LOGINSudah menjadi rahasia umum di Haicheng bahwa Jiang Jingyu dan Nan Shiyu memiliki hubungan yang sangat dingin, setelah berpisah setelah menikah. Yang satu berkelana ke luar negeri untuk menjelajahi pasar baru, sementara yang lain tetap menjadi putri dari keluarga kaya, putri kesayangan dari keluarga kaya di Haicheng, dan hidup terpisah selama bertahun-tahun. Lambat laun, rumor perceraian mereka yang akan segera terjadi menyebar di lingkungan sosial mereka, semakin menguat. Tepat ketika semua orang berspekulasi tentang tanggal resmi perceraian mereka, Jiang Jingyu, yang telah menghabiskan setahun penuh di luar negeri, tiba-tiba pulang. Di depan umum, pria itu, sambil menggenggam surat perjanjian cerai yang dikirim wanita itu, mencengkeram pergelangan tangan wanita itu dengan buku-buku jarinya, tekanan yang dingin dan keras itu menyebabkan rasa sakit di hatinya. Matanya yang dingin dipenuhi amarah, dan ia menahan amarahnya. Ia mengucapkan setiap kata dengan suara yang membeku: "Apakah ini alasanmu ingin menceraikanku?" "Kau punya cinta baru?
View More“Inay wag po, parang awa nyo na po, ayaw ko talaga! Magta-trabaho na lang po ako tutulungan ko po kayo. Ah! Aray inay please please!”. Nagmamakaawang iyak ko habang sabu-sabunot ng inay ko ang aking buhok.
“Ang arte mong bata ka! Magta-trabaho? Ito na nga binibigyan kita ng trabaho, mamimili ka pa?! Tatlong oras ka lang bubukaka, tiba tiba ka na lalo at virgin ka. P*****a ka! Ito inumin mo tong gamot ng di ka mabuntis at yan ang tubig! Hala sige labas na dun!.” Tulak sa akin ni inay palabas ng kwarto pagkatapos na pilit ipinainom sa akin ang isang tableta ng gamot at isang buong baso ng tubig. Hindi ko gusto ang itsura ko ngayon, mataas at banat na banat ang mahaba kong buhok sa pagkakatali, makapal ang napaka pulang lipstick, 3 inches na pulang sandals, at ubod seksi na pulang bestida na hindi abot tuhod. Lahat ng ito ay pilit na ipinasuot sa akin ng ni inay. Binayaran daw sya ng malaking halaga kapalit ang pakikipagtalik. Iyak ako ng iyak habang kinakaladkad ako ni inay ats ipinasok sa isang maliit na kwarto. Pag pasok namin sa loob ng maliit na silid ay may matandang nakagiti na nakatayo sa gilid ng maliit na kama, malaki ang pagkaka ngiti nito nung makita nya ako. “Hi sir! Ito na pala sa, mag enjoy ka ah, medyo may kaartehan yan pero sure ako masasarapan ka, tulad ng napag kasunduan natin, virgin yan ah! Wag ka mag alala pinainom ko na ng pampagana yan para naman mas lalo ka masabik at hindi mabitin!”. Nakangisi at malanding pagkaka sabi ni inay habang itinutulak ako sa gawi ng matanda at kinukuha ang inaabot na isang bungkos na pera nung matanda. Tuloy tuloy ang daloy ng luha ko habang nandidiri akong umiiwas sa pilit na pag lapit at hawak sa akin nung matanda. “Wag po, parang awa nyo na sir... wag po please.” Pag mamakaawa ko sa matanda. “Oh sya, ako ay aalis na sir, ikaw na po bahala dyan sa alaga ko ah? Enjoy!” Sabi ni inay papalabas ng pinto. Pilit akong nag mamakaawa ngunit hinaklit nya lamang ang braso ko at inihagis ako sa maliit na kama. “Huwag kang mag alala iha, ako ang bahala sayo, masasarapan ka dito, paliligayahin kita.” Puno ng pagnanasang sabi sa akin ng