บทที่ 20

[HUSBAND]

:ดัดจริต!!

"พี่เวล! อยู่ไหน"น้ำเสียงเล็กเรียกหาผู้เป็นพี่ชายหลังจากที่ไปหาเขาอยู่ที่ห้องนอนแล้วไม่พบ เธอเดินลงมาจากชั้นสองพร้อมกับตะโกนแหกปากไปเรื่อยๆ

"อยู่ไหนของเขาวะ! หรือว่าวันนี้ไปบริษัท"

แอดดดดดดดด

ชายหนุ่มเปิดประตูพร้อมกับเดินออกมาจากห้องที่เขาพักเมื่อคืนผู้เป็นน้องสาวเห็นดังนั้นก็ดวงตาเบิกกว้างสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจไม่คิดว่าจะเห็นผู้เป็นพี่ชายเดินมาออกมาจากห้องนั้น ปกติแล้วจะไม่มีใครกล้าเข้าไปเหยียบห้องเชือดแห่งนั้นโดยเด็ดขาด

"พะ พี่เวล! พี่นอนห้องพี่ไวน์หรอเมื่อคืน"

"อืม"แล้วเขาก็ตีหน้าเรียบนิ่งไม่รู้สึกรู้สาแต่ผู้เป็นน้องสาวนั้นกับลนลานเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง

"พี่ก็รู้ว่าห้องนั้นเป็นห้องเชือดของพี่ไวน์ พี่ไวน์เอาผู้หญิงมานอนด้วยแล้วแต่ละคนออกมาสภาพเละไม่มีชิ้นดีเลย ยึ่ย! พูดแล้วก็ขนลุก! คนอะไรโรคจี๊ดโรคจิต"

"หึ ก็พี่แกไง!"

"น้องชายพี่ด้วย!" เธอแย้งขัดออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้มือเรียวลูบไปตามแขนเพื่อให้คนที่ลุกซู่เรียบลงกับผิวก่อนจะนั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างด้วยความสงสัย

"เอ๊ะ! ถ้าพี่เข้าไปนอนห้องนั้นคงไม่ได้นอนคนเดียวหรอกใช่ไหม?"

"..."เขาเงียบไม่ตอบอะไรได้แต่แสดงสีหน้าดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เมื่อผู้เป็นน้องสาวเห็นดังนั้นก็รู้เลยว่าเขาไม่อยากให้เธอเข้าไป แต่คนดื้อดึงอย่างเธอนั้นยิ่งห้ามยิ่งทำ เธอสาวเท้ายาวๆตรงดิ่งไปที่ประตูอย่างรวดเร็วเมื่อเขาเห็นดังนั้นก็รีบใช้มือหนาคว้าแขนเล็กของเธอไว้เพื่อห้ามไม่ให้เข้าไป ส่วนเธอก็รีบสะบัดมือเขาทิ้งแล้ววิ่งออกตัวไปยังจุดหมาย

แอดดดดด

"ผิง!!"ผู้เป็นน้องสาวหันขวับขึงตาใส่ผู้เป็นพี่ชายอย่างคาดโทษเมื่อเห็นเพื่อนสนิทตัวเองนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงสีแดงขนาดใหญ่

"เมื่อคืนนี้น้องบอกให้ผิงไปนอนที่คอนโด ทำไมผิงมานอนกับพี่ได้!!"

"ฉันไปลากตัวยัยเด็กนี่มาเอง!!"เขาตอบไปตามตรงและยังคงใบหน้าเรียบนิ่งไว้อยู่

"ไปลากตัวมันมาทำไม พี่บ้าไปแล้วหรือไง!!"เธอตะคอกเสียงดังแต่ใบหน้าคมคายนั้นกับไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของเธอพลางแต่จะเบือนหน้าหนีด้วยความรำคาญ

"หึ ก็ลากมาแล้วให้ทำไงได้ ใครให้ไปยืนจูบผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน!!"

"ผิงจะจูบหรือไปเอากับใครมันก็ไม่ใช่เรื่องของพี่ อย่าเป็นคนเห็นแก่ตัว!!"

"นี่แกด่าฉันอีกแล้วนะ"ชายหนุ่มทนไม่ไหวขึ้นเสียงใส่เธอแต่น้องสาวตัวแสบก็ไม่กลัว ยืนหยัดที่จะสู้กับสงครามอารมณ์ที่ทั้งสองก่อขึ้นโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใด

"ฉันสามารถด่าพี่ได้มากกว่านี้ด้วยซ้ำแต่ฉันไม่ทำเพราะเห็นว่าเป็นพี่ ขอร้องละปล่อยเธอไปเถอะนะอย่ากักขังเธอไว้เลย เลิกเห็นแก่ตัวเลิกหวงก้างในสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองสักที" นัยน์ตาแข็งกร้าวดุดันดังเพชฌฆาตโทสะถาโถมเข้ามาทุกอณูของร่างกาย เขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธ ถึงความโกรธแค้นนั้นจะมากมายจนไม่สามารถบรรยายออกมาได้ แต่ก็ไม่สามารถแข็งใจที่จะทำร้ายผู้เป็นน้องสาวได้ลงคอ เพราะว่าเขานั้นรักน้องสาวมากจึงไม่อยากทำเรื่องบ้าๆแบบนนั้นให้เป็นปมในใจของเธอว่ามีพี่ชายที่แสนโหดเหี้ยมอำมหิต

