Mag-log inMariing nakakapit ang mga kamay ni Mark sa manibela ng kanyang sasakyan, halos mamuti ang kanyang mga buku-buku sa tindi ng pagkakahawak. Ang loob ng sasakyan ay puno ng tensyon at ang tanging naririnig ay ang mabilis na paghinga niya at ang iritadong buntong-hininga ni Cindy sa kanyang tabi.
"Ano ba, Mark! Magdamag mo na lang bang papatayin sa titig ang manibela na 'yan?" singhal ni Cindy habang marahas na inaayos ang kanyang buhok sa harap ng rearview mirror. "Masyado kang apektado! Akala ko ba wala ka nang pakialam sa asawa mo? Pero kanina sa restaurant, kulang na lang ay matunaw si Liza sa mga tingin mo!" "Hindi mo naiintindihan, Cindy!" sigaw ni Mark sabay hampas sa dashboard. "Si Julian... Ninong ko siya! Respetadong arkitekto siya, kilala ng pamilya namin. Pero ang paraan ng pag-asta niya kanina? Ibang-iba! Kung hindi lang nakasalalay ang Reyes Builders sa mga koneksyon niya sa bangko at sa gobyerno, baka nasapak ko na ang pagmumukha niya!" "So, magtitiis ka dahil kailangan mo siya?" pangungutya ni Cindy. "Dahil siya lang ang 'matagumpay' na arkitekto na kilala niyo na pwedeng mag-salba sa inyo? Napaka-pathetic, Mark." "Dahil wala na kaming ibang matakbuhan!" sagot ni Mark na tila ba sumusuko na. "Julian has the ears of the biggest developers in the country. Isang salita lang niya, pwedeng mapahinto o maituloy ang projects namin. Pero nakakasuka... nakakasuka na kailangan kong lunukin ang pride ko habang nakikita ko siyang inaalagaan ang asawa ko." Natahimik si Cindy. Isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Alam niyang ito na ang pagkakataon niya. Hangga’t kailangan ni Mark si Julian, mananatiling konektado si Mark kay Liza. At ayaw niyang mangyari iyon. "You know, Mark... hindi mo kailangang umasa sa Julian na 'yan," mahinang sabi ni Cindy, ang boses ay naging malambing at mapanlinlang. "Sana sinabi mo agad sa akin na ganyan na pala kalala ang problema niyo. I can help you." Napakunot ang noo ni Mark. "Paano? Cindy, sikat ka sa social media, oo. Pero ang kailangan namin ay big-time na backer. Million-peso loans ang nakasalalay dito." Natawa nang mahina si Cindy, isang tawang tila nanggagaling sa dilim. "Akala mo ba, puro pictorial lang ang alam ko? Mark, may mga bagay ka pang hindi alam tungkol sa pamilya ko." Hinawakan ni Cindy ang kamay ni Mark. "Ang Tiyuhin ko... si Tito Hector. Hindi siya katulad ni Julian na nakabalandra sa mga architectural magazines. Pero siya ang nagpapatakbo ng mga 'underground' na negosyo sa lungsod na ito. Logistics, private lending, and... security. He has connections that go deeper than any legitimate businessman. Ang mga bank manager na kinatatakutan mo? Ang ilan sa kanila, may utang na loob sa kanya." Nanlaki ang mga mata ni Mark. "Underground? Illegal ba 'yan, Cindy?" "Huwag mong tawaging illegal, Mark. Tawagin nating... alternative power," bulong ni Cindy. "Kaya niyang ituloy ang projects niyo nang walang tanong-tanong. At kapag nakuha mo na ang suporta niya, hindi mo na kailangang magmakaawa kay Julian. Malaya ka na sa kanya... at malaya ka na ring burahin si Liza sa buhay mo nang tuluyan." Sa gitna ng katahimikan ng sasakyan, kinuha ni Cindy ang kanyang telepono. Isang numerong walang pangalan ang kanyang tinawagan. "Hello, Tito Hector? It’s Cindy. Yes... may kailangan po akong pabor para sa partner ko. Isang construction firm na hinaharangan ng mga 'formal' na bangko. I know you can handle it. I’ll send