[12] : Secretary job 3/3

“หาเลขามานอนด้วยเนี่ยนะ” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคับข้องใจ หน้าตาและฐานะระดับนี้น่าจะหาผู้หญิงที่พร้อมจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยกันได้ไม่ยาก ต่อให้การขายบริการจะยังไม่ถูกกฎหมายแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย

“ข้องใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“ถ้าไม่รู้สึกแบบนั้นก็แปลกแล้ว”

“ตอนเซ็นเอกสารก็น่าจะดูให้มันดี ๆ ก็สิ”

“…” แซนด์กัดริมฝีปากอย่างหงุดหงิด กำลังโทษตนเองที่ไม่รอบคอบจนถูกเอาเปรียบเช่นนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงทำโทษคลื่นโดยการวิ่งรอบสนามไปแล้ว

“คราวหลังก็จำเอาไว้เป็นบทเรียนว่าจะทำสัญญากับใครควรอ่านให้ครบทุกบรรทัด”

“วันนั้นใครรีบล่ะ”

“โทษผม? คุณเป็นคนมาขอความช่วยเหลือผมแท้ๆ” คลื่นก้าวขาเดินไปยืนตรงหน้าแซนด์ ก่อนจะหลุบตามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่สูงเหนืออกของเขาขึ้นมาเล็กน้อย “เนรคุณกว่าที่คิดอีกนะครับเนี่ย”

“ทำไมถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้…”

“พูดเหมือนรู้จักผมดี” เขาแค่นเสียงหัวเราะให้กับคำพูดของเธอ เมื่อก่อนเขาอาจจะเป็นน้องชายข้างบ้านที่เชื่อฟังคำพูดของเธอ แต่เธอคงลืมไปว่ามันผ่านมาตั้งสิบหกปีแล้ว

“ไม่รู้สึกแปลก ๆ บ้างเหรอถ้าเราต้องทำแบบนั้นกันน่ะ”

“ไม่นี่”

“แต่เราเป็น…” แซนด์ตั้งใจจะพูดว่า ‘พี่น้อง’ แต่อีกฝ่ายกลับพูดแทรกขึ้นมาอย่างรู้ทัน

“ก็แค่เคยครับ แล้วตอนนี้คุณก็เป็นเลขาและลูกหนี้ของผม”

“ยังโกรธพี่อยู่อีกเหรอ” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา เรื่องในอดีตคงทำให้เขาตั้งแง่กับเธอขนาดนี้ “แล้วถ้าพี่ขอโทษจะหายโกรธมั้ย”

“เหมือนผมจะบอกคุณไปแล้วว่าอย่าสำคัญตัวผิด มันนานจนผมลืมไปแล้ว”

“ถ้าคลื่นต้องการแบบนั้นจริง ๆ พี่ก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว”

“อยากสนิทกับผมมากเหรอถึงได้แทนตัวเองว่าพี่ แล้วเรียกชื่อผมอย่างเดียวแบบนั้น”

ร่างบางผ่อนลมหายใจ ก่อนจะกล่าวเชิงประชดว่า “ขออภัยค่ะคุณคลื่น”

“ธุระของคุณเรียบร้อยดีมั้ยครับ”

“เรื่องอะไรคะ”

“ก็เรื่องที่ทำให้คุณต้องมากู้เงินผม”

“ฉันหมายถึงเรื่องอะไรคุณต้องมายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของฉัน เราไม่ได้สนิทกันสักหน่อยนี่คะ” แซนด์ตอกกลับด้วยความหมั่นไส้ ในเมื่อคลื่นตั้งใจทำราวกับเป็นคนแปลกหน้าต่อกันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องบอกเขา

“หึ ปากเก่งเหมือนเดิม”

“ขอตัวก่อนแล้วกันค่ะ” หญิงสาวกระแทกเสียงใส่ทิ้งท้าย ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินกลับมายังห้องของตนเอง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับก้าวเท้าเร็ว ๆ มายืนดักหน้าเธอไว้

“ผมถามก็ควรตอบนะครับ การประพฤติตัวดี ๆ มีผลต่อโบนัสพิเศษด้วย”

“เจ้านายจำเป็นต้องรู้เรื่องส่วนตัวของเลขาด้วยเหรอคะ”

“ใช่”

“เอาเป็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ” แซนด์ตอบให้มันจบ ๆ ไป เขาจะได้ไม่ต้องถามอะไรแล้วหลบทางให้เธอเข้าห้องเสียที

“ทำไมถึงมีปัญหาเรื่องเงินมากขนาดนั้น”

“ฉันขอไม่ตอบคำถามนี้…”

“พี่แซนด์” คราวนี้คลื่นเรียกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้น อีกทั้งยังใช้สรรพนามเหมือนที่เคยเรียกเธอในอดีต

“นี่เราสนิทกันแล้วเหรอคะ?” ร่างบางเลียนแบบอีกฝ่ายโดยการหยิบยกคำพูดของเขามายอกย้อน “อยากรู้เรื่องของคนอื่นถึงขั้นกลืนน้ำลายตัวเอง ประทับใจมาก”

กับคลื่นต้องทำแบบนี้แหละ เขาถึงจะรู้ตัวว่าตนเองทำตัวไม่น่ารักอยู่ คิดว่าถือไพ่เหนือกว่าแล้วจะทำอะไรกับเธอก็ได้หรือไง

