Chapter 3

Ang mahahaba niyan daliri na dahan-dahang nagkakabit ng mamahaling butones ng kanyang manggas ay natigilan ng bahagya. Ang madilim at makikitid na mata ay sumuri sa kanya mula ulo hanggang paa at sinabi sa kanya “dahil lang ba sinamahan ko si Olive sa doktor ngayon?” 

Napakagaling ng pagkakagamit ng salitang “lang”. 

Lumalabas na alam pala nitong magdaramdam siya dito, ngunit hindi man lang ito nag-abalang magpaliwanag. 

Tumingin ng diretso si Jane sa kanya, napakahina ng boses niya, “Oo.”

Wala na siyang gaanong lakas para makipagtalo pa kung sino ang tama o mali. 

At mas lalong hindi dapat malaman ni Terrence ang tungkol sa anak niya. 

Walang kahit anong emosyon ang makikita sa madilim na mata ni Terrence, at wala siyang pakialam kung nagtatampo man ito ng may intensyon: “pwede kang maglabas ng galit dito sa bahay, pero bilang Mrs. samaniego sa labas, alam mo dapat ang ginagawa mo.” 

Ang mga salitang ito ay isang malinaw na pagtatangka lang na dapat ay panatilihin ang magandang image ni Olivia sa publiko. 

Wala itong pakialam sa nararamdaman niya. 

Narerealize ni Jane na kahit nahuli pa niya ang kanilang matinding pakikipagsex, ano naman? Hindi nararamdaman ni Terrence na kailangan niyang magbigay ng kahit anong paliwanag sa asawa niya. 

“Fine,”

Kusa ring napakuyom ang mga palad ni Jane, at ang sakit ay nagpakalma sa kanyang boses. 

“Wala akong pakialam sa divorce na yan.”

Tiyak na hindi inaasahang pangyayari iyon para kay Terrence.

Malamig na tinignan ng lalaki ang asawa niya, na palaging masunurin sa kanya ngunit ngayon ay nagpapakita na ng mga signs ng pagrerebelde. 

Ang mga mata niya ay walang anumang dagdag na emosyon o kaguluhan. “Wala akong time para intindihin ang emosyon mo ngayon.” 

“Kung talagang masama ang loob mo, pwede kang kumuha ng lawyer para ikaw mismo ang gumawa ng kasunduan.”

Sa pitong taon nilang pagpapakasal, hindi kahit kailan ito nagsalita ng pag-ibig at hindi man lang nagkaroon ng gawin na ituring siyang bahagi ng buhay niya, kaya’t pumayag ito ng wlang pag-aalinlangan. 

Matatag na dumaan si jane sa tabi ng matangkad na lalaki at dumiretso sa itaas para iimpake ang mga personal na gamit niya. 

Pinalikit ni Terrence ang malamig niyang mga mata, habang ang paningin ay nakasunod sa payat na kaisipan ni Jane.

Kahit ganon, nahulaan niya ang intensyon ni Jane sa loob lang ng dalawang segundo. 

Hindi masyadong dinibdib ni Terrence ang medyo “matinding” reaksyon ni Jane. 

May mga pagkakataon na rin noong una na nagtangka itong makuha ang atensyon niya. Kahit kailan ay hindi niya kailangang mag-alala tungkol dito, dahil palaging yumuyuko at nagpapakita ng kahinaan si Jane sa kanya. 

Kapag wala itong natanggap na tugon, magpapanggap na lang itong walang nangyari at sasarilinin ang pag-aliw sa sarili. 

Pwedeng hindi man lang aabutin ng ilang araw.

Dahil dito, ang tinatawag nitong emosyon ay hindi ganon “kahalaga” para sa kanya. 

Malamig niyang inilayo ang tingin, kinuha ang kanyang coat at umalis ng hindi man lang lumilingon. 

Bumalik si Jane sa kwarto niya at pinagmasdan ang bahay na maingat niyang dinisenyo at itinayo sa nakalipas na pitong taon, nang biglang hindi na niya alam kung saan magsisimula. 