the details tonight... and yes, I'll owe you one." Ibinaba ni Cindy ang telepono at tumingin kay Mark nang may pagmamalaki. "Done. Tatawagan ka ng mga tao niya bukas. Pero tandaan mo, Mark... kapag pumasok ka sa proteksyon ni Tito Hector, mas malakas ka pa sa kahit sinong 'matagumpay' na arkitekto. You won't need Julian Valderama anymore." Napalunok si Mark. Ramdam niya ang kaba, ang bigat ng desisyong papasukin niya. Pero ang galit niya kay Julian at ang pagnanais niyang bumangon nang hindi umaasa sa "Ninong" niya ang nanaig. "Gawin natin," mariing sabi ni Mark. Hindi alam ni Mark na sa sandaling iyon, ang kinakalaban niya ay hindi lang isang arkitekto. Sa likod ng mga blueprint at connections ni Julian ay isang imperyong hindi niya kayang arukin. At sa paglapit niya sa "Kingpin" na tiyuhin ni Cindy, tila ba nagdala siya ng kutsilyo sa isang giyera ng mga kanyon.Kabanata 7: Ang Guho at ang ApoySa rooftop ng apartment, tila huminto ang pag-inog ng mundo. Ang pag-amin ni Julian tungkol sa kanyang madilim na nakaraan ay nag-iwan ng nakabibinging katahimikan. Nakatingin pa rin si Julian sa kawalan, ang kanyang mga mata ay tila nakakakita ng mga apoy na matagal na sanang nabaon sa limot.Dahan-dahang lumapit si Liza. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin, pero alam niya ang pakiramdam ng mawalan ng lahat. Hinawakan niya ang kamay ni Julian—ang kamay na kanina ay nakakuyom sa galit—at dahan-dahan itong nirelaks."Julian... nandito na ako. Hindi ka na nag-iisa," mahinang bulong ni Liza.Lumingon si Julian sa kanya. Ang lamig sa kanyang mga mata ay biglang napalitan ng isang emosyong hindi maipaliwanag—halo ng pangungulila, poot, at matinding pagnanasa. Sa isang iglap, binitawan ni Julian ang bote ng beer at hinawakan si Liza sa batok, inilalapit ang mukha nito sa kanya."Liza, huwag kang maging masyadong mabait sa akin," paos na sabi ni Julia
Sa isang madilim na opisina sa kailaliman ng isang abandonadong bodega sa pier, dahan-dahang ibinaba ni Hector ang telepono. Ang tanging liwanag sa silid ay ang dulo ng kanyang sinindihang tabako at ang asul na sinag mula sa mga CCTV monitor na nakapaligid sa kanya. Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang mukhang puno ng peklat. "Reyes Builders..." bulong niya sa sarili habang ibinubuga ang usok. "Isang pamilyang desperado. At isang arkitektong masyadong matayog ang lipad." Alam ni Hector ang pangalan ni Julian Valderama. Sa mundo ng underground, ang mga tulad ni Julian—na tila malinis at kagalang-galang—ang pinakamasarap pabagsakin. Kinuha ni Hector ang isang folder mula sa kanyang mesa. Doon, may nakasingit na lumang litrato ng isang bata sa harap ng isang nasunog na bahay. "Tingnan natin kung gaano katatag ang pundasyon mo, Architect," huling sabi niya bago tuluyang pinatay ang ilaw ng silid. Samantala, ang loob ng SUV ni Julian ay balot ng katahimikan habang binabayba
Mariing nakakapit ang mga kamay ni Mark sa manibela ng kanyang sasakyan, halos mamuti ang kanyang mga buku-buku sa tindi ng pagkakahawak. Ang loob ng sasakyan ay puno ng tensyon at ang tanging naririnig ay ang mabilis na paghinga niya at ang iritadong buntong-hininga ni Cindy sa kanyang tabi. "Ano ba, Mark! Magdamag mo na lang bang papatayin sa titig ang manibela na 'yan?" singhal ni Cindy habang marahas na inaayos ang kanyang buhok sa harap ng rearview mirror. "Masyado kang apektado! Akala ko ba wala ka nang pakialam sa asawa mo? Pero kanina sa restaurant, kulang na lang ay matunaw si Liza sa mga tingin mo!" "Hindi mo naiintindihan, Cindy!" sigaw ni Mark sabay hampas sa dashboard. "Si Julian... Ninong ko siya! Respetadong arkitekto siya, kilala ng pamilya namin. Pero ang paraan ng pag-asta niya kanina? Ibang-iba! Kung hindi lang nakasalalay ang Reyes Builders sa mga koneksyon niya sa bangko at sa gobyerno, baka nasapak ko na ang pagmumukha niya!" "So, magtitiis ka dahil kailang
