ๆ แล้วไม่ยอม กูปลดบล็อกเองแม่ง!

“ปลดบล็อกแล้ว ก็รับสายพี่ด้วย เข้าใจไหม?”

ว่าเสียงเข้มพร้อมจ้องเขม็งเอวาอย่างจริงจังก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนให้เธอ

“ไม่รับ”

ภูผาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเอวาจะเป็นคนดื้อขนาดนี้ บอกอะไร สั่งอะไร ก็ปฏิเสธตลอด...ขนาดบอกรักแม่งยังหักหน้ากูเอง เฮ้ออ

“ไม่รับก็จะโทรจนกว่าจะรับ”

“งั้นวาก็จะเปลี่ยนเบอร์”

“ถ้าเธอเปลี่ยนพี่ก็จะขอเบอร์เธอจากไอ้เทวา”

ภูผาว่าพร้อมไหวไหล่อย่างไม่หยี่ระ แตกต่างกับเอวาที่โมโหเลือดขึ้นหน้า มือเล็กกำไว้แน่น อยากจะฟาดเข้าที่หน้าหล่อ ๆ เหลือเกิน แต่ก็กลัวว่าเขาจะเจ็บ

“วาก็จะบล็อกอีก!”

ปลดบล็อกได้ เธอก็บล็อกใหม่ได้ ไม่เห็นจะเป็นเรื่องยากเลย

“ถ้าอยากเจอของดีก็ลองดู” ภูผาว่ากัดฟันกร่อน ของดีที่ว่าเอวารู้ดี เพราะเคยเจอมาแล้ว โยกเอวยันเช้า

“แหวะ....อื้ออ!”

เอวาเบ้ปากใส่ภูผาด้วยความหมั่นไส้ในความมั่นใจเกินพิกัดของเขา ทำให้เธออยากจะพ่นวาจาเหน็บแนมให้เขาเสียความมั่นใจลงไปบ้าง ทว่ายังไม่ทันได้พูด ทุกอย่างก็หยุดชะงักเมื่อจู่ ๆ เรียวปากร้อนของเขากดทับลงมาปิดกั้นทุกถ้อยคำที่เธอตั้งใจจะเอื้อนเอ่ย

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง สมองประมวลผลตามไม่ทันกับเหตุการณ์ตรงหน้า แรงบดขยี้หนักหน่วงราวกับต้องการช่วงชิงลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น เอวาเผลอเกร็งตัวยกมือขึ้นหมายจะผลักเขาออก ทว่าฝ่ามือแกร่งกลับตะปบเข้าที่ท้ายทอยเล็ก บังคับให้เธอจมอยู่ในจูบเร่าร้อนนั้นอย่างไร้ทางหลีกเลี่ยง รสสัมผัสดิบเถื่อนทำให้ความโกรธและความตกใจปั่นป่วนไปหมด หัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอเต้นรารัว ทั้งโกรธ ทั้งเสียหน้า ทั้ง…หวั่นไหว

เมื่อเห็นว่าเอวาเริ่มนิ่งสงบภูผาจึงถอนจูบออกช้า ๆ อย่างอ้อยอิ่ง สายตาคมกริบสบดวงตาคู่สวยของเธอ ริมฝีปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมุมปากอย่างจงใจ ก่อนจะกระซิบเสียงแหบต่ำข้าง ๆ หู

“อย่าปากดี ด่าพี่อีกทีจะจูบให้แตกในรถนี้เลยคอยดู”

“ทุเรศ โรคจิต”

“หึ!”

ภูผาไม่ตอบแต่กลับเค้นหัวเราะจ้องมองใบหน้าสวยด้วยความหลงใหล แม้ตอนนี้เอวาจะหน้าบึ้งตึงเหมือนเป็ด แต่สำหรับภูผาแล้ว....แม่งโคตรน่ารัก

“ปล่อยค่ะ! วาจะลงรถแล้ว”

เอวากระแทกเสียงตอบกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยความโมโห ก่อนจะเลื่อนมือบางขึ้นมาเช็ดริมฝีปากตัวเองแรง ๆ ราวกับต้องการลบทุกสัมผัสที่ภูผาทิ้งไว้

ภูผามองภาพนั้นแล้วขมวดคิ้วเป็นปม ความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบขึ้นมาในใจ ขณะที่มุมปากหยักกระตุกเล็กน้อย

เช็ดปาก? คือรังเกียจกูหรอวะ?

