Chapter 2: Demand

Hindi ako mapakali.

Hindi dahil sa ingay ng mundo sa paligid ko—kundi dahil sa katahimikan na bumabalot sa buhay ko ngayon. Isang katahimikang punong-puno ng takot, lihim, at mga desisyong hindi ko kailanman ginustong gawin.

Pero sa isang iglap, nagbago ang lahat.

Isang utang. Isang kasunduan. Isang lalaking hindi dapat minamahal.

At isang kasal na hindi ko pinili.

Si Trenton Maxime Aldridge—ang lalaking kinatatakutan ng lahat. Ang pangalan niya pa lang ay sapat na para patahimikin ang buong silid. Sinasabi nila na wala siyang awa. Wala siyang puso. At higit sa lahat—wala siyang kakayahang magmahal.

Pero bakit… sa tuwing tumitingin siya sa akin, parang may tinatago siyang hindi kayang ipaliwanag ng kahit sino?

Hindi ako dapat narito.

Ang kasal na ito ay hindi para sa akin.

Ito ay para sa kapatid kong si Clementine—ang babaeng tumakas at iniwan ako sa isang mundong hindi ko alam kung paano lalabasan.

Napilitan akong pumasok sa buhay ng isang mafia lord.

Napilitan akong maging asawa ng isang lalaking hindi ko kilala.

Napilitan akong isuko ang kalayaan ko kapalit ng kaligtasan ng pamilya ko.

Sa mansyon na punong-puno ng bantay, lihim, at panganib—unti-unti kong natutunan na hindi lahat ng nakakasilaw ay ligtas… at hindi lahat ng malamig ay walang nararamdaman.

Sa bawat araw na lumilipas, mas lumalalim ang pagkakakulong ko.

Hindi lang sa mundong ginagalawan niya—

kundi sa lalaking unti-unting bumabasag sa mga pader na itinayo ko sa sarili ko.

Pero paano kung ang lalaking kinatatakutan ng lahat…

ay siya ring lalaking kaya akong wasakin?

Paano kung ang kasal na ito na itinayo sa kasinungalingan…

ay mauwi sa isang katotohanang hindi ko kayang tanggihan?

At paano kung sa huli…

ako mismo ang pipili na manatili?

Hindi ako mapakali.

Dahil sa mundong ito, walang kasiguraduhan.

Walang ligtas.

At lalong walang lugar ang pag-ibig.

Pero sa kabila ng lahat…

may bahagi sa akin na gustong sumugal.

Sa kanya.

Sa amin.

Sa isang forever na maaaring maging kulungan…

o kalayaan.

Ito ang kwento ng isang babaeng hindi pinili ang kanyang kapalaran—

pero piniling harapin ito.

At ng isang lalaking walang puso…

na maaaring matutong magmahal.

Sa maling panahon.

Sa maling paraan.

Sa maling mundo.

Pero marahil…

sa tamang tao.

“Sa mundong puno ng kapangyarihan at kasinungalingan… ang pag-ibig ang pinakamapanganib na laro.”

Kanina pa ako paikot-ikot sa maliit naming sala, hawak ang cellphone ko pero hindi ko man lang magawang mag-scroll sa social media. Parang may mabigat na hangin na nakasabit sa buong bahay.

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Karaniwan sa oras na ito ay naririnig ko ang boses ni Mama sa kusina, o kaya ang maingay na pagtatalo nila ni Papa tungkol sa mga bayarin.

Pero ngayon…

wala.

Wala akong marinig kundi ang tik-tik ng lumang orasan sa dingding.

Napabuntong-hininga ako.

Kanina pa umalis si Papa. Sinabi niya na may importante siyang kakausapin. Hindi niya sinabi kung sino, pero alam kong may kinalaman iyon sa problemang narinig kong pinag-uusapan nila ni Mama kagabi.

Utang.

Malaking utang.

At isang pangalan na paulit-ulit kong narinig.

Aldridge.

Hindi ko alam kung bakit, pero tuwing binabanggit nila ang pangalang iyon, parang natatakot sila.

Biglang bumukas ang pintuan.

Napatalon ako sa gulat.

"P-Papa?" agad kong sabi habang napatingin sa may pintuan.

Nakatayo roon si Papa.

Pero ibang-iba ang itsura niya.

Maputla ang mukha niya, gusot ang buhok, at parang nawalan ng lakas ang buong katawan niya.

Parang… parang may nangyaring masama.

"Papa, okay ka lang ba?" lumapit agad ako.

Hindi siya agad sumagot.

Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa sofa at umupo, saka niya hinilot ang kanyang noo na parang sumasakit iyon.

"M-Mary…" mahina niyang tawag.

Kinabahan ako lalo.

"Papa, ano pong nangyari?"

Lumabas si Mama mula sa kusina nang marinig ang boses namin.

