บทที่ 10 โปรคเช็คประวัติแฟนเก่า

ภายในผับที่เต็มไปด้วยแสงสีสว่างสาดส่องไปทั่วบริเวณบวกกับเสียงจังหวะดนตรี EDM หนัก ๆ จนทำให้พื้นสั่นสะเทือน เหล่าผีเสื้อราตรีทั้งหลายต่างโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะและเคลิบเคลิ้มไปกับความมัวเมาของฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไป

ทว่ากลับมีเพียงชายผู้เดียวที่กำลังนั่งขมวดคิ้วจ้องหน้าจอโทรศัพท์พลางใช้นิ้วเลื่อนรีเฟรชหน้าจอซ้ำ ๆ จนเพื่อน ๆ ที่นั่งร่วมโต๊ะส่ายหัวเป็นพัลวัน

“โทรศัพท์มึงเป็นอะไรไอ้ผา?” มังกรเอ่ยถามพร้อมชะโงกใบหน้าเข้าไปใกล้

“ถ้าขึ้นแบบนี้คือ...โดนบล็อกใช่ปะวะ?”

ภูผาหันหน้าจอโทรศัพท์ให้เพื่อน ๆ ดูเพื่อย้ำให้แน่ใจว่า...เอวาบล็อกเขารอบที่ 2

“เออ!” มังกรตอบแบบขอไปทีแล้วกระดกเครื่องดื่มสาดลงคอจนหมดแก้วก่อนจะกลั้วหัวเราะเบา ๆ “ไหนมึงบอกว่าน้องเอวาปลดบล็อกมึงแล้ว”

“ก็ปลดแล้วสิวะ!”

ภูผาว่าอย่างหงุดหงิด ทั้ง ๆ ที่เมื่อตอนเย็นตนเป็นคนกดปลดบล็อกด้วยตัวเองแท้ ๆ แต่ยัยตัวแสบดันมาบล็อกเขาอีกรอบ คิดแล้วมันน่าโมโหจริง ๆ

“ปลดแล้วทำไมหน้าจอขาวแบบนี้ละไอ้เสืออ”

เทวาว่าหยอกล้อพลางหยักคิ้วให้ภูผาไปที ไอ้เสือคาบดาบที่เคยเรืองลือ ตอนนี้นั่งหงอยเพราะโดนหญิงบล็อกว่ะ เหอะ

“ก็น้องมึงมันแสบ! คงบล็อกกูอีกรอบ แม่ง!”

“โบ้จัดเลยหรอวะ ตามง้อสาวเป็นกิจวัตประจำวันเลยมึงอะ”

ขุนเขาเอ่ยแซวภูผาก่อนจะยกยิ้มมุมปาก ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี...แต่เขาจะรอดูอยู่ห่าง ๆ

“โบ้อะไร กูพึ่งง้อได้วันเดียว พวกมึงก็รอซ้ำเติมกูจังนะ”

“น้องกูไม่เอามึงแล้วครับ”

“แต่กูจะเอาน้องมึงไงไอ้เท!...พวกมึงรอเลย ไม่เกินสองอาทิตย์กูง้อได้แน่!”

นิ้วมือเรียวชี้หน้าเพื่อนทั้งสามทีละคน ดวงตาฉายแววมุ่งมั่นก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับประกาศิต

ไม่รู้ว่าภูผาไปไม่เอาความมั่นใจมาจากไหนว่าเวลาเพียงสองสัปดาห์เอวาจะกลับมาคบกับตัวเอง แต่ที่แน่ ๆ เขาจะสู้หัวชนฝาเพราะถือคติประจำใจไว้ว่า ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก

“เหอะ! กูจะรอดู ถ้าภายในสองอาทิตย์มึงยังง้อไม่สำเร็จ กูจะเรียกมึงว่าไอ้หมา!”

มังกรละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วเค้นหัวเราะเย้ยหยันราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ภูผาพูด...ก็การง้อหญิงไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ยิ่งเป็นเอวาน้องสาวไอ้เทวา...บอกเลยว่าไอ้เสือผาเจองานหยาบแล้ว

“เออ!”

