로그인uyyy .. BABA daw,???
CHAPTER 128 LUTHER “Ma, Pa, alam ko pong masyadong mabilis itong gagawin ko. Pero gusto ko pong pormal na hingin ang kamay ng anak ninyo. Gusto ko pong pormal na mag-propose sa kanya at iparamdam na totoo ang lahat ng ipinapakita ko sa kanya at totoo ang pagmamahal ko sa kanya,” seryoso kong sabi habang nakaluhod sa harapan nila. Sabay na nagkatinginan sina Mama Karen at Papa Alfred. “We have already given our permission, Luther. I hope this time, you won't hurt or betray my daughter again,” sagot ni Papa Alfred. “Salamat po, Pa, Ma,” masayang sabi ko. “So, kailan mo balak mag-propose?” tanong ni Papa. Bigla akong napaisip. Kailan nga ba ang birthday ni Karina? Mukhang hindi ko pa yata naipagdiriwang ang birthday niya. Nawala na rin iyon sa isip ko dahil sa mga nangyari. “Uhm… kailan nga po pala ang birthday ni Karina?” Napakamot ako sa ulo dahil hindi ko maalala kung kailan ang kaarawan ng mapapangasawa ko. I am such a fool. “Mahigit isang taon na kayong nagsama n
CHAPTER 127 THIRD PERSON POV Lumipas ang isang linggo at nakalabas na rin ng ospital ang dalawa. Naunang makalabas si Karina, at sumunod naman si Luther. Ngunit imbes na umuwi sa sarili niyang bahay, dumiretso siya sa bahay nina Karina. Kaya na rin niyang magmaneho, at mabuti na lang at hindi na siya pinagbawalan ng kanyang doktor. He was excited to see her again—dalawang araw na rin niyang hindi ito nakikita. Huminto muna siya sa isang fruit stall at bumili ng iba’t ibang prutas. Sa katabi nitong flower shop, napabili na rin siya ng bulaklak. Hindi niya alam kung ano ang cravings ni Karina, kaya nang makakita siya ng mga kakanin sa isa pang stall, bumili na rin siya. Pagdating niya sa bahay, sinalubong siya ni James. Ito lang ang tao sa labas, abala sa paglalaro. “Kuyaaaa!” sigaw ni James habang patakbong lumapit sa kanya. Napangiti si Luther at agad itong niyakap. “Nandiyan ba ang ate mo?” tanong niya, sabay abot ng pagkain kay James. “Opo, nasa kwarto po siya—nagpa
CHAPTER 126 THIRD PERSON POV Karina slept soundly on Luther’s bed, her arms wrapped around him. Luther eventually fell asleep as well, holding her close. When morning came, they were still in the same position. Luther woke up first. For a moment, he simply stared at Karina, still unable to believe that they were finally together again. A quiet promise formed in his heart—bababawi siya sa lahat. Marahan niyang hinaplos ang pisngi ni Karina. He missed her so much that he couldn’t resist. He leaned down, kissed her forehead, and whispered, “Good morning, Love.” Unti-unting nagmulat ng mata si Karina, at bumungad sa kanya ang bahagyang mabalbas na mukha ni Luther. She smiled softly as she caressed his beard, gently playing with it. “Wag mong tatanggalin ang balbas mo, ah…” mahina niyang wika. Napangiti si Luther, bahagyang nagulat sa sinabi niya. “Okay, Love… as you wish,” sagot niya. "I think we fell asleep as soon as we lay in bed last night," Luther said and sm
CHAPTER 125 THIRD PERSON POV Bumaba ng kama si Karina matapos niyang malaman ang kalagayan ni Luther. Hindi mapigilan ang pag-aalala na bumabalot sa kanyang dibdib. Pipigilan pa sana siya ng kanyang mga magulang, ngunit hindi na siya nagpaawat. Sinunod niya ang tibok ng kanyang puso at ang sinasabi ng kanyang isipan—gusto niyang makita si Luther. Habang dahan-dahan siyang naglalakad sa hallway patungo sa silid ni Luther, nakaalalay sa kanya ang kanyang mga magulang. Bawat hakbang ay may kasamang kaba at pananabik. Gusto niyang makita si Luther. Gusto niyang malaman ang tunay nitong kalagayan. "Anak, dahan-dahan lang... Pwede naman na bukas na lang e." Salita ni Karen na hawak-hawak ang anak upang hindi matumba. "Ma, gusto ko lang po siyang makita na nasa maayos na. Hindi po ako magtatagal, sisilip lang po..." sagot ni Karina. Huminga na lang ang mga magulang dahil kitang-kita ang desperation sa mga mata nito. Babalik naman sana si Luther sa kwarto niya kung hindi lan
