chapter 4

Alas-kwatro ng hapon. Katatapos lang ng huling klase ni Liza sa St. Bernadette. Habang nilalagay niya ang mga krayola at drawing papers sa kanyang bag, ramdam niya ang bigat ng kanyang mga talukap. Ang gabi nila ni Julian ay parang isang panaginip na ayaw humiwalay sa kanyang ulirat, at ang bawat titig ng mga kapwa guro ay tila nagtatanong kung bakit tila malalim ang kanyang iniisip.

Paglabas niya ng gate ng eskwelahan, napatigil siya. Isang makintab na itim na SUV ang nakaparada sa tapat. Nakasandal doon si Julian, suot ang isang navy blue na polo shirt na hapit sa kanyang dibdib at isang salamin sa mata. Mukha itong isang modelong naligaw sa gitna ng ingay ng mga batang nagsisiuwian.

"Julian? Anong ginagawa mo rito?" gulat na tanong ni Liza, sabay tingin sa paligid. "Baka may makakita sa atin."

"Susunduin ka. Simple lang," diretsong sagot ni Julian. Lumapit ito sa kanya at kinuha ang mabigat niyang bag. "You look exhausted, Liza. Sumama ka sa akin, maghapunan tayo sa labas."

"Hindi pwede, marami pa akong gagawing lesson plan. At... Julian, kailangan nating mag-usap tungkol sa distansya. Ang nangyari kagabi—"

"Ang nangyari kagabi ay simula lang," putol ni Julian, ang boses ay malalim at puno ng awtoridad. "Ayaw kong kumakain ka ng de-lata o instant noodles sa apartment mo habang stressed ka. One dinner, Liza. After that, ihahatid kita at hindi na kita kukulitin... para sa gabing ito."

Napabuntong-hininga si Liza. Mahirap tanggihan ang isang lalaking tulad ni Julian, lalo na’t ang kanyang mga mata ay tila nakakabasa ng bawat kahinaan niya. "Fine. Pero sa malapit lang, ha? 'Yung hindi masyadong madaming tao."

"I have a place in mind," nakangiting sabi ni Julian habang pinagbubuksan siya ng pinto.

Akala ni Liza ay sa isang ordinaryong kainan lang sila pupunta, pero laking gulat niya nang huminto ang sasakyan sa Le Sommet—isang five-star restaurant sa tuktok ng isang building sa Bonifacio Global City.

"Julian! Nakakahiya ang suot ko! Naka-teacher's uniform lang ako!" bulong ni Liza habang tinitingnan ang mga taong naka-gown at tuxedo sa paligid.

"You look perfect to me, Liza. Ang damit, napapalitan. Pero ang ganda mo? Iyan ang walang katulad dito," banat ni Julian na nagpula sa mga pisngi ni Liza.

Iginiya siya ni Julian sa isang table na may pinakamagandang view ng city lights. Pero habang paupo na sila, biglang nanigas si Liza. Sa di-kalayuan, sa isang table malapit sa bintana, nakita niya ang dalawang pamilyar na mukha.

Si Mark at si Cindy.

Mukhang nagtatalo ang dalawa. Si Cindy ay nakasimangot habang tinitingnan ang menu, samantalang si Mark ay mukhang balisa at paulit-ulit na tinitingnan ang kanyang cellphone.

"Julian... nandun sila," mahinang sabi ni Liza, akmang tatayo para umalis.

Ngunit hinawakan ni Julian ang kanyang kamay sa ibabaw ng mesa. "Stay, Liza. Huwag kang tumakas. You have nothing to be ashamed of. Ako ang kasama mo."

Hindi nagtagal ay napansin din sila ni Mark. Nanlaki ang mga mata nito nang makita si Liza na kasama ang kanilang "Ninong." Agad na tumayo si Mark at lumapit sa kanilang table, kasunod si Cindy na tila nagtataka.

"Liza?! Julian?!" bulalas ni Mark. "Anong... anong ginagawa niyo rito? At bakit kayo magkasama?"

Dahan-dahang uminom ng tubig si Julian bago tumingin kay Mark nang may malamig na ngiti. "I’m treating Liza to dinner, Mark. Nakita ko siyang pagod na pagod sa school kanina. Bilang Ninong niyo, responsibilidad ko ring siguraduhin na maayos ang kalagayan niya... lalo na’t mukhang busy ka sa ibang bagay."

Tumingin si Mark kay Liza, bakas ang selos at galit. "Liza, umuwi ka na. Hindi tama 'to. Bakit kailangang si Ninong Julian ang kasama mo sa ganito kamahal na lugar?"

Bago pa makasagot si Liza, tumayo si Julian. Mas matangkad ito kay Mark at mas malapad ang balikat. "Mark, kumpanya mo ang inaatupag mo, 'di ba? Sabi mo kanina sa tawag, nagkakagulo kayo? Bakit nandito ka at nagwawaldas ng pera sa hapunan habang ang pamilya mo ay namomroblema?"

Napatahimik si Mark. Napatingin si Cindy kay Julian, tila ngayon lang napagtanto kung gaano kaguwapo at kakisig ang "Ninong" ni Mark.

"Liza, let’s go," hila ni Mark sa braso ni Liza.

Pero bago pa man mahawakan ni Mark si Liza, mabilis na pinitik ni Julian ang kamay ni Mark palayo. "Don't ever lay a hand on her, Mark. Not in front of me. At huwag mong kalimutan... ang hapunan na kinakain niyo ngayon? Baka hindi niyo na mabayaran 'yan bukas kung hindi mo aayusin ang trabaho mo."

Humarap si Julian kay Liza nang may lambing. "Do you still want to eat here, or should we find a more... private place?"

"Gusto ko nang umalis, Julian," mahinang sagot ni Liza.

Inalalayan ni Julian si Liza palabas, iniwan si Mark na nakatayo at hiyang-hiya sa gitna ng restaurant. Doon naramdaman ni Liza na ang "Ninong" niya ay hindi lang basta arkitekto—siya ay isang pader na handang humarang sa kahit anong sakit na ibabato sa kanya.