เขาไม่พูดอะไรออกมาแต่สายตาที่จ้องมองเอวากลับเข้มขึ้นกว่าเดิม ราวกับกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง…และแน่นอนว่า สิ่งที่อยู่ในหัวเขาตอนนี้ คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

“อื้ออ!”

มือเล็กทั้งสองข้างถูกภูผาจับตรึงขึ้นเหนือศีรษะก่อนจะเข้าไปฉกริมฝีปากอย่างรวดเร็ว

สัมผัสรุนแรงและเอาแต่ใจของภูผาทำให้เอวาสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกจากอก ลมหายใจทั้งหมดถูกช่วงชิงไปจนหมดสิ้นเหลือเพียงความร้อนผ่าวที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เอวาพยายามดิ้นหนี แต่กลับยิ่งทำให้มือแกร่งตรึงข้อมือเธอแน่นขึ้น ราวกับต้องการบังคับให้เธอจมอยู่ในจูบเร่าร้อนนั้นจนกว่าเขาจะพอใจ

“ไอ้พี่ผา!!”

ทันทีที่ภูผาผละออกเอวารีบตะคอกสุดเสียงอย่างไม่พอใจ เอะอะก็จูบ เอะอะก็ลวนลาม เกิดมาเป็นคนยังไงกันเนี่ย

“เลิกกันแค่วันเดียวอย่ามาถือตัว ทำทีรังเกียจรังชังนักเลยเอวา” ภูผาว่าน้ำเสียงสะกดกลั้นอารมณ์โมโหตัวเอง

“...”

“ถ้าเธอเช็ดปากอีกที พี่จะอุ้มไปจูบในห้อง! จะจูบจนปากเปื่อยแล้วก็จะเยให้แตก...”

“ลามก!!”

เอวาผลักอกแกร่งออกเต็มแรง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีอย่างขัดใจ ลมหายใจของเธอขาดห้วงด้วยความหงุดหงิดทำท่าฟึดฟัดราวกับเด็กเอาแต่ใจ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปทันที

ตอนคบกันไม่เคยจะโผล่หัวมาให้เห็นหน้า พอเลิกกันแล้วเสร่อมาหากันจังเลยนะ ไอ้ผีปอบ! เอวาคิดในใจ

แต่ยังไม่ทันเดินไปไหน แขนยาวก็คว้าเธอไว้สะก่อน เอวาสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับกลับไปมองคนตัวสูงที่ตามลงมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ทว่าภูผากลับไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงสะบัดเสื้อคลุมแขนยาวในมือเบา ๆ เพื่อไล่ฝุ่นออก ก่อนจะถือวิสาสะมัดมันรอบเอวบางของเธอ

คนถูกดูแลได้แต่ยืนตัวแข็ง คิ้วเรียวขมวดมุ่นพลางเลื่อนดวงตาคู่สวยมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยแววตาแน่นิ่งแฝงไปด้วยรังสีน่าเกรงขาม

“ใส่ไว้” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบ ๆ “กระโปรงโคตรสั้น เดินทีกระพืออย่างกับปีกกระสือ”

“กะ...”

“คลุมไว้ ไม่อยากให้ใครมาเห็นขาขาว ๆ ของเธอ หวง”

คำว่า “หวง” ที่ดังอยู่ข้างหูทำให้เอวาตัวแข็งทื่อ ราวกับถูกไฟช็อต ทั้งหัวใจและความคิดหยุดชะงักไปหมด โดยปกติแล้วภูผามักจะแสดงออกมากกว่าพูดพร่ำเพรื่อ...แต่พอมาได้ยินแบบนี้ก็ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

“พี่จะง้อจนกว่าเธอจะใจอ่อน”

เขากระซิบเบา ๆ ทว่ากลับดังทุ้มอยู่ในหัวใจของเอวาของกับว่าคำพูดของเขาเป็นคำมั่นสัญญาที่เขาจะทำให้ได้

“วาไม่กลับไปคบกับพี่อีกแล้ว”

แม้จะหวั่นไหวแค่ไหนแต่เธอก็จะคอยห้ามคอยเตือนเอาไว้ว่า ผู้ชายคนนี้เคยทิ้งขว้างเธอแค่ไหน

ตอนมีก็ไม่เห็นค่า มาเห็นค่าตอนนี้มันสายไปแล้วล่ะ