chapter 6

Sa isang madilim na opisina sa kailaliman ng isang abandonadong bodega sa pier, dahan-dahang ibinaba ni Hector ang telepono. Ang tanging liwanag sa silid ay ang dulo ng kanyang sinindihang tabako at ang asul na sinag mula sa mga CCTV monitor na nakapaligid sa kanya. Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang mukhang puno ng peklat.

"Reyes Builders..." bulong niya sa sarili habang ibinubuga ang usok. "Isang pamilyang desperado. At isang arkitektong masyadong matayog ang lipad."

Alam ni Hector ang pangalan ni Julian Valderama. Sa mundo ng underground, ang mga tulad ni Julian—na tila malinis at kagalang-galang—ang pinakamasarap pabagsakin. Kinuha ni Hector ang isang folder mula sa kanyang mesa. Doon, may nakasingit na lumang litrato ng isang bata sa harap ng isang nasunog na bahay.

"Tingnan natin kung gaano katatag ang pundasyon mo, Architect," huling sabi niya bago tuluyang pinatay ang ilaw ng silid.

Samantala, ang loob ng SUV ni Julian ay balot ng katahimikan habang binabaybay nila ang daan patungo sa apartment ni Liza. Hindi katulad ng tensyon sa restaurant kanina, ang atmospera ngayon ay payapa, tila ba ang sasakyang ito ay isang kuta laban sa gulo ng mundo sa labas.

Nakasandal si Liza sa bintana, pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod na mabilis na naglalaho. Ramdam pa rin niya ang init ng kamay ni Julian sa kanyang balikat kanina.

"Salamat sa paghatid, Julian," mahinang sabi ni Liza nang huminto ang sasakyan sa tapat ng kanyang lumang apartment building.

"It's nothing, Liza. Gusto ko lang siguraduhin na ligtas ka," sagot ni Julian, ang boses ay malalim at tapat.

Tumingin si Liza sa gusali, pagkatapos ay muling bumaling kay Julian. Parang ayaw pa niyang matapos ang gabi. Ayaw niyang bumalik sa apat na sulok ng kanyang kwarto kung saan ang tanging kasama niya ay ang mga alaala ng pagtataksil ni Mark.

"Gusto mo bang... uminom muna? May ilang bote ako ng beer sa taas. Pwede tayong tumambay sa rooftop," paanyaya ni Liza. Bahagya siyang kinabahan sa sariling alok, pero naging maluwag ang kanyang dibdib nang tumango si Julian nang may maliit na ngiti.

Sa Ilalim ng mga Bituin

Ang rooftop ng apartment ni Liza ay simple lang—may ilang luma at kalawanging upuan, at mga sampayan ng damit. Pero mula rito, tanaw ang buong skyline ng Makati. Malamig ang ihip ng hangin, sapat na para yakapin ni Liza ang kanyang sarili.

Inabutan niya si Julian ng isang malamig na bote ng beer. "Pasensya na, hindi ito katulad ng alak sa penthouse mo."

"Mas gusto ko 'to. Mas totoo," sagot ni Julian bago lumagok.

Naupo sila sa gilid ng semento, ang kanilang mga binti ay nakalawit sa hangin. Nagsimulang magkwento si Liza tungkol sa kanyang kabataan—ang mga simpleng pangarap niya noong bata pa siya sa probinsya.

"Alam mo, noong maliit ako, akala ko ang pinakamahirap na trabaho ay ang maging guro," tawa ni Liza. "Naalala ko pa, ginagawa kong blackboard ang pader ng bahay namin gamit ang uling. Napapagalitan ako ni Nanay pero sige pa rin ako. Pangarap ko lang noon ay maturuan ang lahat ng bata sa baryo namin."

Napangiti si Julian habang nakikinig. Gustong-gusto niya ang kislap sa mga mata ni Liza kapag nagkukwento ito tungkol sa kanyang mga pangarap.

"Ikaw, Julian?" tanong ni Liza, sabay sulyap sa lalaki. "Ano ang pinaka-memorable na childhood experience mo? Siguro noong bata ka pa, marami ka nang laruang blocks? O baka naman nakatira ka na sa isang mansyon?"

Biglang napatigil si Julian. Ang bote ng beer sa kanyang kamay ay nanatiling nakatapat sa kanyang mga labi, pero hindi siya uminom. Ang kanyang mga mata, na kanina lang ay malambot, ay biglang naging malamig at tila tumingin sa isang lugar na napakalayo.

Nagtagal ang katahimikan. Ang tunog lang ng busina mula sa malayo ang maririnig. Pakiramdam ni Liza ay parang may nabanggit siyang hindi dapat.

"Julian? Okay ka lang?" tanong ni Liza, dahan-dahang hinawakan ang braso ng lalaki.

Dahan-dahang ibinaba ni Julian ang kanyang bote. Ang kanyang panga ay nanigas. "Wala akong mansyon noong bata ako, Liza. At lalong wala akong mga laruan."

Humarap siya kay Liza, at sa unang pagkakataon, nakita ni Liza ang isang bahagi ni Julian na hindi ipinapakita sa mga magazine o sa mga business meetings. Isang bahagi na puno ng sugat.

"Ang pinaka-memorable na alaala ko... ay ang amoy ng usok," bulong ni Julian, ang boses ay halos hindi marinig. "Ang amoy ng nasusunog na kahoy at ang tunog ng mga taong sumisigaw. Noong pitong taon ako, napanood ko kung paano lamunin ng apoy ang lahat ng mayroon kami. At napanood ko kung paano talikuran ng mundo ang pamilya ko dahil wala kaming pera."

Humigpit ang hawak ni Julian sa bote hanggang sa mamuti ang kanyang mga daliri. "Doon ko natutunan na sa mundong ito, kung wala kang itinatagong 'blueprint' o plano, ikaw ang gigibain ng iba."

Natigilan si Liza. Hindi niya akalain na ang matagumpay at tila perpektong arkitekto sa harap niya ay nanggaling sa ganoong karimlan.