BMSBK 4

LILY'S P O V~

Kinabukasan, maaga akong nagising.

Tahimik ang apartment.

Paglabas ko ng kuwarto, wala si Rex sa sala. Siguro nauna na siyang pumasok sa office.

Mas mabuti na rin.

Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin pagkatapos ng nangyari kagabi.

Napahawak ako sa labi ko.

Agad ko iyong ibinaba.

“Stop it, Lily.”

Trabaho lang ang dapat kong isipin.

Pagdating ko sa office, abala na ang lahat. Dumiretso ako sa desk ko at inayos ang mga dokumentong kailangan kong tapusin.

Ilang minuto pa lang akong nagtatrabaho nang marinig ko ang pamilyar na boses.

“Miss Cruz.”

Napatingala ako.

Si Rex.

“Good morning, Boss.”

Tumango siya.

“Good morning.”

Saglit siyang tumingin sa hawak kong files.

“Done with the case digest?”

“Yes.”

“Good.”

Umalis siya.

Napatingin ako sa likod niya.

Ganun lang?

Parang walang nangyari kagabi. Muli akong napabuntong-hininga at ipinagpatuloy ang trabaho. Lumipas ang ilang oras na puro trabaho lang ang ginawa namin.

Bandang tanghali, tumunog ang cellphone ko.

Mama.

“Hello, Ma?”

“Anak, nasaan ka?”

“Nasa office po.”

“Lunch break mo na ba?”

“Malapit na po. Bakit?”

“May ipapakilala ako sa'yo.”

Napakunot ang noo ko.

“Sino po?”

“Yung kababata mo. Nasa restaurant na siya.”

“Ma, hindi naman kailangan—”

“Mag-lunch lang kayo. Matagal na rin kayong hindi nagkikita.”

Napabuntong-hininga ako.

“Ma…”

“Please, anak. Kahit lunch lang.”

Saglit akong natahimik.

“Sige po.”

“Good. Naghihintay na siya.”

Pagkababa ng tawag, kinuha ko ang bag ko. Hindi ko alam kung bakit parang ayaw kong umalis ng office. Siguro dahil may kung anong pumipigil sa akin na iwan si Rex.

Napailing ako.

“Ano ba 'yan?”

Hindi ko na iyon pinansin at lumabas na.

Pagdating ko sa restaurant, agad kong nakita ang kababata ko.

Tumayo siya nang makita ako.

“Lily.”

Ngumiti ako.

“Hi.”

Umupo ako sa harap niya.

“Ang tagal na.”

“Oo nga. Busy na tayo pareho.”

“Kamusta naman?”

“Okay naman. Ikaw?”

“Okay din.”

Nagkuwentuhan kami tungkol sa trabaho, sa mga dating kakilala at sa mga bagay na matagal na naming hindi napag-uusapan.

Maya-maya, dumating ang pagkain.

“Naalala ko pa rin kung ano ang gusto mo,” sabi niya.

Napangiti ako

“Naalala mo pa?”

“Of course.”

“Thank you.”

Kinuha ko ang cellphone ko para picturan ang pagkain. Balak ko sanang ipadala iyon sa isang officemate.

Mabilis kong pinindot ang send.

Pagkatapos ay napatingin ako sa pangalan ng recipient.

Rex Padilla.

Nanlaki ang mata ko.

“Oh, no.”

Mabilis kong chineck ang screen.

Delivered.

Hindi ko na iyon mabawi.

Napabuntong-hininga ako at ibinaba ang cellphone ko.

“May problema?” tanong niya.

“Wala. May na-send lang akong picture sa maling tao.”

“Ah.”

Muli kaming nagpatuloy sa pagkain.

Hindi ko na lang inisip iyon.

Maya-maya, kumuha siya ng pagkain gamit ang chopsticks.

“Try mo 'to.”

Inilapit niya iyon sa akin.

Napangiti ako.

“Ang dami ko nang kinakain.”

“One more.”

Napatawa ako nang bahagya.

“Sige na nga.”

