บทที่ 8 คนปากหมา

“เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย”

เสียงเล็กบ่นพึมพำขณะที่นั่งเล่นโทรศัพท์จนแบตจะหมดอยู่แล้วแต่ก็ไม่ถึงคอนโดสักที ทั้ง ๆ ที่ปกติขับรถแค่สิบนาทีก็ถึง นี่ปาไปเกือบสี่สิบห้านาทีแล้วยังไม่มีวี่แววเลยสักนิด

“รถมันติด ไม่เห็นรึไง”

ใบหน้าหล่อพยักพเยิดให้หญิงสาวมองไปข้างหน้าที่มีการจราจรติดขัด รถนับร้อยคันจอดเรียงกันเต็มทุกเลน เอวาเหลือบมองภูผาแล้วถอนหายใจออกเฮือกใหญ่อย่างรำคาญใจ

“แล้วพี่จะมาทางนี้ทำไมละ! ก็รู้อยู่ว่าทางนี้รถมันติด”

“ใครรู้...พี่ไม่รู้” ภูผาไหวไหล่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

ถ้าภูผาไม่รู้ บนโลกนี้ก็ไม่มีใครรู้แล้ว...เขาน่ะชำนาญเรื่องเส้นทางยิ่งกว่าสิ่งไหน รู้ทุกซอกทุกมุมราวกับเป็นคนทำผังเมืองสะด้วยซ้ำ และที่เลือกมาเส้นทางนี้นั้นเพราะเขามีแผนในใจ...อยากอยู่กับเอวานาน ๆ ถึงจะไม่ได้พูดคุยกันแต่แค่ได้กลิ่นกายหอม ๆ จากเธอภูผาก็พอใจแล้ว

“คนนิสัยไม่ดี” เอวาบ่นพึมพำก่อนจะหันหน้ามองข้างทาง “ว้าย! พี่ภูผา!!”

เสียงเล็กแผดดังลั่นเมื่ออยู่ ๆ มือหนาก็เลื่อนมาเปิดกระโปรงตัวจิ๋วของเธอแถมยังเอียงใบหน้าก้มลงมองก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นพลางขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่ชอบใจ

“ใส่กระโปรงสั้นไปไหมคุณหนู?”

สุ้มเสียงไม่เกรี้ยวกราดทว่ากลับสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจอยู่ในที ภูผาไม่ชอบให้เอวาใส่กระโปรงสั้นแล้วยิ่งเป็นทรงพีทยิ่งไม่ชอบ ลมพัดมาแต่ละทีกระโปรงปลิวเห็นไปถึงไหนต่อไหน

“ไม่ต้องมายุ่ง!!” เอวาว่าพร้อมปัดมือหนาออกจากขาเล็กของตัวเอง

“ไม่ใส่ซับในมาด้วย?”

ภูผาข่มเสียงต่ำลงกดกลั้นความโมโหไว้ในใจ พูดกับตัวเองว่าให้ใจเย็น ๆ หุบหนอพองหนอ ก่อนจะหันไปสนใจข้างหน้าที่ถนนเปิดโล่งรถเริ่มเคลื่อนที่แล้ว

“ไม่ใส่”

“ทำไมไม่ใส่?”

“มันเรื่องของวา...ใส่กางเกงในมาก็บุญเท่าไหร่แล้ว!”

คนขี้หงุดหงิดประชดอดีตคนรักที่เพิ่งเลิกกันไปเมื่อวาน ก็ในเมื่อเลิกกันแล้ว เขาก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง ไม่มีสิทธิ์มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของใด ๆ ทั้งสิ้น ตอนคบกันอยู่ก็ไม่เห็นจะใส่ใจ ไม่เคยจุกจิกเรื่องพวกนี้ ไม่เคยมารับมาส่งเลยสักครั้ง แต่พอเลิกกันไป กลับมาทำตัวดีขึ้นในวันที่เธอไม่ต้องการแล้ว…บอกเลยว่าเอวาไม่ใจอ่อนหรอก

เมื่อเธอตัดสินใจเลิก ก็คือเลิก ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจที่ต้องจบความสัมพันธ์ที่พยายามรักษามาตลอดสองปี แต่เธอเลือกจะเสียใจครั้งเดียว ดีกว่าเสียเวลาไปตลอดชีวิตต่างหาก

เอวาเชื่อเสมอว่า หากเราอยู่ให้ถูกที่ ถูกเวลา เราจะมีตัวตนและมีค่าโดยไม่ต้องพยายามใด ๆ ทั้งสิ้น และในเมื่อคบกับภูผาแล้วเธอกลายเป็นคนที่ถูกลืม...แล้วจะอยู่ทำไม จริงไหม??