“มั่นหน้าฉิบ! เผื่อใจไว้บ้างเถอะว่ะ กูขี้เกียจมานั่งปลอบมึง”

เทวาว่าพลางยกเครื่องดื่มสีทองกระดกลงคอจนหมดแก้ว ไม่ได้จะดูถูกเพื่อนหรอกหนา แต่เพราะรู้จักน้องสาวตัวเองดีว่า...หากเอวาได้ตัดแล้วต่อให้พยายามฉุดรั้งแค่ไหนเธอก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจได้ และเทวาเชื่อว่าการที่เอวากล้าบอกเลิกภูผานั้น แสดงว่าเธอคิดมาดีแล้ว...คิดมาดีแล้วว่าจะไม่กลับไปคบกับไอ้เพื่อนตัวดีของเขาอีกเป็นแน่

ภูผาเพียงไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระกับคำสบประมาทของเพื่อน ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นจากโซฟาสีแดงกำมะยี

“เอ้า มึงจะไปไหน?” ขุนเขาที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยถามพลางขมวดคิ้วเป็นปมอย่างสงสัย พูดกันดี ๆ อยู่ ๆ ก็ลุกออกจากโต๊ะ ผีเข้ารึไงวะ

“จะไปเข้าห้องน้ำ ไม่ต้องตามมานะ กูรำคาญเสียงพวกมึง!”

ว่าแล้วก็เดินผ่าฝูงชนเหล่าผีเสื้อราตรีไปทันที ทิ้งให้เพื่อนทั้งสามมองหน้ากันปริบ ๆ

“โทรศัพท์มันก็ไม่เอาไป โดนกระทืบคาห้องน้ำทำไงวะนั้น ยิ่งปากหมา ๆ อยู่ด้วยช่วงนี้” มังกรว่าพร้อมชูโทรศัพท์ของภูผาขึ้น

“เดี๋ยวมันก็กลับมา” ขุนเขาว่าเสียงเรียบนิ่งอย่างไม่ใส่ใจ

--ด้านภูผา—

ชายร่างสูง 187 เซนติเมตรก้าวเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังสนุกสนานไปกับเสียงดนตรี ดวงตาคมกวาดมองรอบ ๆ พยายามหาช่องทางที่สะดวกให้ตัวเอง ทว่าทุกพื้นที่กลับแน่นขนัดจนแทบไม่มีช่องว่างให้แทรกตัวผ่าน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะพลันบ่นในใจ… กูไม่น่าเดินมาทางนี้เลย แม่ง!

แม้จะรู้สึกหงุดหงิดแค่ไหน แต่ความโดดเด่นของเขากลับดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างอย่างเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรที่สรรค์สร้างมาอย่างไร้ที่ติ ผิวขาวเนียนตัดกับเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมเผยให้เห็นแผ่นอกแกร่งเล็กน้อย ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้กับเขาอย่างไร้ที่ติ เสียงซุบซิบจากหญิงสาวหลายคนดังแว่วขึ้น บางคนถึงกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป บ้างก็แอบกระซิบกระซาบกับเพื่อนด้วยท่าทีตื่นเต้น

“โห หล่ออะไรขนาดนั้นอะ…”

“ผู้ชายอะไร…สูงชะลูด พ่อพันธุ์ที่ดีชัด ๆ!”

“ถ้าได้แฟนแบบนี้นะ กูยอมตายแทนเลยอ่ะ!”

เสียงพูดคุยแว่วเข้าหู แต่เขากลับไม่สนใจแม้แต่น้อย มีเพียงเป้าหมายเดียวที่อยู่ในหัวตอนนี้คือ หาทางออกจากตรงนี้ให้ได้เร็วที่สุด

ทว่าสายตาคมกริบกลับไปสะดุดเข้ากับภาพตรงหน้าที่ทำให้หัวใจแกร่งกระตุกวูบ เอวากำลังยืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่งด้วยท่าทางสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานาน อีกทั้งผู้ชายคนนั้นยังโน้มตัวเข้าไปใกล้ราวกับกำลังกระซิบอะไรบางอย่าง ภูผาจะไม่หงุดหงิดเลยสักนิดหากเอวาผลักออกหรือทำอะไรสักอย่างเหมือนที่ทำกับเขาเมื่อตอนเย็น แต่เธอกลับไม่แสดงท่าทีรังเกียจ หนำซ้ำยังส่งยิ้มหวานตอบกลับไปอีก

