chapter 3

Sa loob ng isang madilim at airconditioned na master’s bedroom sa isang mamahaling hotel, tanging ang mabilis na paghinga nina Mark at Cindy ang naririnig. Ang amoy ng alak at mamahaling pabango ay humahalo sa init ng kanilang mga katawan. Para kay Mark, si Cindy ang "pabuya" niya matapos ang ilang taong pagtitiis sa, aniya, ay "boring" na buhay kasama si Liza.

"Mark... faster," kagat-labing bulong ni Cindy, ang mga kamay ay nakabaon sa likod ni Mark habang lalong nag-aalab ang kanilang tagpo.

Paos na umungol si Mark, ang kanyang pawis ay tumatulo sa dibdib ni Cindy. Huminto sila saglit upang magpalit na posisyon, umibabaw si cindy at saka mabils na gumiling “aahhh, f*ck!.” Ramdam na nila ang rurok, ang dulo ng lahat ng tensyon—ngunit sa gitna ng kanilang mainit na sagupaan, biglang nabulabog ang katahimikan ng silid.

Ring... Ring... Ring...

"Huwag mong pansinin 'yan," ungol ni Mark, pilit na ipinagpapatuloy ang kanyang ritmo.

Pero hindi tumigil ang telepono. Sunod-sunod ang pag-vibrate nito sa side table, tila ba may humahabol sa kanyang buhay. Inis na lumingon si Mark at nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang caller ID.

DAD CALLING.

"Sandali, Cindy. Si Dad 'to," hingal na sabi ni Mark habang pilit na humihiwalay sa babae.

"Ano ba, Mark! Ngayon pa talaga?" iritadong reklamo ni Cindy, sabay talukbong ng kumot.

Nanginginig ang kamay na sinagot ni Mark ang tawag. "Hello, Dad? Bakit napatawag kayo nang ganitong oras?"

"Nasaan ka bang bata ka?! Mag-impake ka na at pumunta rito sa opisina ngayon din! Nagkakagulo na rito! Ang Reyes Builders, namemeligro tayong ma-foreclose lahat ng assets!" ang boses ng kanyang ama ay puno ng takot at galit.

"Ano?! Paanong mangyayari 'yun? Maayos naman ang mga projects natin, ah!"

"Hindi ko alam! Bigla na lang binawi ng bangko ang mga loans natin, at may isang anonymous firm na bumili sa lahat ng utang natin sa supplier! Mark, kung hindi tayo makakahanap ng investor o backer sa loob ng 24 oras, pulubi na tayo!"

Ang Paghaharap sa Boardroom

Pagdating ni Mark sa opisina ng kanilang pamilya, sinalubong siya ng tensyon. Ang kanyang ama, si Don Teodoro, ay halos himatayin habang nakatingin sa mga papeles sa mesa.

"Dad, anong balita? Nakaugnayan niyo ba ang bangko?" tanong ni Mark, ang barong niya ay bahagyang gusot pa dahil sa pagmamadali.

"Ayaw kaming kausapin. Sabi nila, may nag-utos daw sa itaas. Isang tao na may sapat na kapangyarihan para i-freeze ang lahat ng accounts natin," sagot ng kanyang ama. "Isa lang ang naiisip kong paraan, Mark. Kailangan nating tawagan ang Ninong mo."

Napatigil si Mark. "Si... si Ninong Julian?"

"Oo! Si Architect Valderama. Malawak ang koneksyon niya sa mga bangko at sa mga malalaking developer. Siya lang ang makakapag-ayos nito. Tawagan mo siya, Mark. Sabihin mo, kailangan natin ng tulong."

Kinabahan si Mark. Naalala niya ang huling pagkakataon na nakita niya si Julian—noong gabi bago siya iwan ni Liza. May kung anong lamig sa mga mata ni Julian noon na hindi niya maipaliwanag.

Nanginginig ang mga daliri ni Mark habang dinitipa ang numero ni Julian. Sa loob ng boardroom, ang katahimikan ay nakabibingi. Ang kanyang ama, si Don Teodoro, ay nakatitig sa kanya na tila ba si Mark ang huling lifeline ng lumulubog nilang barko.

Pagkatapos ng ilang ring, sumagot ang baritonong boses ni Julian. Kalmado. Walang bahid ng emosyon.

"Yes, Mark? Napatawag ka nang ganitong oras?"

"N-ninong... Pasensya na po sa istorbo," lunok-laway na panimula ni Mark. "Nagkakagulo po kasi rito sa Reyes Builders. Biglang hinold ng bangko ang credit lines namin. Hindi po namin alam kung bakit... Baka po pwedeng... baka po pwedeng makausap niyo ang bank manager? Malakas po kayo sa kanila, 'di ba?"

Narinig ni Mark ang mahinang pagbuga ng hangin ni Julian sa kabilang linya. Isang tunog na tila nagpapahiwatig ng pag-iisip, pero ang totoo ay paglalaro.

"I heard rumors, Mark. Sayang naman ang pinaghirapan niyo," sagot ni Julian, ang boses ay puno ng huwad na malasakit. "Sige, I’ll see what I can do. I’ll make some calls to my contacts sa Central Bank. But I can’t promise anything immediate. Alam mo naman ang bureaucracy."

"Salamat, Ninong! Maraming salamat po! Alam ko pong hindi niyo kami pababayaan," halos maiyak sa tuwa si Mark.

"Don't mention it. O sige na, may tinatapos lang akong... interior design project. Balitaan na lang kita," huling sabi ni Julian bago pinutol ang tawag.

Ibinaba ni Mark ang kanyang cellphone at hinarap ang kanyang ama nang may malapad na ngiti. Ang tensyon sa loob ng boardroom ay biglang naglaho, napalitan ng buntong-hininga ng ginhawa.

"Dad! Sabi ni Ninong Julian, gagawan niya ng paraan! Kakausapin niya ang mga contacts niya," masayang balita ni Mark.

"Salamat sa Diyos!" bulalas ni Don Teodoro, sabay haplos sa kanyang dibdib. "Sabi ko na nga ba, hindi tayo matitiis ni Julian. Napakabuting tao talaga ng Arkitektong 'yan. Utang natin sa kanya ang pagsalba sa kumpanya natin."

Hindi alam ng pamilya Reyes na sa kabilang panig ng lungsod, nakatayo si Julian sa kanyang penthouse balcony habang pinapanood ang mga ilaw ng Makati. Hawak ang isang baso ng scotch Isang malamig na ngiti ang sumilay sa labi ni Julian. Sa paningin ng mga Reyes, siya ang kanilang tagapagligtas. Pero sa katotohanan, siya ang mismong bagyong sumisira sa kanilang pundasyon—isang brick sa bawat pagkakataon. At ang mas masakit? Pasasalamatan pa nila siya habang dahan-dahan silang nauubos.