matanda at kinubabawan ako. “Huwag! Parang awa nyo na! Tulong!.” Sigaw ko habang nanlalaban sa matanda. Patuloy nya akong hinawakan sa katawan ko kaya nag pumiglas ako at nung masibasib nya na akong hinalikan sa leeg ay buong pwersa ko syang itinulak at sinipa sa ari nya. Napahiga ang matanda sa gilid ng kama habang dumadaing sa sobrang sakit. Kinuha ko ang pagkakataon na iyon para makatakas kaya dali dali akong nagtungo sa pintuan at nagtatakbong palayo sa lugar na iyon. “Anong ginagawa nyo? Habulin nyo! Mga tanga!” Narinig kong sigaw ng matanda habang nag susuot ng pantalon pag labas ng silid. Kasama pala nito yung mga taong nasa labas ng silid na mga mukhang hoodlum kaya tumakbo ako ng ubod ng bilis habang umiiyak ng hindi alintana ang na nagasgas na palang mga paa ko sa pagtakbo at pagdurugo na nito. Patuloy at walang tigil nila akong hinabol sa madilim na iskinita habang ako ay nag darasal na sana’y may makasalubong akong tao na mahihingan ng tulong, hangang sa makakita ako ng sasakyan na parataing sa kalsada kaya dali dali ko itong pinuntahan at lakas loob na iniharang ang sarili sa harapan nito para parahin at agawin ang pansin ng driver. “Tulong! Tulong! Parang awa nyo na po tulungan nyo ako!” Pag mamakaawa ko habang malakas na humahagulhol sa harap ng sasakyan. Lumingon ako sa aking likod kung nandoon pa ang humahabol at salamat sa Dyos dahil hindi ko na sila nakita. Dinaluhan ako ng taong bumaba mula sasakyan, anim ang mga kalalakihan na dumalo sa akin, ngunit iisa lamang ang nagtangkang lumapit para kausapin ako, ang lima ay nakapalibot sa amin at alerto kaming binantayan. “Miss,are you okay?”. Tanong ng lalaki na lumapit sa akin. “Tulong po! Hinahabol po ako.. Tulungan nyo po ako... Please!” Napayakap na sabi ko sa lalaking dumalo sa akin dahil sa panghihina. Ramdam ko ang pagtitig sa akin ng lalaki habang marahang ipinapatong nya ang kanyang kulay puti na may kahabaang jacket sa balikat ko. Nag iinit ang aking pakiramdam, lalo nung hindi sinasadyang sumayad ang kanyang mainit na kamay sa aking mga balikat. “Parang awa nyo na po, kahit ano gagawin ko, ilayo nyo lang po ako sa lugar na to.” Pilit na pag mamakaawa ko sa matangkad na lalaking nasa harap ko. Kinuha ko ang kamay nyang nakahawak sa coat na nakatakip sa akin at wala sa sariling dahan dahan na inilagay ko sa aking mukha at hinalikan iyon. Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko, pag nadidikit sya sa akin nagre-response ang katawan ko. Gusto ko yung init ng mga palad nya. “Are you sure? Anything?.” Matigas na sabi ng lalaki. “Opo, kahit ano...” Wala sa sariling sabi kong umiiyak na niyakap itong muli. Ramdam ko ang sobrang pagod at pamimigat ng katawan na nahahaluan pa ng kakaibang init ng pakiramdam. Marahang gumanti ng yakap ang lalaki. Alam kong dapat na matakot ako lalo at dahil hindi ko kilala ang estranghero, hindi ko man lang maaninag kung ano ang itsura nito dahil sa pinag halong dilim at malakas na ulan, ngunit imbes na takot at kaba, nakaramdam ako ng kaligtasan sa bisig nito. At dahil sa pagod, unti-unti akong nanghina at hinayaang ko ang sarili na kumuha ng lakas yakap ito. Naramdaman ko na lang na dahan dahan akong umangat