“แม่งเอ๊ย! ทีกับกูผลักออก ๆ ทีกับคนอื่นยืนหัวเราะคิกคัก!” เขากัดฟันกร่อนพ่นพึมพำ

ไม่รอช้าเท้าทั้งสองข้างก้าวตรงไปอย่างไม่ลังเล เบียดแทรกคนไปจนถึงตัวเอวา ก่อนจะฉุดกระชากแขนเล็กเต็มแรงจนร่างบางเสียหลักเซไปซบเข้ากับแผงอกแกร่งของภูผาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ถอยให้ห่างจากแฟนกู!”

น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความสะกดกั้นอารมณ์เอ่ยขึ้นพร้อมส่งสายตาคมกริบไปยังชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงข้าม

เอวาเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ที่เธอไม่อยากพบเจอ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ เป็นเจ้ากรรมนายเวรรึไง ไปที่ไหนก็โผล่มาให้เห็นทุกที่

“พี่ภูผา? มาทำอะไรที่นี่?”

ภูผาเหลือบมองเอวาเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองชายตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ขอจัดการกับไอ้นี่ก่อน เธอไม่รอดแน่เอวา

“มึงเป็นใคร?!”

ภูผาเอ่ยถามเสียงเข้มทว่าชายตรงหน้ากลับมองภูผาด้วยสายตาเหยียดหยามตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยิ้มเยาะราวกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่า เพราะเมื่อกี้ตนได้ถามเอวาแล้ว...เธอบอกว่าเธอโสด…แต่หารู้ไม่ถึงว่าถึงแม้จะโสดแต่ก็ไม่มีสิทธ์จะไปคุยกับคนอื่นหากภูผายังไม่อนุญาต

“แล้วนายเป็นใครเหรอ?”

“กูเป็นผัว! คนที่มึงคิดจะงาบ”

เขาเน้นเสียงหนักแน่น ก่อนจะใช้ร่างสูงใหญ่บดบังเอวาไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ราวกับจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นของเขา แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ได้คิดแบบนั้นแล้วก็ตาม

“ไม่เชื่อ! เมื้อกี้เอวาบอกว่าไม่มีแฟน ไม่มีใคร...”

“ไม่มีแฟนแต่มีผัวกูนี่แหละผัว! มึงมีปัญหาอะไรไหม?”

ภูผาเดินเข้าไปใกล้ผู้ชายแปลกหน้าก่อนจะเลื่อนมือหนาจับคอปกเสื้อชายตรงหน้าพลางโน้มลงไปใกล้พูดน้ำเสียงลอดไรฟันอย่างข่มขู่

“อย่าสะเออะ จะเข้าหาใครก็หัดเช็ดด้วยว่าผัวเค้าดุไหม...อย่าให้กูเจอมึงอีกนะ!”

ดวงตาคมกริบจ้องมองชายแปลกหน้าอย่างเอาเรื่องก่อนจะผละตัวถอยห่างพลางเค้นหัวเราะในลำคอ แล้วหันมาจ้องเอวาที่ยืนนิ่งเกาะแขนเพื่อนสาวราวกับเป็นที่ยึดครองขอความช่วยเหลือ เพียงแค่สายตาที่ภูผามอง เธอก็รับรู้ได้แล้วว่า...ความฉิบหายกำลังมาเยือน

“มานี่!!”

“ไม่!”

แม้จะตัวเล็กแต่แรงสะบัดของเธอทำให้หลุดพ้นจากพันธนาการแสนดินเถื่อนของภูผา เอวารีบเดินไปหลบอยู่หลังเพื่อนสาวทันที

“ถอยไป!!”

คนกำลังเดือดดาลเลือดขึ้นหน้าตะเบ็งเสียงสู้กับดนตรีอย่างเหลืออด เพื่อนเอวาที่ยืนเผชิญกับปีศาจก็ตัวแข็งทื่อ พยายามดึงเอวาออกมาให้ภูผาแต่เธอก็ขัดขืนราวกับเด็กดื้อ

“นะ...หนูถอยไม่ได้ ไอ้วา! ฉันกลัวพี่ผานะเว้ย!!”