Tumunog din ang chat sa tamang pagkakataon. 

Nang lumabas ang chat head, agad na lumambot ang mga mata niya. 

Binuksan niya ang voice message.

Isang pambatang boses ang narinig ulit sa speaker: “Mommy~ pupunta ako dyan sa Maynila para makita ka sa susunod na buwan` tapos magkakasama na tayo forever!” 

Biglang naramdaman ni Jane ang pag-init ng kanyang mga mata.

Bahagya niyang itinagilid ang ulo paitaas, pinipigilan ang pagtulo ng mga luha niya. 

Buti na lang, meron din siyang sariling anak.

Buti na lang. Hindi niya sinabi kay Terrence ang tungkol sa pagkakaroon ng anak. 

Sa kabilang banda…

Tumawag si Julian, na tunog nasasabik at nag-aalala: “dadating ba ang anak mo?” 

“Oo, dadating sa susunod na buwan.”

Biglang napasinghap si Julian at sinabi ang nakakagulat na bagay, “diba walang anak si Terrence? Kung malalaman niya na nanganak ka na pala ng isang batang babae habang nakatalikod siya at nagpaplano ka pang iwan siya at panatilihin ang bata, hindi ba siya mababaliw?”

Napangiti si Jane, may bakas ng paghamak sa boses niya: “hindi niya gagawin iyon.”

Kung wala man lang pakialam si Terrence sa kanya, bakit naman ito magkakaroon ng pakialam sa ganitong bagay?

Nagawa pa nga nito ang napakahalay na bagay na makipagsex sa nakababatang kapatid at hipag habang bahagi pa ng pagbubuntis nito.

May pakialam man ito sa anak niya o wala, hindi deserve ni Terrence na maging tatay ng anak niya!

Tungkol naman sa issue ng “walang tagapagmana”...

Bahagyang kumislap ang tingin ni Jane.

Sa totoo lang, hindi siy anaglihi sa unang taon ng kasal nila dahil maingat na nag-iingat si Terrence. Narinig niya ang mga katulong na pribadong nag-uusap. 

Sinabi ng mga ito na malaking posibilidad na walang tagapagmana si Terrence.

Ang pamilya Samaniego ay nagtatangkang isaayos ang kasal sa pagitan ni Terrence at ng isang anak na babae mula sa isang kilalang pamilya na may katulad na katayuan sa lipunan.

Pero kahit ganon, paulit-ulit na tumatanggi si Terrence na tanggapin ito at ipinahayag pa na hindi siya magkakaroon ng anak.

Habang kumakalat ang mga tsismis, nagsimulang umikot ang posibilidad na mauuwi sa wala ang linya ng tagapagmana. 

Bukod dito, ang pitong taon niyang kasal kay Terrence, sa ibabaw ay hindi nagbunga ng anak, na tila lalong nagpatunay sa katotohanan para sa mga taong nasa labas.

Noong mga nakaraang taon, naniwala nga si Jane dito at naramdaman pa ngang walang pakialam na iniisip na hangga’t maayos ang buhay niya, ang pagkakaroon ng anak ay design lang. 

Ngunit si silang dalawa ni Terrence ay palaging may mga hakbang na ginagawa para mag-ingat.

Ang kanyang kakayahang pangkasarian ay palaging… magaling/

Kahit na strained ang relasyon nila, hindi niya iyon maikakaila. 

Ngunit kalaunan, patuloy nitong iniiwasan ang issue tungkol sa pagkakaroon ng anak. 

Siya mismo ay nagsimulang maniwala sa katotohanan ng tsismis.

Ngunit hanggang sa araw na iyon– sa una pa lang ay hindi na naging maganda ang kanilang relasyon pagkatapos ng kasal. 

Bihirang umuwi si Terrence, kahit ang dalawang beses na pagsasama sa isang buwan ay isang malaking karangyaan na. 

Lalo na ang regular na pakikipag-usap.