"จะไปไหนก็ไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับแก!!" หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจไหลพรั่งพรูออกมาจากนัตย์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่พยายามกลั้นแต่กลั้นไว้ไม่อยู่ เธอเลือกที่จะเดินออกมาจากตรงนั้นด้วยความลำบากใจและไม่พูดอะไรอีก ความรู้สึกอัดอั้นจุกในอกนี่มันช่างเจ็บปวดซะเหลือเกิน ผู้เป็นพี่ชายทำได้แค่เพียงมองแผ่นหลังเล็กพี่เดินจากไป เธอนั้นไม่ได้รับแม้แต่เยื่อใยจากตัวเขา คำขอโทษก็ยังไม่กล้าที่จะพูดออกไปให้น้องสาวได้ยิน ถึงแม้ภายนอกเขาจะแสดงใบหน้าไร้ความรู้สึกเย็นยะเยือกเหมือนกับภูเขาน้ำแข็ง แต่ใครจะรู้ว่าภายในใจเขานั้นก็เจ็บปวดไม่ต่างจากเธอเลย

"อื้อ~"เสียงครางในลำคอของใครบางคนที่กำลังนอนบนเตียงขนาดใหญ่ คงจะรำคาญเสียงของน้องสาวและเขาที่สาดใส่อารมณ์โทสะใส่กันเมื่อสักครู่นี้

ดวงตากลมโตค่อยๆเบิกกว้างออกพร้อมกับกระพริบตาสองสามทีเพื่อปรับแสงสว่างให้คุ้นชิน เธอกวาดสายตาไปรอบๆก่อนที่จะพบกับบุคคลอันตรายที่กำลังจ้องเธออย่างไม่คลาดสายตา

"กรี๊ด! ออกไปนะอย่าเข้ามาใกล้ โอ๊ย!"เธอดีดตัวลุกขึ้นโดยไม่ทันระวังจนกระทบกระเทือนถึงร่างกายของตนที่บอบช้ำไปทั้งตัว แถมยังจุกที่ท้องน้อยแล้วเจ็บแสบตรงกลางกายหลังจากที่ผ่านมรสุมมาอย่างหนักเมื่อคืน

"สมน้ำหน้า!"ชายหนุ่มเบะปากเล็กน้อยด้วยความเกลียดชังน่าขยะแขยงก่อนที่จะเดินจากไปแล้วเดินเข้ามาใหม่พร้อมกับถ้วยโจ๊กสีขาวขนาดเล็กและน้ำเปล่า 1 แก้ว วางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง

"กินซะ!" เธอจ้องมองใบหน้าที่แสนดุร้ายด้วยความหวาดกลัว ตัวของเธอสั่นเหมือนลูกนกตากฝนและไม่กล้าที่จะขยับตัวไปไหนเพราะกลัวว่าคนข้างๆจะลงโทษเธออย่างหนัก

"หึ อยากให้ฉันป้อนหรอ?" แววตาเศร้าหมองเต็มไปด้วยน้ำตาก่อนที่จะก้มหน้าลงแล้วปล่อยให้มันเอ่อล้นออกมาไม่ขาดสาย เธอไม่รู้ตัวว่าทำไมถึงร้องไห้ มือเล็กปาดน้ำตาบนแก้ม สาวน้อยพยายามกลั้นแล้วแต่มันก็ยังไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุด

"เลิกสำออยได้แล้ว ฉันบอกให้กินข้าว!!" สาวน้อยตกใจกลัวสะดุ้งเฮือกอย่างรุนแรง รีบเอื้อมมือไปหยิบถ้วยโจ๊กร้อนๆนั่นขึ้นมาแล้วตักใส่ปากในขณะที่มันยังร้อนอยู่

เพล้ง!

