CHAPTER 3

Marielle’s POV

Parang huminto ang buong mundo nang suntukin ni Giovanni si Ryan sa harap ko. Napasinghap ako habang napaatras si Ryan dahil sa lakas ng tama. Dumugo agad ang gilid ng labi nito habang nanlalaki ang mga matang nakatingin kay Giovanni.Ngunit mas nakakatakot ang lalaking nasa harapan ko ngayon.

Malamig ang mga mata nito.

Punong-puno ng galit. At sa unang pagkakataon, nakita ko kung gaano siya kapanganib.

“Giovanni, tama na!” mabilis kong sigaw habang hinawakan ang braso niya.

Ngunit tila lalo lamang tumigas ang panga niya nang maramdaman niya ang paghawak ko.

“Lumayo ka sa kanya,” malamig niyang sabi kay Ryan.

Napatawa si Ryan kahit duguan ang labi.

“At sino ka?” puno ng galit nitong tanong. “Kabit ka ba ng fiancée ko?”

Parang may matalim na kutsilyong tumarak sa dibdib ko.

Fiancée.

Dati, gustong-gusto kong marinig ang salitang iyon mula kay Ryan.

Pero ngayon?

Parang isa na lamang iyong malaking kasinungalingan.

Naramdaman kong humigpit ang hawak ni Giovanni sa bewang ko.

“She’s not yours anymore,” malamig nitong saad.

Nanlaki ang mata ko.

Pati si Ryan ay tila natigilan.

“What?” galit nitong tanong habang nakatitig sa akin.

“Marielle… ano’ng ibig sabihin nito?”

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung bakit hindi agad ako nagsalita.

Siguro dahil sa paraan ng pagkakayakap ni Giovanni sa akin ngayon—parang ayaw niya akong pakawalan.

Parang pinoprotektahan niya ako. At nakakainis dahil ramdam na ramdam ko ang init ng katawan niya.

“Sumagot ka!” sigaw ni Ryan.

Napapikit ako.

Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.

Ang walong taon.

Ang mga gabing naghihintay ako habang sinasabi niyang busy siya.

Ang mga pangakong napako.

At ang marriage certificate na sumira sa buong pagkatao ko.

Pagmulat ko ng mga mata ko, wala na ang dating takot at panghihinayang.

Pagod na ako.

“Ano pa bang gusto mong marinig?” nanginginig kong tanong. “Hindi ba sapat na sinira mo na ako?”

“Hindi ko sinasadya—”

“Hindi mo sinasadya?!” napatawa ako habang umiiyak. “Ryan, ikinasal ka sa iba!”

Natahimik siya.

Ngunit agad din siyang lumapit sa akin.

“Ginawa ko lang ‘yon dahil kailangan ko! Hindi mo naiintindihan ang sitwasyon—”

“Anong sitwasyon?” putol ko. “Na mas pinili mo ang babaeng mayaman kaysa sa pamilya natin?”

Biglang nagdilim ang mukha niya.

“At least si Roxanne may maibibigay sa future ko!”

Parang may malakas na sampal na tumama sa akin. Tuluyan akong natulala. Ganito pala kababa ang tingin niya sa akin. Walong taon kong minahal ang gagong lalaking ito.

Walong taon kong binuo ang pangarap naming pamilya. Pero sa huli…

Hindi pala ako sapat.

Narinig kong mariing napamura si Giovanni. Bago pa makalapit muli si Ryan, mabilis siyang hinarangan ni Giovanni.

“Umalis ka bago pa kita mapatay,” malamig nitong saad.

Napalunok si Ryan.

Kahit galit na galit ito, halatang natakot siya sa paraan ng pagtitig ni Giovanni.

At hindi ko siya masisisi. Dahil kahit ako ay kinikilabutan. Maya-maya ay mariing pinunasan ni Ryan ang dugo sa labi niya bago ako muling tingnan.

“Pagsisisihan mo ‘to, Marielle.”

At tuluyan na itong umalis.

Tahimik akong napaupo sa gutter matapos umandar ang sasakyan niya. Pakiramdam ko nawalan ako ng lakas.

Hindi ko alam kung bakit kahit tapos na… sobrang sakit pa rin. Mabilis kong pinunasan ang mga luha ko, ngunit parang lalo lamang dumadami.

Nakakahiya.

Nakakapagod.

Nakakasira.

Bigla kong naramdaman ang paglapit ni Giovanni.

Tahimik siyang yumuko sa harap ko hanggang sa magtama ang aming mga mata. At doon tuluyang bumigay ang natitirang lakas ko.

“Bakit hindi ako naging sapat?” mahina kong tanong habang umiiyak.

Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya…

May nakita akong emosyon sa mga mata niya.

Galit.

Hindi sa akin.

Kundi para sa akin.

“You gave everything to the wrong man,” mababa niyang saad.

Nanginginig kong iniwas ang tingin ko.

“Masakit pa rin.”

“I know.”

Napatawa ako nang mapait.

“Hinding-hindi mo maiintindihan ang nararamdaman ko.”

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay marahan niyang hinawakan ang baba ko upang mapatingin ako sa kanya.

“At paano mo nasabing wala akong alam sa sakit?”

Huminto ang paghinga ko. May kakaibang lungkot sa mga mata niya ngayon. Parang may madilim siyang nakaraan na pilit niyang itinatago.

Ngunit bago ko pa iyon matanong—

Bigla niya akong hinila palapit sa kanya. At walang babala…

Mariin niya akong hinalikan.

Napasinghap ako.

Mainit.

Mapusok.

Punong-puno ng emosyon.

Parang sa bawat galaw ng labi niya ay gusto niyang burahin lahat ng sakit na iniwan ni Ryan sa akin. Napakapit ako sa coat niya habang mas lalo niyang pinalalim ang halik.

Naramdaman ko ang mahigpit niyang kamay sa bewang ko habang tila ba ayaw niya akong pakawalan.

“Giovanni…” mahina kong ungol sa pagitan ng aming mga labi.

Mariin siyang napamura bago idinikit ang noo niya sa akin.

“You drive me insane,” paos niyang bulong.

Mabilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko maintindihan kung bakit sa piling ng lalaking ito…

Pakiramdam ko ligtas ako.

Kahit malinaw na siya ang pinaka-mapanganib na lalaking nakilala ko. Marahan niyang hinaplos ang pisngi ko. At sa unang pagkakataon matapos akong wasakin ni Ryan…

May bahagi sa puso kong gustong maniwalang baka kaya ko pang magmahal ulit.

Ngunit hindi ko alam— Tama ba ito.