เบล เพื่อนรักเอวาตอบกลับภูผาเสียงสั่นก่อนจะหันไปเอ็ดเอวาทันที

“แกช่วยฉันหน่อยสิ! ฉันก็กลัวเหมือนกัน” เอวาที่หลบอยู่หลังเพื่อนสาวว่าน้ำเสียงอ๋อยอย่างเกรงกลัว

ขนาดเอวาที่รู้จักภูผายิ่งกว่าใคร ๆ ยังกลัว แล้วคนอย่างเบลจะเหลืออะไร...

“เอวา!! มานี่!!”

“ไม่! พี่จะไปไหนก็ไปเลย!!”

“ได้!!”

ภูผากระแทกลมหายใจออกพร้อมใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข่มอารมณ์ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเดินเลี่ยงผ่านเธอออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงความสงสัยให้เอวาและเบล ทั้งสองสาวมองตามหลังภูผาเป็นตาเดียว

“อะไรของพี่ภูผาวะ...คิดจะไปก็ไปง่าย ๆ งี้เลยหรอ?” เบลหันมาถามเอวาที่หน้าซีดเป็นไก่ต้ม

“สังหรณ์ใจไม่ดีเลย อยากกลับแล้วอะ”

เอวาว่าก่อนจะหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นกระดกจนหมดแก้ว เธอรีบยกดื่มให้หมดจนไม่ได้สังเกตเลยว่าแก้วนั้นมีตะกอนประหลาดกองอยู่ก้นแก้ว...

ที่ภูผายอมเดินฝ่าผู้คนออกมาไม่ได้หมายความว่าเขายอมแพ้ แต่เพราะจะเดินไปเอาโทรศัพท์กับกุญแจรถที่โต๊ะ พยศดีนักเดี๋ยวกูอุ้มขึ้นรถแม่ง!

“เอาโทรศัพท์กับกุญแจรถกูมา!!”

ทันทีที่ถึงโต๊ะภูผาก็ออกคำสั่งเพื่อนด้วยความหงุดหงิด คิ้วหนาที่ขมวดเป็นปมบ่งบอกได้ชัดเจนว่าตอนนี้ภูผาไม่มีอารมณ์จะมาหยอกเล่น

“ไปโดนตัวไหนมาวะ มึงโกรธใครมาไอ้ผา?” ขุนเขาเอ่ยถามเสียงเรียบก่อนจะยื่นโทรศัพท์และกุญแจรถให้ภูผาอย่างว่าง่าย

“ไอ้เท!!” ภูผาไม่ได้ตอบขุนเขาแต่กลับหันไปตะคอกใส่เทวาที่กำลังกระดกเครื่องดื่มลงคอ “เอวามาเที่ยวผับมึงรู้ไหม?!”

“ห้ะ!?”

เทวาเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ หากเอวาจะมาเที่ยวมันก็เป็นสิทธิ์ของเธอแต่ถ้าถามว่าเทวารู้ไหม...ตอบได้อย่างมั่นใจเลยว่า ไม่รู้

“กูเริ่มสงสัยละว่าที่น้องมึงบอกเลิกกูเพราะแม่งมีคนใหม่!!”

“เฮ้ย ๆๆ ใจเย็นก่อน มึงจะมาหาว่าน้องกูมีกิ๊กไม่ได้นะเว้ย”

“ก็น้องมึงยืนคุยกับไอ้เหี้ยไหนก็ไม่รู้ กูชวนกลับแม่งก็ไม่กลับ!! ดื้อฉิบหาย!!”

“...เอ้า!”

“ดื้อดีนักเดี๋ยวรู้เลย...เป็นคนดี ๆ แม่งไม่ชอบ เดี๋ยวกูจะเหี้ยให้สุดตีนเลย ไอ้สัส!!”

ว่าอย่างมีน้ำโหก่อนจะเดินออกไปไม่สนใจสายตาเพื่อน ๆ เลยสักนิด

“เห้ย! แล้วมึงจะไปไหน?” เทวาที่ยังพูดไม่จบตะโกนตามหลังภูผา

“ไอ้จัดการเด็กดื้อ!!”

“เชี่ย!! เบา ๆ นะเว้ยย! นั้นน้องกู”

“กูไม่ฆ่าให้ตายคามือ...แต่ถ้าตายคา.Kวยกูไม่รับปาก!!”