“ไม่ใส่กางเกงใน? ...เธอจะเปิดหว๋อมาเรียนหรอ!?”

เอ่ยถามอย่างมีน้ำโห ก็คนบ้าที่ไหนจะไม่ใส่กางเกงในมีแต่เธอนั่นแหละที่คิดได้แบบนั้น

“ใช่ ตอนลมพัดมันเย็นดี”

เอวาว่าพร้อมสะบัดหน้าหนี ไม่อยากจะเสวนากับคนเจ้าอารมณ์ทำตัวเป็นหมาหวงก้าง ไม่รู้ว่าจำไม่ได้หรือความจำเสื่อมกันแน่ ว่าเธอและเขาเลิกกันแล้ว

“เหอะ!...ชอบอะไรเย็น ๆ ก็ไม่บอก งั้นวันหลังตอนอ้าขาให้พี่แทงจะเปิดพัดลมจ่อจิ๋มให้”

ชายหนุ่มเค้นหัวเราะก่อนจะกระตุกยิ้มยียวนกวนประสาทหญิงสาว คำพูดของภูผาทำให้เอวาอ้าปากค้างไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอคบกับโรคจิตมาตั้งสองปีกว่า

“ไอ้ทุเรศ!!”

“ก็ชอบเย็น ๆ ไม่ใช่รึไง?” ภูผาเลิกคิ้วถาม

“วาไม่อยากคุยกับพี่แล้ว! จะย้ายไปนั่งข้างหลัง พี่ไม่ต้องมาชวนวาคุยเลยนะ!! เราขาดกัน!!”

เอวาทำแก้มป่องด้วยความหงุดหงิด ทว่ากลับทำให้อารมณ์ขุ่นมัวในใจชายหนุ่มคลายลงอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าแก้มป่อง ๆ ของเธอคือสิ่งที่สดใสที่สุดในชีวิตเขาสะอย่างนั้น

มือเล็กรีบปลดสายเบลท์แล้วหยิบกระเป๋าขึ้นมาคล้องก่อนจะยกตัวขึ้นพยายามปีนข้ามไปนั่งข้างหลังทั้ง ๆ ที่รถยังเคลื่อนที่อยู่

“ทำอะไรเอวา? นั่งลง! มันอันตราย!”

คนที่ขับรถอยู่รีบดุหญิงสาวเสียงเข้ม สายตาก็ต้องมองถนนส่วนเด็กดื้อข้าง ๆ ก็พยายามแทรกตัวไปนั่งข้างหลังเหลือเกิน ภูผาจึงรีบตบไฟเลี้ยวเข้าข้างทางเพราะกลัวว่าเอวาจะล้มหัวทิ่มหน้าคะมำ จากที่สวยอยู่แล้วก็จะสวยไปกันใหญ่ ทีนี้ภูผาก็ว้าวุ่นหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว เพราะเขาชอบหลงเอวาในจังหวะโก๊ะ ๆ เผลอ ๆ มันน่ารักจนใจเจ็บจริง ๆ

เอี้ยดดด!

อยู่ ๆ รถหรูก็เบรกอย่างกะทันหัน ทำให้ร่างบางที่กำลังจะก้าวไปเหยียบเบาะหลังเสียหลักล้มลงไปนั่งทับบนตักแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว ราวกับว่านี่คือแผนการที่ภูผาวางไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วอย่างไงอย่างงั้น

“พี่ผา!! แกล้งวาอีกแล้ว!!”