Alas-kwatro ng hapon. Katatapos lang ng huling klase ni Liza sa St. Bernadette. Habang nilalagay niya ang mga krayola at drawing papers sa kanyang bag, ramdam niya ang bigat ng kanyang mga talukap. Ang gabi nila ni Julian ay parang isang panaginip na ayaw humiwalay sa kanyang ulirat, at ang bawat titig ng mga kapwa guro ay tila nagtatanong kung bakit tila malalim ang kanyang iniisip. Paglabas niya ng gate ng eskwelahan, napatigil siya. Isang makintab na itim na SUV ang nakaparada sa tapat. Nakasandal doon si Julian, suot ang isang navy blue na polo shirt na hapit sa kanyang dibdib at isang salamin sa mata. Mukha itong isang modelong naligaw sa gitna ng ingay ng mga batang nagsisiuwian. "Julian? Anong ginagawa mo rito?" gulat na tanong ni Liza, sabay tingin sa paligid. "Baka may makakita sa atin." "Susunduin ka. Simple lang," diretsong sagot ni Julian. Lumapit ito sa kanya at kinuha ang mabigat niyang bag. "You look exhausted, Liza. Sumama ka sa akin, maghapunan tayo sa labas." "H
Sa loob ng isang madilim at airconditioned na master’s bedroom sa isang mamahaling hotel, tanging ang mabilis na paghinga nina Mark at Cindy ang naririnig. Ang amoy ng alak at mamahaling pabango ay humahalo sa init ng kanilang mga katawan. Para kay Mark, si Cindy ang "pabuya" niya matapos ang ilang taong pagtitiis sa, aniya, ay "boring" na buhay kasama si Liza."Mark... faster," kagat-labing bulong ni Cindy, ang mga kamay ay nakabaon sa likod ni Mark habang lalong nag-aalab ang kanilang tagpo.Paos na umungol si Mark, ang kanyang pawis ay tumatulo sa dibdib ni Cindy. Huminto sila saglit upang magpalit na posisyon, umibabaw si cindy at saka mabils na gumiling “aahhh, f*ck!.” Ramdam na nila ang rurok, ang dulo ng lahat ng tensyon—ngunit sa gitna ng kanilang mainit na sagupaan, biglang nabulabog ang katahimikan ng silid.Ring... Ring... Ring..."Huwag mong pansinin 'yan," ungol ni Mark, pilit na ipinagpapatuloy ang kanyang ritmo.Pero hindi tumigil ang telepono. Sunod-sunod ang pag-vibra
Ang unang bumati kay Liza ay ang sikat ng araw na tumatagos sa dambuhalang bintana ng penthouse. Masakit ang kanyang ulo, ang bawat tibok ng kanyang sentido ay tila pinupukpok ng martilyo. Pero hindi ang hangover ang nagpatigil sa paghinga niya—kundi ang mabigat at mainit na braso na nakapulupot sa kanyang baywang.Dahan-dahan siyang lumingon. At doon, Nanlaki ang mga mata niya.Natutulog sa tabi niya si Julian. Ang "Ninong" niya. Ang lalaking kagalang-galang, ang seryosong arkitekto na laging naka-suit, ay kasama niya ngayon sa ilalim ng iisang kumot—na pareho silang walang suot. Ang magulo nitong buhok at ang bahagyang balbas sa panga ay nagbigay dito ng anyong panganib at tukso.Anong ginawa ko? sigaw ng isip ni Liza.Mariin siyang napapikit nang mag-flash ang mga imahe kagabi. Ang mga halik ni Julian na kasing-bangis ng bagyo, ang mga ungol niya, at ang paraan ng pag-angkin nito sa kanya na tila ba matagal na siyang pag-aari nito."Gising ka na pala."Ang paos na boses ni Julian a







