CHAPTER 1

Marielle’s POV

Hindi ko alam kung paano ako nakauwi nang gabing iyon. Ang huling naalala ko ay ang mainit na yakap ng estrangherong lalaki, ang mabibigat niyang halik, at ang paraan ng pagtitig niya sa akin na tila ba kaya niyang basahin ang lahat ng sakit na pilit kong itinatago.

Ngunit paggising ko kinabukasan, wala na siya.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko habang umaalingawngaw ang matinding sakit ng ulo ko. Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto kong hindi iyon ang apartment ni Ryan.

Masyadong malaki.

Masyadong elegante.

Masyadong mamahalin.

Napabangon ako agad mula sa kama nang mapansin kong tanging puting kumot lamang ang nakatakip sa hubad kong katawan.

Biglang bumalik sa isip ko ang mga nangyari kagabi.

Ang mapusok na halik. Ang mainit niyang palad sa bewang ko. Ang paraan ng marahan niyang pagbanggit sa pangalan ko habang magkadikit ang aming mga katawan.

Napakagat ako sa labi habang mabilis na bumilis ang tibok ng puso ko. “Diyos ko…” mahina kong bulong.

Ano ang ginawa ko?

Ipinagkaloob ko ang sarili ko sa isang estranghero.

At mas masakit—ginawa ko iyon dahil gusto kong takasan ang sakit na iniwan ni Ryan.

Mabilis kong pinulot ang mga nagkalat kong damit sa sahig habang pilit inaalala ang mukha ng lalaking kasama ko kagabi. Malamig ang kanyang mga mata ngunit may kakaibang init kapag nakatingin siya sa akin. Nakakatakot. Pero strangely safe.

Napalunok ako.

Hindi ko dapat iniisip iyon. Hindi ko dapat maalala ang paraan ng paghaplos at paghalik niya sa balat ko na tila ba mahalagang bagay ako.

Dahil ang totoo?

Isa akong babaeng iniwan.

Niloko.

At pinalitan.

Napasinghap ako nang mapansin ang isang maliit na note sa bedside table.

Drink this before leaving.

Katabi noon ang isang baso ng tubig at gamot para sa hangover. Hindi ko alam kung bakit, pero lalong sumikip ang dibdib ko. Kahit simpleng bagay lang iyon… ramdam ko ang pag-aalaga. Bagay na matagal ko nang hindi nararamdaman kay Ryan.

Mabilis kong iniwas ang isip ko roon at nagmadaling umalis ng condo unit. Ngunit paglabas ko ng building, tila muling bumagsak ang buong mundo ko. Dahil bumungad agad sa cellphone ko ang mahigit tatlumpung missed calls ni Ryan.

At sunod-sunod na messages.

Ryan: Nasaan ka?

Ryan: Bakit hindi ka umuwi kagabi?

Ryan: Sagutin mo ako, Marielle.

Napatawa ako nang mapait. Ngayon niya ako hinahanap? Pagkatapos niya akong lokohin? Nanginginig ang mga daliri kong tinawagan ko siya.

Mabilis siyang sumagot.

“Marielle! Where the hell are you?!” galit niyang bungad.

Napapikit ako. Dati, konting sigaw lang niya umiiyak na agad ako.

Pero ngayon…

Parang may namatay na sa loob ko.

“Bakit?” malamig kong tanong. “Concerned ka?”

“Umuwi ka na rito. Kailangan nating mag-usap.”

Napatawa ako habang pilit pinipigilan ang luha.

“Mag-usap? Tulad ng pakikipag-usap mo habang pinapakasalan mo si Roxanne?”

Biglang natahimik si Ryan.

At ang katahimikang iyon ang tuluyang sumira sa natitirang pag-asa ko.

“Totoo pala…” nanginginig kong bulong.

“Marielle, listen to me—”

“Eight years, Ryan!” sigaw ko habang tuluyang bumagsak ang luha ko. “Walong taon kitang minahal!”

Narinig ko ang malalim niyang buntong-hininga sa kabilang linya.

“It’s complicated.”

Napatawa ako nang malakas.

Complicated?

Ganito lang pala kadaling ipaliwanag ang panloloko.

“May anak tayo…” umiiyak kong saad. “Paano mo nagawa sa amin ‘to?”

“Ginawa ko ‘to para sa future natin.”

Parang may humampas sa buong pagkatao ko.

Future?

Pinagpalit niya kami para sa pera at koneksyon ng babaeng pinakasalan niya.

“Hindi mo na kailangang magsinungaling,” malamig kong sabi. “Piliin mo na lang maging masaya sa bago mong buhay.”

“Hindi gano’n kadali!”

“Madali lang, Ryan,” putol ko. “Kasi ginawa mo na.”

At tuluyan kong pinatay ang tawag. Tuluyan na rin akong napaupo sa gilid ng kalsada habang umiiyak. Pakiramdam ko wala nang natira sa akin.

Paano ko haharapin si Mikayla?

Paano ko ipapaliwanag sa anak ko na may iba nang pamilya ang daddy niya?

Napahawak ako sa dibdib ko habang hirap huminga.

Masakit.

Sobrang sakit.

Ngunit bago pa ako tuluyang malunod sa pag-iyak, may humintong itim na luxury car sa harap ko. Unti-unting bumaba ang tinted window. At doon ko muling nakita ang pares ng malamig ngunit mapanganib na mga mata. Ang estrangherong lalaki mula kagabi.

Napatigil ang paghinga ko.

Naka-formal suit siya ngayon, mas lalo tuloy naging dominante ang aura niya. Napalunok ako habang dire-diretso lamang ang titig niya sa akin.

“Get in,” malamig niyang utos.

Nangunot ang noo ko.

“H-Ha?”

“Umiiyak ka sa gilid ng kalsada,” aniya habang walang emosyon ang mukha. “You’re attracting attention.”

Naramdaman kong uminit ang pisngi ko dahil sa hiya.

“Hindi ko kailangan ng tulong mo.”

Ngunit bago pa ako makaalis ay bumukas ang pinto ng sasakyan. At lumabas siya. Mas lalo akong natulala sa tangkad at lakas ng presensya niya. Lumapit siya sa akin hanggang sa naamoy ko ang mamahalin niyang pabango.

“Marielle.”

Parang kuryenteng dumaloy sa katawan ko nang marinig ko ang pangalan ko mula sa kanyang labi.

“Hindi mo ako kilala,” mahina kong sabi.

Tinitigan niya ako nang diretso.

“Then let me change that.”