CHAPTER 124 LUTHER Matapos kong magpagamot, nagmamadali akong pumunta sa kwarto kung nasaan ang asawa ko. Wala akong pakialam—basta asawa ko si Karina. Asawa ko siya. Pinigilan pa nga ako ni Kennedy, pero hindi ako nagpigil sa kanya. Galit na nga siya sa akin, pero bahala na. Gusto ko lang makita si Karina… kung kumusta na ang kalagayan niya. “Baka abutin ka niyan ng isang taon bago mo marating ang kwarto ni Karina,” ani Kennedy habang itinutulak ang wheelchair. “Upo na!” dagdag pa niya. Kahit halata ang inis sa boses niya, ngumiti lang ako at saka maingat na umupo sa wheelchair “Salamat, brother…” ani ko at nagsimula na siyang itulak ang wheelchair. Habang papalapit kami sa kwarto ni Karina, lalo namang bumibilis ang tibok ng puso ko. Kinakabahan, natatakot—pero higit sa lahat, sabik na sabik akong makita siya. Nakahinga ako nang maluwag nang malaman kong maayos na ang kalagayan ng mag-ina ko. Ipinaliwanag din ni Kennedy kung bakit biglang sumakit ang tiyan ni Karina—
CHAPTER 123 LUTHER I was sent to the hospital because of my condition, even though I didn’t want to go. My injuries were treated, but the doctor said I really needed to rest. Nang maging okay na ang lagnat ko, pinayagan na rin akong makalabas ng ospital. Pero kailangan ko pa ring ipagpatuloy ang pagpapagaling sa bahay. Bawal muna akong magmaneho dahil mas grabe ang tinamo ng binti at kanang braso ko. Hanggang ngayon, sa tuwing gumagalaw ako, ramdam na ramdam ko ang sakit ng balikat ko. Kapag tumatayo naman ako, sumasakit ang tuhod ko—parang senyales na ng pagtanda. Pagkauwi namin ng bahay, hinatid ako ni Kennedy. Siya na rin ang nagbantay sa akin kahit hindi naman kailangan. Nagpapasalamat ako sa kaibigan ko sa lahat ng ginawa niya para sa akin. Sinabihan ko rin siya na huwag munang ipaalam kay Karina ang nangyari sa akin. Baka mag-alala siya… kahit umaasa pa rin ako na mag-aalala siya. I kept waiting for her text, her calls, or even for her to visit me. Isang araw lang a
CHAPTER 070 Mahigpit na niyakap ni Luther ang asawa. Alam niyang emosyonal si Karina—hindi lamang dahil buntis ito, kundi dahil sa bigat ng pinagdadaanan nito tungkol sa mga magulang niya. Hanggang ngayon, hindi pa rin nito lubos na matanggap na tuluyan nang nawala ang dating masaya at buo nilang
Luther's birthday party It's Luther's 36th birthday, today. Walang bonggang selebrasyon dahil hindi naman mahilig si Luther sa party. He just want to have a simple and memorable celebration. Now he is happy and excited to announce to everyone his wife and their soon-to-be-baby. Darating rin a
CHAPTER 69 “Rheana, when will you come back? What do you think you’re doing?” galit na sabi ng kapatid niyang lalaki sa kabilang linya ng telepono. “He is already married, for goodness’ sake,” dagdag niya pa, halatang pinipigilan ang inis. Hindi man lang natinag si Rheana. Kalmado niyang sinim
Nasa meeting si Luther nang malaman niyang may kumalat na naman na isyu sa paaralan. Ayaw sana itong ipaalam ni Kennedy kay Luther dahil abala rin ito sa trabaho, ngunit hindi niya napigilan ang sarili dahil baka magalit si Arian sa kanya. Hindi pa man tapos ang meeting ay agad tinawagan ni Kenned







