CHAPTER 2

Giovanni’s POV

Hindi ako sanay magkamali. Sa mundong ginagalawan ko, isang maling desisyon lang ang katumbas ay kamatayan.

Kaya simula nang maupo ako bilang pinuno ng Armani Syndicate, tinuruan ko ang sarili kong huwag magpadala sa emosyon. Walang awa. Walang attachment. Walang kahinaan. Pero isang babaeng lasing lang pala ang sisira sa lahat ng kontrol na matagal kong binuo.

Marielle Guzman.

Nakasandal ako sa leather seat ng sasakyan habang tahimik na pinagmamasdan siya sa labas ng bintana.

Mukhang basang sisiw.

Namumugto ang mga mata.

At kahit pilit niyang itinatago ang sakit, kitang-kita ko kung paano siya unti-unting nadudurog.

“Boss,” seryosong tawag ni Luca mula sa front seat. “Hindi magandang ideya ‘to.”

Hindi ako sumagot.

Alam kong tama siya. Simula nang mapadpad si Marielle sa condo ko kagabi, wala nang tigil ang instinct kong lumayo sa babaeng ito.

Pero nakakainis dahil mas lalo ko siyang gustong lapitan.

“Pinaiimbestigahan ko na siya,” dagdag ni Luca. “Single mother. Live-in partner cheated on her. Mukhang wala namang koneksyon sa kalaban.”

Malamig akong tumitig sa kanya.

“Mukhang?”

Bahagyang tumigas ang panga niya.

“We’re still checking.”

Tahimik akong napangisi. Sa mundong ginagalawan namin, bawal magtiwala agad. Kahit gaano pa kalinis tingnan ang isang tao, maaaring ginagamit lang ito para makalapit sa akin.

Marami nang nagtangkang patayin ako. At marami na ring babaeng ginamit para pabagsakin ako. Pero nang tingnan kong muli si Marielle…

Hindi siya mukhang babae na marunong magsinungaling. Mukha siyang babaeng pagod na pagod nang masaktan.

“Boss,” muling saad ni Luca. “This woman could be a distraction.”

“She already is.”

Napatahimik siya.

Hindi dahil sa pag-amin ko.

Kundi dahil alam niyang totoo iyon.

—-----------------

Pagkapasok ni Marielle sa sasakyan, agad kong naamoy ang halo ng ulan at mahina niyang pabango.

Tahimik lang siya habang nakatingin sa labas. Pero ramdam ko ang pagpipigil niya sa pag-iyak. At hindi ko maintindihan kung bakit ako naiirita sa lalaking nagpaiyak sa kanya.

Ryan.

Paulit-ulit kong narinig ang pangalang iyon kagabi habang yakap ko siya sa kama. Kahit nasa ilalim siya ng matinding emosyon, hindi niya kailanman itinago ang sakit niya.

Naalala ko kung paano siya umiyak habang hawak ko ang bewang niya. Kung paano niya pilit kinakalimutan ang sakit sa bawat halik namin.

Mariin akong napamura sa isip. Hindi ko dapat inaalala iyon.

One-night stand lang iyon.

Pero bakit pakiramdam ko, may naiwan siyang marka sa akin?

“Hindi mo kailangang ihatid ako,” malamig niyang saad nang hindi tumitingin.

“Too late.”

Nangunot ang noo niya at lumingon sa akin.

“Bakit mo ba ako tinutulungan?”

Diretso ko siyang tinitigan.

“Hindi ko rin alam.”

At iyon ang unang beses sa maraming taon na naging totoo ako sa isang tao.

Napayuko siya.

Halatang hindi niya alam kung paano magre-react.

Maya-maya ay huminto ang sasakyan sa tapat ng maliit niyang apartment building.

Tahimik siyang bumuntong-hininga.

“Salamat.”

Bago pa siya makababa, mabilis kong nahawakan ang pulsuhan niya.

Napatigil siya.

At sa mismong sandaling magtagpo ang mga mata namin, muling bumalik ang init ng gabing magkasama kami.

“Giovanni…” mahina niyang tawag.

Napasinghap ako nang marinig ang pangalan ko mula sa labi niya.

Dangerous.

Fuckingly dangerous.

Dahil sa paraang binibigkas niya iyon, pakiramdam ko gusto kong sirain ang buong mundo para sa kanya.

“May boyfriend ka pa ba?” diretso kong tanong.

Nanlaki ang mga mata niya.

“Ex.”

“Do you still love him?”

Tahimik siya.

At ang katahimikang iyon ang lalong nagpagalit sa akin. Hindi ko maintindihan kung bakit. Hindi ko naman siya pag-aari. Pero nakakainis isipin na pagkatapos siyang sirain ng lalaking iyon, siya pa rin ang laman ng puso niya.

“May anak kami,” mahina niyang sagot.

Mariin akong napapikit.

Damn.

Hindi ako dapat naaapektuhan.

Pero nang makita kong nanginginig ang mga labi niya para pigilan ang pag-iyak, parang may dumagan sa dibdib ko.

Bigla siyang umiwas ng tingin.

“Hindi mo maiintindihan.”

“You’re right,” malamig kong saad. “I don’t.”

Dahil hindi ako naniniwala sa pagmamahal. Sa mundo ko, ang pagmamahal ay kahinaan. At ang kahinaan ay dahilan ng kamatayan.

Ngunit habang nakatingin ako kay Marielle, pakiramdam ko gusto kong subukang maniwala ulit. Mabilis kong binitiwan ang kamay niya.

“Go upstairs.”

Tahimik siyang tumango bago tuluyang bumaba ng sasakyan.

Ngunit bago pa siya makapasok sa building—

Biglang may humintong puting kotse sa harap namin.

At agad bumaba ang lalaki, narinig niya ang galit na pagbanggit ni Marielle sa pangalan nito…

Ryan.

Nakita kong namutla si Marielle.

Samantalang ako?

Unti-unting nagdilim ang paningin ko. Mabilis na lumapit si Ryan kay Marielle at hinawakan ang braso nito.

“Bakit hindi ka sumasagot?!” galit nitong sigaw.

Agad akong bumaba ng sasakyan.

Tahimik.

Pero nakakamatay ang galit.

“Bitawan mo ako, Ryan!” sigaw ni Marielle habang pilit kumakawala.

“Hindi tayo tapos mag-usap!”

“May asawa ka na!”

Napatigil ang buong paligid.

Ngunit mas lalong uminit ang dugo ko nang makita kong umiiyak na naman si Marielle. Without warning, mabilis kong hinila si Ryan palayo sa kanya.

Malakas.

Mabagsik.

Nanlaki ang mata ng lalaki nang makita ako.

“Who the hell are you?” galit niyang tanong.

Malamig ko siyang tinitigan.

“Her problem is you!”

Bago pa siya makasagot, mariin kong sinuntok ang mukha niya. Napaatras siya habang duguan ang labi.

“Giovanni!” gulat na sigaw ni Marielle.

Ngunit wala na akong pakialam.

Dahil sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

May gusto akong protektahan. At delikado iyon para sa isang lalaking tulad ko.