"Ano na? Ano ang sinabi niya?" halos pabulong niyang tanong.

Napansin kong nanginginig ang kamay ni Mama.

Huminga nang malalim si Papa.

"Nagkita kami… ni Trenton Maxime Aldridge."

Nanlamig ang pakiramdam ko.

Iyon na naman ang pangalang iyon.

"Ano raw ang gusto niya?" tanong ni Mama, halatang kinakabahan.

Saglit na natahimik si Papa.

Para bang pinipili niya ang mga salitang lalabas sa bibig niya.

"Alam na niya ang tungkol sa utang."

Napahawak si Mama sa bibig niya.

"Hindi na tayo pwedeng magtago," patuloy ni Papa. "Sinabi niya na may dalawang paraan lang para mabayaran iyon."

Napaupo ako sa kabilang sofa, pakiramdam ko ay biglang bumigat ang hangin sa paligid.

"Ano po iyon?" tanong ko.

Napatingin sa akin si Papa.

Sa mga mata niya, may kakaibang lungkot na hindi ko maipaliwanag.

"Una…" sabi niya, "bayaran natin ang buong halaga sa loob ng isang buwan."

Napakunot ang noo ko.

Isang buwan?

Imposible iyon.

Alam kong kahit ibenta pa namin ang bahay, hindi pa rin sapat ang pera.

"A-at ang pangalawa?" mahinang tanong ni Mama.

Muling napahinga nang malalim si Papa.

Parang nahihirapan siyang sabihin ang susunod.

"T-Trenton Aldridge… ay may ibang hinihingi."

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

"Ano?" tanong ko.

Saglit na tumingin si Papa sa sahig.

Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang hindi ko kailanman inasahang maririnig.

"Hindi niya gusto ang pera."

Tumigil ang mundo ko.

"Ano?" bulong ni Mama.

Dahan-dahang tumingin si Papa sa amin.

"Ang gusto niya…"

Humigpit ang hawak ko sa sofa.

"...ay isang nobya."

Parang may sumabog sa ulo ko.

"N-nobya?" halos hindi ako makapaniwala.

Tumango si Papa.

"Iyon ang kondisyon niya."

Tahimik kaming lahat sa loob ng ilang segundo.

Parang walang makapagsalita.

"Pero… sino?" tanong ko.

Hindi naman pwedeng random na babae lang ang gusto niya.

Dahan-dahang tumingin sa akin si Mama.

Pero agad din siyang umiwas ng tingin.

Biglang may kakaibang kaba na gumapang sa dibdib ko.

"Papa…" sabi ko. "Sino ang gusto niyang pakasalan?"

Saglit na nag-atubili si Papa.

Pagkatapos ay sinabi niya ang pangalan.

"Clementine."

Napabuntong-hininga si Mama.

Parang nabawasan ang bigat sa kanyang dibdib.

Ang step-sister ko.

Si Clementine Pendleton.

Maganda.

Elegant.

At palaging gustong-gusto ng mga mayayamang lalaki.

"Ang sabi niya," patuloy ni Papa, "ang kasal ay mag-uugnay sa dalawang pamilya. Kapag naging bahagi si Clementine ng Aldridge family… mabubura ang utang natin."

Napaupo ako nang maayos.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman.

Sa isang banda, hindi ako ang kailangang magpakasal.

Pero sa kabilang banda…

Hindi rin tama.

Hindi dapat ginagamit ang kasal bilang bayad sa utang.

"Ano ang sinabi ni Clementine?" tanong ko.

Nagkatinginan sina Mama at Papa.

Isang kakaibang katahimikan ang bumalot sa kanila.

At doon ako lalong kinabahan.

"M-Mary…" mahina ang boses ni Mama.

"May problema."

"Anong problema?"

Huminga nang malalim si Papa.

"Kanina pa namin siya tinatawagan."

Napakunot ang noo ko.

"At?"

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

"Wala siyang sagot."

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

"Ano pong ibig ninyong sabihin?"

Naglabas si Mama ng cellphone mula sa bulsa niya.

Pagkatapos ay ipinakita niya sa akin ang isang mensahe.

Isang mensahe mula kay Clementine.

Maiksi lang iyon.

Pero sapat para magdulot ng gulo sa buong pamilya.

“Hindi ako magpapakasal sa isang mafia lord. Huwag ninyo akong hanapin.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Tumakas siya.

At sa unang pagkakataon…

napagtanto ko kung gaano kalaki ang problemang kinakaharap namin.

Dahil kilala ang pangalang Aldridge.

At kapag ang isang Aldridge ay hindi nasunod…

may kapalit iyon.

Mabigat.

Mapanganib.

At bigla kong naramdaman ang kakaibang takot na gumapang sa dibdib ko.

Dahil sa kung anong paraan…

pakiramdam ko ay hindi pa ito ang pinakamasamang mangyayari.