sa lupa, nag lakad sya papunta sa kanyang sasakyan habang buhat buhat nya ako. Pinapayungan kami ng isang lalaki at ang apat naman ay alertong nakamasid sa paligid. Marahan nya akong ibinaba at pinapasok sa loob ng sasakyan, meron syang suot na facemask habang ang lima ay wala. Nahihilong pumasok ako ng sasakyan habang nakaalalay sya sa aking bewang. “Close your eyes and rest”. Sabi nya at maingat nyang hinawakan ang aking ulo at isinandal sa kanyang balikat. “Hmm! Ang init!” Reklamo ko habang naka sandal sa kanyang balikat. Itinaas ko pa ng bahagya ang aking palda sa halos kita nang panty ko tapos nun, yung kamay ko parang may sariling utak at bigla na lamang pumunta sa kanyang matitipunong dibdib, hinimas himas ko yun at dinutdot-dutdot. “Turn up the airconditioning”. Napalakas na sabi nung lalaki ng maramdaman siguro nito ang biglang pagbaba ng aking kamay sa kanyang hita. “Hmn, naiinitan ako!”. Muling sabi ko. Mariin nyang hinawakan ang aking kamay na pumatong sa kanyang hita at ikinulong iyon sa kanyang palad. “What the hell did they do to you? I think they drugged you!.” Mariing sabi nito. “Go to the condo and drive fast! She’s been drugged!” Narinig kong pa-galit na sabi nya.Bab 29 – Kamu Takut Padaku?Dengan gerakan perlahan, Cheng Nian’an menoleh menatap Nan Shiyu.Namun gadis itu tampak tak menyadari apa pun. Ia justru mengeluarkan ponselnya, alis halusnya berkerut ringan seolah menyesal karena telah melewatkan sebuah panggilan.“Ya ampun! Suamiku meneleponku tadi, tapi aku tidak sempat menjawab. Aku... aku telepon balik dulu ya, nanti aku datang lagi.”Nada suaranya baru separuh meluncur, tapi sudah membuat Nan Shiyu yang merasa ditatap dingin oleh kakaknya, buru-buru “meninggalkan” sahabatnya dan melangkah cepat ke sisi lain untuk “mengungsi”.Begitu ia pergi, suasana di tempat itu berubah menjadi ganjil.Nan Yuheng tidak mengikuti adiknya. Ia tetap berdiri di tempat semula. Karena Nan Shiyu sudah tidak ada di sana, pandangannya pun secara alami tertuju pada Cheng Nian’an.Saat itu Cheng Nian’an benar-benar ingin menangis. Dalam hati ia menyesal seribu kali—kenapa harus datang ke tempat wawancara hari ini?Di hadapannya berdiri seorang pria muda bern
Setelah urusan keluarga Chi selesai, hidup Nan Shiyu kembali tenang seperti biasa.Hari-harinya diisi dengan minum teh, menonton drama, dan sesekali datang ke kantor bila sedang ingin saja.Kehidupan yang begitu santai sampai membuat orang lain iri.Pagi itu, baru saja bangun dari tempat tidur, Shiyu menerima telepon dari Cheng Nian’an.> “Zhizhi sayang, hari ini tahap kedua wawancara. Mau temani aku ke kantor nggak?”Saat itu Shiyu baru saja membuka pesan dari Ruan Wen yang mengirimkan kontrak pagi-pagi.Belum sempat membacanya, telepon Nian’an sudah masuk.Mendengar ajakan sahabatnya, si nona besar yang selalu malas urusan kerja itu langsung tanpa ragu mengalihkan kontrak dari Ruan Wen ke Nan Yuheng.Setelah itu, ia membalas Nian’an,> “Boleh, aku siap-siap dulu, nanti nyusul.”---Pukul sepuluh pagi.Keduanya bertemu di perusahaan Cheng Group.Seperti sebelumnya, Nian’an menyerahkan setumpuk berkas lamaran pada Shiyu.> “Kita datang agak pagi, jadi bisa lihat lebih lama,” katanya.
