Chapter 3: Escape

Tahimik ang buong bahay nang gabing iyon.

Ang orasan sa sala ay paulit-ulit na tumutunog, bawat segundo ay parang bumibigat sa dibdib ko. Nakaupo ako sa hapag-kainan, hawak ang isang tasa ng malamig na tsaa na matagal ko nang hindi iniinom.

Hindi ako mapakali.

Bukas na ang araw na makikipagkita ang pamilya namin sa lalaking kinatatakutan ng buong probinsya—si Trenton Maxime Aldridge.

Ang mafia lord.

At ang babaeng ihaharap sa kanya bilang nobya ay hindi ako.

Si Clementine.

Ang maganda kong step-sister na palaging hinahangaan ng lahat. Ang babaeng sanay sa magarang buhay, sa mamahaling damit, at sa atensyon ng mga tao.

Ako?

Tahimik lang. Simpleng college student na mas komportable sa library kaysa sa mga party.

Kaya nang ipahayag ng mga magulang namin ang kasunduang iyon ilang araw na ang nakalipas, halos hindi ako makapaniwala.

Isang kasal… kapalit ng utang.

Hindi ko pa rin lubos maisip kung paano kami umabot sa ganitong sitwasyon.

Huminga ako nang malalim at tumingin sa hagdanan.

“Clementine?” tawag ko nang mahina.

Walang sumagot.

Nagtaka ako. Kanina pa siya nasa kwarto niya. Kanina pa rin tahimik ang buong bahay.

Karaniwan, maririnig ko ang musika mula sa speaker niya o ang pag-uusap niya sa telepono.

Pero ngayon—

wala.

Tumayo ako mula sa upuan at dahan-dahang umakyat sa hagdan.

Habang papalapit ako sa kwarto niya, may kakaibang pakiramdam na gumapang sa dibdib ko.

Kinabahan ako… kahit hindi ko alam kung bakit.

Huminto ako sa harap ng pintuan niya at kumatok.

“Clementine?”

Walang sagot.

Kumunot ang noo ko at muling kumatok, mas malakas na.

“Clem? Gising ka pa ba?”

Tahimik pa rin.

Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob.

Hindi naka-lock.

Bumukas ang pintuan at agad akong napahinto sa nakita ko.

Madilim ang kwarto.

Walang ilaw.

At… wala si Clementine.

“Clem?” bulong ko.

Pumasok ako sa loob at sinindihan ang ilaw.

Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

Wala ang karamihan ng gamit niya.

Wala ang ilang dresses niya sa closet.

Wala ang maleta na palagi niyang ginagamit tuwing may lakad siya.

Parang biglang nabuo sa isip ko ang isang posibilidad na ayaw kong paniwalaan.

“Hindi…,” bulong ko.

Lumapit ako sa kama niya.

Doon ko nakita ang isang maliit na papel na nakapatong sa unan.

Nanlamig ang kamay ko habang pinupulot iyon.

Nakakilala agad ako sa sulat-kamay.

Kay Clementine.

Huminga ako nang mabigat bago ko ito binasa.

Mary,

Pasensya na.

Hindi ko kayang gawin ito.

Hindi ako magpapakasal sa isang mafia lord.

Hindi ako magiging bahagi ng mundong iyon.

Alam kong galit sila Mama at Papa, pero hindi ko kayang isakripisyo ang buhay ko para sa utang na hindi ko naman ginawa.

Umalis na ako.

Huwag mo akong hanapin.

Clementine

Nanginginig ang mga daliri ko habang hawak ang papel.

Umalis na siya.

Iniwan niya ang lahat.

Iniwan niya ang pamilya namin.

At higit sa lahat—

iniwan niya ang kasunduang iyon.

Ang kasunduang magpapakasal siya kay Trenton Aldridge.

Napaupo ako sa gilid ng kama niya, hindi alam kung ano ang iisipin.

Bukas na ang meeting.

Bukas na darating ang mafia lord.

At ang babaeng ipinangako sa kanya—

wala na.

“Mary?”

Napalingon ako sa pintuan nang marinig ko ang boses ni Mama.

Nakatayo siya roon, hawak ang isang tray ng tsaa.

“Mary, nakita mo ba si Clement—”

Hindi na niya natapos ang sasabihin niya.

Nakita niya ang laman ng kwarto.

Ang bukas na closet.

Ang nawawalang gamit.

Ang papel sa kamay ko.

Nanlaki ang mga mata niya.

“H-Hindi…,” bulong niya.

Tumayo ako at lumapit sa kanya.

“Mama…” mahina kong sabi.

Inabot ko sa kanya ang sulat.

Habang binabasa niya iyon, nakita kong unti-unting nawalan ng kulay ang mukha niya.

Nang matapos siya, napahawak siya sa gilid ng pintuan para hindi matumba.

“Diyos ko…” bulong niya.

“Mama, ano ang gagawin natin?” tanong ko, nanginginig ang boses ko.

Hindi agad siya nakasagot.

Pareho naming alam kung ano ang ibig sabihin nito.

Hindi simpleng lalaki si Trenton Aldridge.

Hindi siya taong basta tatanggap ng pagtanggi.

Kapag may deal siya—

dapat matupad iyon.

Kung hindi…

Hindi ko gustong isipin kung ano ang mangyayari sa pamilya namin.

Maya-maya ay narinig namin ang pagbukas ng pintuan sa ibaba.

“Anong nangyayari dito?” tanong ni Papa mula sa sala.

Nagkatinginan kami ni Mama.

Sa mga mata niya, nakita ko ang purong takot.

Dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan, habang nakasunod ako sa likod niya.

Pagdating namin sa sala, nakatayo si Papa roon.

Pagod ang mukha niya.

Halatang galing siya sa trabaho.

“Ano ang problema?” tanong niya.

Hindi agad nakasagot si Mama.

Iniabot lang niya ang papel.

Kinuha iyon ni Papa at binasa.

Habang tumatagal, lalong kumukunot ang noo niya.

Hanggang sa tuluyan siyang mapahinto.

“Hindi…” bulong niya.

Napa-upo siya sa sofa na parang nawalan ng lakas.

“Umalis siya?” tanong niya.

Tahimik kaming tumango ni Mama.

Natahimik ang buong sala.

Parang biglang naging mas mabigat ang hangin.

Pagkaraan ng ilang segundo, napahawak si Papa sa ulo niya.

“Bukas ang meeting,” sabi niya, halos pabulong.

“Darating si Aldridge bukas.”

Tumango si Mama, nanginginig ang mga kamay.

“Paano na tayo?” mahina niyang tanong.

Hindi ako nagsalita.

Pero sa loob ng dibdib ko, may isang nakakatakot na pakiramdam ang unti-unting nabubuo.

Isang ideya.

Isang posibilidad.

At kahit hindi pa iyon sinasabi ng kahit sino…

parang alam ko na kung saan patungo ang lahat.

Kung wala si Clementine—

may ibang kailangang pumalit.

At sa buong bahay na ito…

isa lang ang natitira.

Ako.

At sa unang pagkakataon mula nang marinig ko ang pangalan ni Trenton Maxime Aldridge, naramdaman ko ang tunay na takot.

Dahil pakiramdam ko—

ang buhay ko ay malapit nang magbago.

At hindi na ito kailanman magiging tulad ng dati.