CHAPTER 2

Ang unang bumati kay Liza ay ang sikat ng araw na tumatagos sa dambuhalang bintana ng penthouse. Masakit ang kanyang ulo, ang bawat tibok ng kanyang sentido ay tila pinupukpok ng martilyo. Pero hindi ang hangover ang nagpatigil sa paghinga niya—kundi ang mabigat at mainit na braso na nakapulupot sa kanyang baywang.

Dahan-dahan siyang lumingon. At doon, Nanlaki ang mga mata niya.

Natutulog sa tabi niya si Julian. Ang "Ninong" niya. Ang lalaking kagalang-galang, ang seryosong arkitekto na laging naka-suit, ay kasama niya ngayon sa ilalim ng iisang kumot—na pareho silang walang suot. Ang magulo nitong buhok at ang bahagyang balbas sa panga ay nagbigay dito ng anyong panganib at tukso.

Anong ginawa ko? sigaw ng isip ni Liza.

Mariin siyang napapikit nang mag-flash ang mga imahe kagabi. Ang mga halik ni Julian na kasing-bangis ng bagyo, ang mga ungol niya, at ang paraan ng pag-angkin nito sa kanya na tila ba matagal na siyang pag-aari nito.

"Gising ka na pala."

Ang paos na boses ni Julian ay nagpabalikwas kay Liza. Agad niyang hinila ang kumot para takpan ang kanyang dibdib, habang si Julian ay nanatiling nakahiga, nakapatong ang isang braso sa ulo, at pinagmamasdan siya nang may malalim na tingin.

"Julian... I mean, Ninong... ano... kailangan ko nang umalis," nauutal na sabi ni Liza. Halos manginig ang kanyang mga kamay habang hinahanap ang kanyang damit sa sahig.

"Liza, stop," mahinahong utos ni Julian. Tumayo ito, hindi iniintindi ang kanyang kawalan ng damit, at lumapit sa kanya. "Hindi mo kailangang magmadali. Mag-almusal muna tayo."

"Hindi pwede! May klase ako! At... at ang nangyari kagabi... kalimutan na natin 'yun. Lasing lang ako. Lasing ka rin siguro," mabilis na sabi ni Liza, hindi makatingin nang diretso sa mata ng lalaki.

Huminto si Julian sa harap niya. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ni Liza, sapat na para mapatigil ang dalaga. "Lasing ka, Liza. Pero ako? Hinding-hindi ako nalalasing sa puntong hindi ko alam ang ginagawa ko. I knew exactly who I was holding last night. And I don’t regret a single second of it."

Napaatras si Liza. "Julian, mali ito. Ninong ka namin sa kasal. Ano na lang ang sasabihin ng pamilya ni Mark? Ng mga tao?"

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ni Julian. "Hayaan mo sila. Ang mahalaga ay wala ka na sa bahay na 'yun."

Kinuha ni Julian ang kanyang wallet sa side table at kumuha ng isang bundle ng pera—mga libumpiso na aabot sa limampung libo. Inabot niya ito kay Liza.

"Para saan 'to? Binabayaran mo ba ako?" halos maiyak na tanong ni Liza.

Napakunot ang noo ni Julian. "Of course not! Pambili mo 'yan ng mga gamit mo. Naiwan ang lahat ng gamit mo sa bahay ni Mark, 'di ba? Ayokong bumalik ka doon para lang kumuha ng damit. At kumuha ka ng Grab, huwag kang mag-commute."

Sa paningin ni Liza, si Julian ay isang matagumpay na arkitekto na marahil ay malaki lang ang kinikita sa mga proyekto. Hindi niya alam na ang perang hawak niya ay barya lang sa bilyon-bilyong pisong nakatago sa mga offshore accounts ni Julian.

Ang Pagbabalik sa Realidad

Pagkalipas ng dalawang oras, nakatayo na si Liza sa harap ng kanyang mga estudyante sa St. Bernadette Preschool. Suot niya ang isang simpleng blouse na binili niya sa mall bago pumasok.

"Okay, class... open your books on page 15," sabi ni Liza, pero ang kanyang isip ay lumilipad.

Ramdam pa rin niya ang haplos ni Julian sa kanyang balat. Ang amoy ng sandalwood nito ay tila nakakapit pa rin sa kanyang buhok. Tuwing dadaan siya sa harap ng salamin, nakikita niya ang maliit na pulang marka sa kanyang leeg—ang "marka" ni Julian.

"Teacher Liza, bakit po kayo nakangiti?" tanong ng isa niyang estudyante.

Agad na napaayos ng tayo si Liza. "Ah, wala, Ben. Sige na, kulayan niyo na 'yung drawing niyo."

Habang nagbabantay sa mga bata, hindi mapigilan ni Liza ang makaramdam ng takot. Paano niya haharapin ang bukas? Kasal pa rin siya kay Mark sa papel, at ang lalaking nagmamay-ari na ng kanyang katawan ay ang lalaking dapat ay gumagabay sa kanilang mag-asawa.

Pagdating ng lunch break, bumalik si Liza sa faculty room. Nagulat siya nang makitang puno ang kanyang mesa ng mga pagkain mula sa isang mamahaling restaurant. Mayroon ding isang maliit na box ng gamot para sa hangover at isang note.

“Eat well. Don’t push yourself too hard. I’ll see you later. — J”

"Wow, Liza! Sino ang secret admirer mo? Ang mahal nito, ah!" kantiyaw ng kapwa niya guro.

"Ah... pinsan ko lang," pagsisinungaling ni Liza habang mabilis na itinago ang note.

Kinabahan siya. Si Julian ay hindi lang basta arkitekto—siya ay isang lalaking hindi marunong sumuko. At sa bawat pag-aalaga nito, unt-unting nararamdaman ni Liza na hindi lang ang kanyang katawan ang nakuha nito kagabi, kundi maging ang kanyang katahimikan.