"อ๊ะ! ฟู่ว์"เธอวางถ้วยโจ๊กร้อนนั่นลงที่เดิมก่อนที่จะเป่าลมออกมาแล้วใช้มือเล็กพัดใกล้ๆริมฝีปาก เขานั่งมองปฏิกิริยาของเธอด้วยใบหน้าที่แสดงถึงเบื่อหน่ายน่ารำคาญคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก แล้วเอื้อมมือไปหยิบถ้วยโจ๊กนั่นขึ้นมาอย่างน่ารำคาญ

"ดัดจริต!!" ชายหนุ่มใช้ช้อนตักโจ๊กขึ้นมา 1 คำและใช้ปากเป่าเบาๆแล้วยื่นไปจุที่ริมฝีปากบาง

"เฮือก! ผิงไม่อยากกิ..น"

"ต้องกิน!"เอาพูดแทรกขึ้นมาระหว่างประโยค คนตัวเล็กสะดุ้งอีกครั้งก่อนที่จะรีบอ้าปากงับมันเข้าไปยังฝืนใจ ตอนนี้เธอกลัวเขามากกลัวแทบจะเป็นบ้าเหมือนคนสติฟั่นเฟือน

ชายหนุ่มแสดงสีหน้าไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึกไม่มีแม้แต่เสี้ยวหนึ่งของความเป็นห่วง เมื่อเธอจ้องหน้าเขาแล้วพบว่าเขานั้นไม่มีความรู้สึกผิดในสิ่งที่ตัวเองทำเลยเธอก็รู้สึกเจ็บแปล๊บมาที่หัวใจหดหู่ไม่น้อยกับสิ่งที่ตัวเองเจออยู่ ไม่รู้ว่าบาปกรรมตั้งแต่ชาติปางไหนถึงทำให้เธอได้เจอกับเขาแล้วโดนลงทัณฑ์แสนทรมานขนาดนี้

"ฮึ่ก! ผิงอิ่มแล้วค่ะ" คนร่างสูงวางถ้วยอาหารลงที่เดิมพร้อมกับดึงลิ้นชักออกมาแล้วหยิบยาแก้ไข้ยื่นให้เธอ 1 เม็ด

"กิน!"

"ฮึ่ก! ไม่มียาที่เป็นน้ำเชื่อมหรอคะ"เสียงเล็กเอ่ยถามออกมาปนเสียงสะอื้นอย่างสั่นกลัว เมื่อคนตัวสูงได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่าเธอดื้อยาเม็ดเขาไม่พูดอะไรพลางยัดยาแก้ไข้นั้นยัดเข้าปากตัวเองแล้วใช้ฟันกัดไว้มือหนาประคองท้ายทอยเธอไว้ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปประกบจูบเธออย่างรวดเร็วแล้วใช้ลิ้นค่อยๆดันเม็ดยาเข้าไปในปากของคนดื้อยา

ตึกตึก ตึกตึก ตึกตึก

เสียงหัวใจทั้ง 2 ดวงเต้นเป็นจังหวะที่เร็วขึ้นจนทั้งสองนั้นยินเสียงหัวใจของกันและกันใบหน้าของเธอและเขาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างเก้อเขิน เธอหลับตาพริ้มลงรับสัมผัสอ่อนนุ่มจากลิ้นสากที่สอดเข้ามาตวัดลิ้นร้อนอย่างละเมียดละไม เธอนั้นไม่ได้รับรู้ถึงรสขมของยาแก้ไข้เลยแม้แต่น้อย รับรู้ได้เพียงรสหอมหวานจากจูบอันแสนอบอุ่นของเขาแทน เขาค่อยๆละออกจากริมฝีปากบางอย่างฝืนใจ ถึงแม้ในใจจะยังอยากจุมพิตต่อแต่ก็ต้องหักห้ามใจตัวเองไว้กลัวว่าจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

"ฉันเก็บของเธอไปไว้ที่หลังรถแล้ว รีบอาบน้ำแต่งตัวซะ ฉันจะไปส่งที่อพาร์ทเมนท์ใหม่ของเธอ" ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงสีแดงขนาดใหญ่ก่อนที่จะเร่งฝีเท้าเดินออกไปจากห้องแล้วทิ้งให้เธอนั้นงุนงงกับคำพูดสุดท้ายที่เขาทิ้งไว้

นี่เขาจะยอมปล่อยฉันไปแล้วจริงๆหรอ

สาวน้อยได้แต่ตั้งคำถามไว้กับตัวเองปราศจากคำตอบ เมื่อย่ำยีจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วก็คงปล่อยให้เธอไปตามทางเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่คิดที่จะรับผิดชอบหรือแสดงความเป็นสุภาพบุรุษ หยาดน้ำตาแห่งความโศกเศร้าเสียใจไหลพรั่งพรูออกมาอีกครั้งอย่างเจ็บปวดผู้ชายทุกคนบนโลกนี้เป็นเหมือนเขาทุกคนเลยหรือเปล่าเพราะถ้าเป็นแบบนั้นชาตินี้เธอคงไม่คิดที่จะมีคู่ครองตลอดกาล และหวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายสำหรับการสูญเสียน้ำตาให้กับคนใจมารใจสัตว์ ต่อไปหวังว่าจะไม่ได้เจอกันอีก

"ลาก่อนนะคะ"

_______________________________

หนีไปลูกผิงหนีไป!! อย่าทนอยู่กับคนโรคจิตแบบนี้เลยหนีปายยย!!

ขอจบเรื่องนี้ ในตอนนี้เลยได้ไหมอ่ะสงสารลูก😂😂😂