“ถามก็ตอบ ทำไมต้องยอกย้อน”

“ฉันอายุมากกว่าคุณคลื่นนะคะ พูดแบบนั้นดูไม่ให้เกียรติกันเลย รบกวนหลีกทางให้หน่อยได้มั้ยคะ ฉันอยากพักผ่อน”

“ผมตั้งใจว่าจะลดหนี้ให้ แต่ดูเหมือนคุณจะไม่อยากรับความหวังดีจากผม เชิญพักผ่อนตามสบายนะครับ” ชายหนุ่มทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปาก จากนั้นจึงก้าวขายาว ๆ เดินเลี่ยงมายังบันไดเพนต์เฮาส์

“เดี๋ยวค่ะ!” ได้ยินเช่นนั้นแซนด์ก็รีบวิ่งมารั้งแขนของน้องชายข้างบ้าน ไม่สนใจว่าเขาจะมองว่าเธอไร้ศักดิ์ศรี เธอจะทำถ้ามันทำให้เธอเป็นหนี้น้อยที่สุด “จะลดให้กี่บาทเหรอคะ?”

“ก็อยู่ที่ว่าเรื่องของคุณมันมีผลต่ออารมณ์ของผมแค่ไหน อาจจะสองล้าน สามล้าน หรือสิบล้าน”

“ฉันจะเล่า”

“ว่ามาสิครับ ว่าเอาเงินไปทำอะไรเยอะแยะขนาดนั้น”

“บริษัทพ่อมีปัญหา ทำให้พี่ภูต้องไปกู้เงินนอกระบบมาหมุนก่อน แต่สุดท้ายบริษัทก็ขาดสภาพคล่องอยู่ดี ทุกอย่างมันก็เลยติดลบไปหมด”

“ปัญหาของตัวเองก็ไม่ใช่ ทำไมต้องเอาตัวเองไปลำบาก แล้วมีแผนจะคืนเงินผมยังไง”

“ก็ว่าจะขายที่ดินมาใช้” หญิงสาวมีที่ดินมรดกอยู่หนึ่งแปรง เธอลังเลเพราะมันเป็นมรดกชิ้นสุดท้ายจากผู้เป็นแม่ แต่ถ้ามันจำเป็นจริง ๆ ก็คงต้องตัดใจขายทิ้ง

“แล้วถ้าขายไม่ได้จะทำยังไง”

“…ยังไม่ได้คิดแผนสำรองไว้เลย”

“ผมเพิ่งรู้ว่าคุณเป็นพวกทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังให้มันดีก่อน”

“มันเป็นบริษัทของพ่อพี่นะคลื่น” แซนด์นิ่วหน้าเมื่อถูกอีกฝ่ายต่อว่าอย่างไร้ความเห็นใจ “จะให้พี่ทิ้งได้ไง”

คลื่นรู้ตัวว่าพูดแรงเกินไป แต่เขาเจอคนประเภทนี้มาหลายคนและส่วนใหญ่จุดจบไม่สวยเลยสักราย ถ้าไม่ใช่เธอเขาคงไม่เตือนแบบนี้

“ผมไม่ได้จะต่อว่าคุณ แต่ผมอยากให้คุณใช้สติมากกว่านี้ เจ้าหนี้ไม่ได้ใจดีอย่างผมทุกคนหรอกนะ”

“นี่ใจดีแล้วเหรอ”

“ให้เงินเดือน ลดหนี้ ไม่คิดดอกเบี้ย ใครจะใจดีกว่าผมอีก?”

“ทำไมไม่พูดถึงข้อตกลงในสัญญาบ้างล่ะ คนดี ๆ ที่ไหนเขาระบุสัญญาแบบนั้น”

“ถ้าคุณอยากฉีกสัญญาก็หาเงินมาคืนผมสิ จะไปกู้นอกระบบมาคืนก็ได้ แต่ถ้าไม่อยากกลายเป็นเมียขัดดอกให้เสี่ยแก่ ๆ อย่าทำเลยดีกว่า ผมเตือนด้วยความหวังดี”

แซนด์มุ่ยหน้า แล้วจึงพูดต่อ “เล่าให้ฟังแล้ว จะลดหนี้ให้เท่าไหร่”

“เอาไว้ก่อนแล้วกัน ผมเหนื่อย”

“นี่! ทำไมทำตัวแบบนี้เนี่ย”

“ตอนให้เล่าทำเล่นตัว แต่เห็นแก่ที่คุณเล่าผมจะให้ลดให้ห้าล้านแล้วกัน”

“พูดแล้วอย่าคืนคำนะ”

“ตอนผมทำบุญให้หมาแมวยังมากกว่านี้อีก คิดซะว่าผมทำบุญนั่นแหละ”

นี่เขาเอาเธอไปเปรียบเทียบกับหมากับแมวเลยหรอ โคตรจะปากดี!

คลื่นคนก่อนชอบเถียง แต่คลื่นคนนี้ปากคอเราะราย

“ผมจะไปอาบน้ำ ช่วยทำอาหารเย็นไว้ให้ผมด้วยแล้วกัน” ว่าจบเขาก็เดินขึ้นบันไดไปโดยไม่รอให้หญิงสาวทัดทานสิ่งใด ปล่อยให้ยืนหัวเสียกับคำพูดของเขาอยู่คนเดียว