PROLOGUE

Basang-basa ng ulan ang buong siyudad nang gabing iyon.Kasabay ng malakas na pagbuhos ng ulan ay ang tahimik na pagguho ng mundo ni Marielle Guzman.

Mahigpit niyang hawak ang cellphone habang nanginginig ang kanyang mga kamay. Paulit-ulit niyang tinitigan ang litrato sa screen—si Ryan… nakangiti habang sinusukat ang wedding ring sa daliri ng ibang babae.

Roxanne Angeles. Legal na asawa.

Parang paulit-ulit siyang sinasaksak sa dibdib habang binabasa ang marriage certificate na ipinadala ng anonymous sender. Dalawang buwan bago ang kasal nila. Dalawang buwan bago niya isuot ang wedding gown na ilang taon niyang pinapangarap.

"Walong taon…" nanginginig niyang bulong habang pumapatak ang luha. "Walong taon mo akong niloko, Ryan."

Nasa kabilang kwarto ang apat na taong gulang nilang anak na si Mikayla, mahimbing na natutulog at walang kaalam-alam na wasak na ang pamilyang akala nito ay buo.

Napahagulgol si Marielle.

Hindi niya alam kung alin ang mas masakit — ang pagtataksil ni Ryan o ang katotohanang buong buhay niya ay itinaya niya rito.

Maya-maya ay natawa siya nang mapait.

Nakakatawa.

Habang siya ay abalang nagpaplano ng kasal nila, abala naman palang ikinakasal si Ryan sa iba. Dahil sa matinding sakit, agad niyang kinuha ang susi ng sasakyan at dumiretso sa pinakamalapit na bar.

—-----------------------

“Another bottle, miss?”

Tumango si Marielle habang walang tigil ang pagpatak ng luha niya. Hindi na niya mabilang kung ilang baso na ang nainom niya. Nangingilo na ang lalamunan niya sa alak ngunit tila kulang pa rin iyon para patahimikin ang sakit sa dibdib niya.

Sa bawat higop niya ng whiskey, mukha ni Ryan ang nakikita niya.

Mga pangako.

Mga halik.

Mga “I love you.”

Lahat pala kasinungalingan.

“Bakit…?” mahina niyang tanong sa sarili. “Hindi ba ako naging sapat?” Ngunit walang sumagot. Dahil ang tanging kasama niya nang gabing iyon ay alak at pagkawasak. Naalala niya ang anak niyang iniwang natutulog kina Tiya Lourdes. Dumaan ulit ang matinding kirot sa kanyang puso… Paano na sila ng kanyang anak?

Makalipas ang ilang oras, tuluyan nang nanaig ang galit kaysa sakit. Kailangan niyang makita si Ryan.

Kailangan niyang harapin ito.

—-------------------------------

Pasuray-suray na bumaba si Marielle mula sa taxi habang malakas ang ulan. Nanlalabo na ang kanyang paningin dahil sa kalasingan.

Mabilis niyang tinungo ang condominium building kung saan nakatira si Ryan. Nalaman niya ito, dahil sa natanggap niyang message mula sa isang anonymous sender. Ngunit sa sobrang hilo niya, hindi niya napansing maling floor pala ang napasukan niya.

At maling apartment number ang nabuksan niya gamit ang bahagyang nakaawang pinto.

Padabog siyang pumasok.

“Ryan!” sigaw niya habang umiiyak. “Lumabas ka! Harapin mo ako!”

Tahimik.

Madilim ang buong unit maliban sa ilaw mula sa city skyline. Humakbang siya paloob hanggang sa may matangkad na lalaking dahan-dahang lumabas mula sa dilim.

Napatigil si Marielle.

Naka-tapi lamang ng puting tuwalya ang ibabang bahagi ng katawan into habang bahagyang basa ang buhok, tila kagagaling lang sa shower.

Matangkad.

Malamig ang titig.

At nakakatakot ang presensya.

Ngunit sa kalasingan ni Marielle, hindi niya iyon pinansin.

“Bakit mo ginawa sa akin?” umiiyak niyang tanong habang sinusuntok ang matigas na dibdib ng lalaki. “Hindi ba sapat ang walong taon?”

Tahimik lamang itong nakatingin sa kanya. Ngunit nang maramdaman ni Giovanni Armani ang panginginig ng babae, may kakaibang emosyon ang gumalaw sa loob niya.

Galit.

Sakit.

At matinding lungkot.

Lahat iyon ay ramdam niya mula kay Marielle.

“Wrong room,” malamig nitong saad. Ngunit bago pa makapag-react si Marielle ay bigla siyang natumba dahil sa kalasingan. Mabilis siyang nasalo ni Giovanni.

At sa mismong sandaling iyon…

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Huminto ang mundo. Mainit ang palad ng lalaki sa bewang niya habang ang isa nitong kamay ay nakasuporta sa likod niya.

Masyadong malapit.

Masyadong delikado.

Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang matinding pagtataksil, may kakaibang init siyang naramdaman.

“Ryan…” bulong niya habang umiiyak.

Biglang dumilim ang tingin ni Giovanni.

“I’m not Ryan.” Mababa at paos ang boses nito.

Unti-unting bumaba ang tingin ni Marielle sa labi ng lalaki. At bago pa niya mapigilan ang sarili…Hinila niya ito para halikan.

Mariing napamura si Giovanni nang maramdaman ang malambot na labi ng babae. Dapat ay itutulak niya ito palayo. Dapat ay hindi niya ito pinansin. Pero may kakaiba kay Marielle. May bagay dito na sumisira sa matagal na niyang kontrol. Mas lumalim ang halik.

Mapusok.

Mainit.

Punong-puno ng sakit at pangungulila. Napakapit si Marielle sa balikat ng lalaki habang dahan-dahang inaangkin ni Giovanni ang kanyang labi na tila ba matagal na niya itong hinahanap. Humigpit ang hawak nito sa bewang niya.

“Do you even know what you’re doing?” paos nitong tanong habang magkadikit ang kanilang noo.

Ngunit sa halip na sumagot, muli siyang humalik.

At doon tuluyang nawala ang natitirang kontrol ni Giovanni Armani.

Mabilis siya nitong binuhat at dinala sa silid. Napuno ng mabibigat na paghinga ang madilim na kwarto habang dahan-dahang hinuhubad ni Giovanni ang basang jacket ng babae.

Marahan niyang hinaplos ang kanyang pisngi, tila pinipigilan ang sariling tuluyang lamunin siya.

Ngunit si Marielle mismo ang lumapit.

Wasak.

Malungkot.

At desperadong makalimot.

Sa gabing iyon, sa pagitan ng ulan, luha, at mapusok na damdamin…

Dalawang sirang puso ang nagtagpo. Hindi alam ni Marielle na ang lalaking kayakap niya ngayon ay isang lalaking kayang baguhin ang buong buhay niya.

At lalong hindi niya alam…

Na ang maling pintuang kanyang pinasok ay siyang magdadala sa kanya sa pinaka-magulo, pinaka-mapanganib, ngunit pinaka-matinding pag-ibig ng kanyang buhay.