Keluar dari kediaman keluarga Chi, hingga tiba di gerbang.Chi Zecheng menoleh beberapa kali, memandangi vila yang tersimpan dalam ingatannya itu.Raut wajahnya sulit dibaca, datar tanpa ekspresi, namun dalam sorot mata hitam pekatnya terselip bayangan kelam dan rasa tidak rela yang dalam.Begitu masuk ke mobil, ia membuka daftar kontak dan menekan satu nomor.Kantor pusat Grup Nan.Di luar ruang kerja presiden direktur.Nan Yu Heng dan Jiang Jingyu baru saja keluar dari ruang rapat. Qin Yan menyerahkan sebuah kontrak yang telah disetujui pihak lawan kepada Nan Yu Heng.“Presiden Nan, perusahaan pihak lawan sudah menyelesaikan proses serah terima. Ini versi final kontraknya.”Nan Yu Heng meneliti sekilas, lalu menandatangani di bagian akhir.Pintu ruang presiden tidak tertutup.Dari tempat mereka berdiri, tepat terlihat seorang gadis yang tengah bersandar di sofa, menikmati drama sambil mengunyah keripik kentang — Nan Shiyu.Usai menandatangani, kontrak diserahkan kembali kepada Qin Y
Karena berangkat agak siang ke kantor pagi itu, Jiang Jingyu memutuskan untuk tidak pulang makan siang.Makan siang hari itu hanya dihadiri oleh Nan Yuheng dan adik perempuannya, Nan Shiyu, di rumah keluarga Nan.Di tengah makan, Shiyu tiba-tiba berkata,“Ge, kirimkan sebagian tugas dari kantor pusat ke Qin Yan saja. Aku akan bantu kamu mengurusnya.”Nan Yuheng menatapnya dengan wajah terkejut.“Bukankah kamu paling tidak suka mengurusi urusan perusahaan? Ada apa ini? Matahari terbit dari barat?”Nan Shiyu merasa pinggangnya pegal, duduk pun tidak tenang. Separuh tubuhnya akhirnya bersandar malas di meja.“Bukan karena aku tiba-tiba jadi rajin. Hanya saja akhir-akhir ini kantor pusat terlalu sibuk. Sebagai adik kandung satu-satunya, aku tentu harus membantu kakakku yang malang ini.”Nan Yuheng baru hendak merasa terharu, ketika gadis itu menambahkan,“Oh iya, setelah kantor pusat reda, jangan lupa gantian kamu yang bantu urus cabang-cabangku, ya.”Beberapa hari ini dia membantu kakakn
Setelah urusan kecil antara suami dan istri terselesaikan, Jiang Jingyu menarik selimut yang menutupi sebagian besar wajah Nan Shiyu, lalu berkata pelan,“Tidurlah, aku mau mandi dulu.”Selesai bicara, ia berbalik menuju kamar mandi.Mendengar langkahnya menjauh, N
Ujung jari Nan Shiyu berputar pelan.Tatapannya jatuh ke arah deretan mobil di depan, matanya dingin dan tanpa sedikit pun kehangatan.“Tidak perlu makan bersama,” tolaknya tegas. “Akhir-akhir ini aku cukup sibuk, tak sempat.”Di seberang sana, Chi Zecheng berdiri di depan jendela.Tatapannya perla
“Tidak, tidak, tentu saja tidak.”Punggung Lin Rui sudah basah oleh keringat dingin.Sekarang ia akhirnya benar-benar paham isi kepala Direktur Jiang mereka.Selama beberapa tahun terakhir, sifat Jiang Jingyu memang semakin tenang dan ramah, sampai-sampai orang mudah lupa bahwa pria di hadapan mere
Saat Jiang Jingyu turun ke lantai bawah, sang ibu baru saja pulang dari luar.Sama seperti ayahnya, begitu melihat putranya, Ibu Jiang menanyakan beberapa hal ringan tentang kabar selama Jiang Jingyu di luar negeri dan perkembangan perusahaannya. Namun tak lama kemudian, arah pembicaraan berbelok t












Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.
reviews