เอวาเอ็ดใส่คนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แถมยังยกแขนใหญ่ขึ้นมาตวัดกอดเอวบางไว้แน่นพลางเลิกคิ้วทำหน้ายียวนกวนประสาท

“แกล้งอะไร...พี่กลัวเธอหน้าคะมำก็เลยจอดไง”

นี่แหละหนาที่เขาว่ากันว่า...ทำดีไม่ได้ดี แต่เอ๊ะ? แบบนี้เรียกว่าได้ดีรึเปล่าวะ เอวามานั่งตักเลยนะเว้ยยย คุ้ม ๆ

“ปล่อยเลยค่ะ!”

เธอว่าพร้อมตีแขนแกร่งภูผา ทว่าแทนที่อีกฝ่ายจะปล่อยแต่กลับรัดวงแขนให้แน่นขึ้น อีกทั้งยังซบใบหน้าหล่อลงที่หน้าอกของเอวาราวกับกำลังตักตวงควบอบอุ่นจากเธอเหมือนที่เคยทำ

“ไม่ต้องเขินหรอก เธออยากนั่งตักพี่ก็บอกกันตรง ๆ ก็ได้ ไม่เห็นจะต้องทำเป็นล้มหงายหลังแบบนี้เลย” คนเจ้าเล่ห์ว่าหยอกคนตัวเล็กไปที

“อย่าหลงตัวเองนักเลยพี่ผา วาไม่เคยอยากนั่งตักพี่เลยสักครั้ง”

“หื้มม ทำเป็นพูด...มากกว่านั่งเธอก็เคยมาแล้ว ทั้งบดทั้งตอก โคตรสะ...โอ้ย!!!”

ยังไม่ทันได้พูดจับ ทุกเสียงที่ภูผาจะเปล่งออกมาถูกกลืนลงคอแทนด้วยคำอุทานที่แสนจะเจ็บแสบ เมื่ออยู่ ๆ มือเล็กที่เคยตบตีที่แขนแกร่งเลื่อนขึ้นมาทึ่งศีรษะดึงเส้นผมสีดำเทาของภูผาอย่างแรงไม่มีออมมือ

“ถ้าปากมันพูดอะไรดี ๆ ไม่ได้ ก็หุบไว้สะบ้าง ไม่มีคนอื่นเขาหาว่าเป็นใบ้หรอก!”

เจ้าของมือเล็กเอ็ดใส่คนพูดจาทะลึ่งใหญ่โต ภูผานิ่วหน้ายกมือขึ้นเกาศีรษะตัวเองเบา ๆ

“ใช้ความรุนแรงจังวะ”

“ก็พี่มันปากหมา!”

“เดี๋ยวจะโดนปากหมานี่แหละกระแทกเข้าให้”

ภูผาวาพร้อมเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ข่มขู่หวังจะจูบริมฝีปากอวบอิ่ม ทว่าเอวากลับยกมือเล็กทั้งสองข้างขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้พร้อมเอนกายหนีจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับพวงมาลัย

“หึ!...อยากโดนปากหมา ๆ นี่กระแทกไหม?”

“ไม่”

เอวาส่ายหน้าพลันจ้องมองภูผาด้วยความหวาดระแวง เพราะเธอรู้ดีว่าหากภูผาอยากจะได้อะไรก็ต้องได้ อยากจะจูบก็ต้องได้จูบ...นอกสะจากเขาจะตามใจเธอแค่นั้น

“ไม่อยากก็กลับไปนั่งดี ๆ อย่าพยศให้มากถ้าพี่หมดความอดทนเมื่อไหร่เธอก็น่าจะรู้ว่าเป็นยังไง....” ชายหนุ่มว่าเสียงเหี้ยมดุหญิงสาวไปที

ถ้าภูผาหมดความอดทนจะเป็นยังไงงั้นหรอ? ....ก็ตัวใครตัวมันไงล่ะ ไม่มีใครอยู่รอความอนาถของชีวิตหรอกนะ

เอวาเม้มริมฝีปากไว้แน่นแล้วรีบขยับไปนั่งเบาะข้างคนขับอย่างสำรวม ในตอนนี้สายตาของภูผาคือสิ่งที่เธอกลัวมาก ๆ กลัวจนไม่กล้าจะปริปากพูด พยายามทำตัวให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะจากที่ได้ยินเสียงลมหายใจของภูผาแล้ว...รับรู้ได้เลยว่าเขากำลังสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเองสุดชีวิต