บทที่ 6 เจ้าเล่ห์

@มหาลัย –ตึกคณะเภสัชศาสตร์-

ภายใต้ตึกใหญ่เหล่านักศึกษาชายหญิงเดินเข้าออกลิฟต์หลังจากเลิกเรียน ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อช็อปยืนกอดอกหลบอยู่ที่เสาปูนอันใหญ่รอใครบางคนที่ตนตั้งใจมาง้อ

ทุกสายตาทั้งชายและหญิงหันมามองภูผาเป็นตาเดียวด้วยความแปลกใจ เพราะเขาคือชายคนเดียวที่ใส่เสื้อช็อปยืนทำหน้าสลอนในตึกนี้

“มองทำไมนักหนาวะ หล่อก็เข้าใจอยู่”

ภูผาก้มหน้าบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์ในกางเกงขึ้นมาเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาจากทุกคน

“สวัสดีค่ะ...ใช่ภูผาวิศวะเครื่องกลไหมคะ?”

อยู่ ๆ ก็มีเสียงใสเข้ามาทักทายทำเอาใบหน้าหล่อที่จดจ่อกับโทรศัพท์ต้องละสายตาขึ้นมองหญิงสาวที่ระบายยิ้มหวานพลางโบกมือไปมาอย่างเก้อเขิน

“ค..ครับ?”

คิ้วหนาขมวดเป็นปมเอียงใบหน้าคมคายมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสัย

“ขอถ่ายรูปลงเพจ Good Boy ได้ไหมคะ?”

เพจเชี่ยไรวะ กู้ดบงกู้ดบอย

“ถ้าบอกว่าไม่ได้...?” เอ่ยเสียงทุ้มเรียบนิ่ง ทำให้รอยยิ้มหวานที่ปรากฏบนใบหน้าหญิงสาวค่อย ๆ จางลงอย่างเห็นได้ชัด “อันนี้จะขอถ่ายรูปลงเพจเฉย ๆ หรือจะขอวาปด้วย?”

ด้วยความมีประสบการณ์สาวเข้าหาเยอะจึงเอ่ยถามด้วยความฉงนใจ เพราะทุกคนที่เข้ามาก็จะมาขอถ่ายรูปมักจะขอช่องทางติดต่อบลา ๆ ด้วย แรก ๆ ภูผาก็ให้ความร่วมมือเต็มที่ ด้วยความหลงตัวเองและรู้ดีว่าหน้าตาที่พ่อแม่ให้มามันหล่อเหลาจึงไม่คิดแปลกใจที่จะมีคนมาขอถ่ายรูปไปลงเพจ ทว่าพักหลัง ๆ เริ่มมีคนส่งข้อความมาเยอะ เขาจึงพยายามหลีกเลี่ยงที่จะให้ช่องทางติดต่อกับคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้า

“ก็ต้องขอวาปด้วยค่ะ”

“งั้นผมขอดูเพจหน่อยได้ไหม?”

ว่าพร้อมแบมือหนาขึ้นตรงหน้าพลางเลิกคิ้วสูง ทว่าหญิงสาวกลับอ้ำอึ้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ภูผายกยิ้มพร้อมหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ไม่มีเพจสินะ...มาหลอกขอวาปผมนี่นา”

“กะ..ก็...”

“รอผมโสดก่อนนะ ตอนนี้ผมมีแฟนแล้ว”

มีแฟนอยู่คนเดียวทั้ง ๆ ที่ฝ่ายหญิงพึ่งขอเลิกไปเมื่อวานนี้เอง

ใบหน้าหล่อผลิยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าพลางไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ผนึกสงสัยอยู่ในใจว่าทำไมจนป่านนี้เอวาไม่เลิกเรียนสักที ก่อนดวงตาคมเรียวจะกวาดมองทั่วบริเวณ ทว่ากลับพบหญิงสาวที่คุ้นตากำลังเดินออกจากตึก ภูผารีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาร่างบางที่ตนรอมาหลายชั่วโมง ทิ้งให้หญิงสาวที่เข้ามาทักทายยืนกุมมือตัวเองมองตามเขาตาละห้อย

พรึ่บ!

“กรี้ดด! ว้าย!!”

ร่างเล็กที่เดินอยู่ก้มหน้าจิ้มโทรศัพท์อยู่ริมถนนตกใจสุดตัวเมื่ออยู่ ๆ ก็มีมือหนามาคว้าแขนเธอไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว

“เดินข้างถนนใครสั่งใครสอนให้ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ รถเฉี่ยวขึ้นมาทำไง?!!” เสียงเหี้ยมข่มดุเอวาด้วยความเป็นห่วง

“เรื่องของวา ไม่ได้ไปเดินบนตัวพี่สักหน่อย”

เอวาสะบัดตัวออกจากมือหนาก่อนจะทำท่าเดินหนีอย่างไม่สนใจ ในเมื่อเลิกกันไปแล้วจะมาทำท่าทีเป็นห่วงกันทำไม เมื่อก่อนตอนที่คบกันอยู่แทบจะไม่เห็นหัวด้วยซ้ำ ทีอย่างนี้โผล่หน้ามาให้เห็นดีจังเล้ยยย

“เดี๋ยวไปส่ง”

คนตัวสูงรีบเดินตามทำตัวติดอย่างกับเหาฉลาม ใบหน้าหล่อโน้มลงพูดคุยกับคนตัวเล็กเบา ๆ พร้อมเลื่อนมือปลาหมึกมาโอบเอวบางไว้ ทว่ามือเรียวสวยกลับฟาดเข้าที่มือหนาอย่างแรง

“อย่ามาแตะต้องตัววานะ!! สกปรก!!”