Bago ko pa makuha ang chopsticks, inilapit niya ang pagkain sa bibig ko.

At bago ko pa iyon makain—

“Lily.”

Nanigas ako.

Pamilyar ang boses na iyon.

Dahan-dahan akong napalingon.

Si Rex.

Nakatayo siya sa tabi ng mesa.

Tahimik.

Pero seryoso ang mukha niya.

Napatingin siya sa akin.

Pagkatapos ay sa kababata ko. At sa chopsticks na hawak nito, na malapit pa rin sa mukha ko.

“Boss?”

Hindi siya agad sumagot.

Umupo siya sa bakanteng upuan sa tabi ko.

“You're having lunch.”

“Yes.”

“With him?”

Napatingin ako sa kababata ko.

“He's my childhood friend.”

Tumango ang kababata ko.

“Nice to meet you.”

“Likewise.”

Sandaling tumahimik si Rex.

Pagkatapos ay tumingin siya sa chopsticks.

“I don't think that's appropriate.”

Napakunot ang noo ko.

“What's inappropriate?”

“Feeding someone using the same utensil.”

Napatingin ang kababata ko sa chopsticks.

“It's just food.”

“I understand.”

Kalmado ang boses ni Rex.

“But as an attorney, I'd rather be cautious.”

Napatingin ako sa kanya.

“Boss, pagkain lang 'yon.”

“I know.”

“Then why are you making it a big deal?”

Bahagya siyang sumandal sa upuan.

“Because I'm responsible for my employees.”

Napairap ako.

“Attorney ka nga.”

“Exactly.”

Napatingin siya sa akin.

“That's why I notice things other people ignore.”

Hindi ko alam kung bakit parang may ibang ibig sabihin ang mga salita niya. Pero bago pa ako makapagsalita, tumingin sa relo ang kababata ko.

“I have a meeting.”

Tumayo siya at inayos ang gamit niya.

“See you next time, Lily.”

“Okay.”

Tumingin siya kay Rex.

“Nice meeting you.”

“Likewise.”

Umalis siya.

Naiwan kaming dalawa ni Rex.

Tahimik.

Napatingin ako sa kanya.

“Happy?”

“What?”

“Umalis na siya.”

Hindi siya sumagot.

Kinuha niya ang menu.

“You're still hungry?”

Napatingin ako sa pagkain.

“Yes.”

“Then eat.”

Napabuntong-hininga ako.

Hindi ko na siya pinansin.

Kumain na lang ako.

Pero habang kumakain, hindi ko maiwasang mapansin na tahimik lang siya sa tabi ko. At hindi ko alam kung bakit parang masyado niyang napapansin ang bawat galaw ko.

Boss."

"Hmm?"

"Sorry."

Tumingin siya sa akin.

"For what?"

"About sa ginawa ng parents ko."

Tahimik siya.

"Yung tungkol sa restaurant..."

Huminga ako nang malalim.

"Hindi ko alam na ganoon sila kagalit sa'yo. Kung alam ko lang—"

"Hayaan mo na."

Natigilan ako.

"Pero—"

"Nangyari na."

Simple lang ang pagkakasabi niya.

Walang emosyon.

Parang ayaw na niyang pag-usapan.

Tumango ako. "Okay."

Hindi na siya nagsalita.

Maya-maya, tumayo siya.

“Let's go.”

“Bakit?”

“Lunch break is almost over.”

Tumayo rin ako.

“Okay.”

Sabay kaming lumabas ng restaurant.

Habang naglalakad kami pabalik, tahimik ako.

Pero paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang ginawa niya.

Hindi ko alam kung bakit siya nakialam.

Hindi naman siya kailangang ma-bother.

Unless…

Napailing ako.

“Lily, stop.”

Hindi ko dapat iniisip iyon.

Pagdating namin sa office, bumalik kami sa trabaho na parang walang nangyari.

Pero kahit anong gawin ko, hindi ko maalis sa isip ko ang isang bagay.

Bakit parang bothered si Rex?

At bakit parang may parte sa akin na gusto kong malaman ang sagot?