“!!”

น้ำเสียงแข็งกร้าวแฝงความเย่อหยิ่งอยู่นัยทีเอ่ยขึ้นดังชัดถ้อยชัดคำทำเอาภูผาชะงักนิ่งไปชั่วครู่ เขาสูดลมหายใจเข้าสุดปอดราวกับพยายามข่มอารมณ์โทสะของตัวเองเอาไว้ เรียวลิ้นดุนกระพุ้งแก้มตัวเองพร้อมจ้องมองหญิงสาวก่อนจะเค้นหัวเราะในลำคอ

สกปรกงั้นหรอวะ? ...ประกาศเลิกกับกูยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงแต่ทำตัวรังเกียจกันขนาดนี้เลย คนนะเว้ยไม่ใช่ปรสิต

“สกปรกแล้วไง...เธอก็เคยอมแล้วกัน”

ภูผาโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหูเอวาด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์อย่างต้องการจะเอาชนะก่อนจะยกยิ้มมุมปากแฝงความร้ายกาจ

“ขึ้นรถ!!”

ไม่รอให้อีกฝ่ายได้โต้แย้งใด ๆ ร่างสูงออกแรงฉุดดึงร่างเล็กให้เดินตามไปยังรถของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกล ทว่าเอวากลับดื้อรั้นไม่ยอมก้าวเท้าตามแรงของภูผาโดยง่าย

“ประสาทรึไง!! ปล่อยนะ!”

“ปล่อยแน่ แต่จะให้ปล่อยในรถหรือบนเตียง?”

ภูผาหันกลับมาเลิกคิ้วถามอย่างเจ้าเล่ห์ เขาพูดจาสองแง่สองง่าม พาเข้าเรื่องใต้สะดือเผยสันดานท่าแท้ของตัวเองอีกครั้ง

“เดี๋ยวจะทุบให้เลือดหัวออกสะเลย เลือดชั่ว ๆ จะได้ออกไปบ้าง สมองมีแต่ขี้เลื่อยคิดได้แต่เรื่องกาม! ต่ำ ๆ !!”

เอวาทำท่าดุแต่หาว่าอีกฝ่ายหาจะกลัวไม่ เขาเพียงยกยิ้มชอบใจไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเข้ามาช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมอกแล้วเดินไปยังรถอย่างไม่รีรอให้เสียเวลา แม้เอวาจะดิ้นและแหกปากโวยวายแค่ไหนแต่คนรอบข้างก็ไม่เข้ามาช่วยห้ามเลยสักคน เพราะมองยังไงก็เหมือนคู่รักทะเลาะกัน

“ผู้หญิงด่า แปลว่าผู้หญิงรัก”

ระหว่างทางเดินภูผากระซิบข้างหูเอาวาเบา ๆ ก่อนจะฉวยโอกาสเข้าไปฉกความหอมหวานจากแก้มนวลเนียน จนโดนฝ่ามือเล็กฝาดเข้าที่ขมับอย่างจัง ๆ

ปึก!

“หน้าด้าน!”

“ด้านกว่านี้ก็ทำได้ แหกปากเสียงดังไปเถอะ พี่ไม่อาย...เธอนั่นแหละที่จะอาย”

ภูผาไม่ได้สทกสะท้านกับแรงฝ่ามือที่ได้รับเลยสักนิด ถึงจะเจ็บจนมึนแต่ก็เก็บอาการเพื่อที่จะข่มยัยตัวเล็กก่อน ภูผาเหลือบสายตาไปรอบเพราะไม่ว่าจะเดินผ่านใคร ทุกคนก็หันมามองเป็นตาเดียว ก็อย่างที่บอกว่าเขาไม่อายที่จะเป็นที่จับตามอง เอวานั่นแหละที่ต้องอาย

ดวงตากลมโตละสายตาจากใบหน้าคนเอาแต่ใจแล้วหันไปมองรอบ ๆ ที่ทุกคนมองมาด้วยความสงสัย เป็นอย่างที่ภูผาพูดนั่นแหละ เธออาย...เอวาไม่ชอบเป็นจุดสนใจที่สุด

“ตะโกนอีกสิ พี่ชอบ...คนอื่นจะได้รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงของพี่”

“ไอ้บ้า”

ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้น พร้อมพูดเสียงลอดไรฟันอย่างไม่สบอารมณ์ เอวาเลือกที่จะปิดปากเงียบเพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจจนภูผาเดินมาหยุดที่รถแล้วเปิดประตูดันร่างเล็กเข้าไปในรถพร้อมขาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย ไม่เพียงเท่านั้นยังแวะจุมพิษริมฝีปากอวบอิ่มเบา ๆ ก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์พลางลูบผมยาวสลวยของเธอเบา ๆ

จุ๊บ!

“เด็กดี”

ว่าแค่นั้นก็ยกยิ้มแล้วผละตัวออกรีบเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เอวามองตามร่างสูงที่อยู่นอกรถแล้วสบทออกมาอย่างหัวเสีย

“ดีพ่อง!!”