Chapter 4: Sacrifice

May mga sandali sa buhay na alam mong babaguhin ng isang desisyon ang buong kinabukasan mo.

At ngayong gabi, alam kong nasa harap ko ang isa sa mga sandaling iyon.

Tahimik ang buong bahay namin, ngunit ang katahimikan ay parang mabigat na ulap na nakasabit sa hangin. Parang may bagyong paparating, at alam kong hindi na ito maiiwasan.

Nakaupo ako sa lumang sofa sa sala habang mahigpit na nakahawak sa aking mga kamay.

Sa harap ko ay ang aking mga magulang.

Ang kanilang mga mukha ay puno ng takot.

Hindi ko sila kailanman nakita nang ganito.

“Mary…” mahina ngunit nanginginig na tawag ni Mama.

Hindi ako sumagot.

Sa totoo lang, ayaw kong marinig ang susunod nilang sasabihin.

Dahil alam ko na.

Alam ko kung ano ang hinihingi nila.

Huminga nang malalim si Papa bago siya nagsalita.

“Anak… may problema tayo.”

Napapikit ako sandali.

Hindi ito basta problema.

Ito ay isang bangungot.

Isang bangungot na may pangalan.

Trenton Maxime Aldridge.

Ang lalaking kinatatakutan ng buong probinsya.

Ang lalaking sinasabing kayang sirain ang buhay ng kahit sino sa isang utos lamang.

“Hindi na namin alam kung ano ang gagawin,” bulong ni Mama habang unti-unting pumapatak ang kanyang luha.

Hindi ko siya matingnan.

Dahil kung gagawin ko iyon, baka bumigay ako.

“Nasaan si Clementine?” tanong ko, pilit na pinananatiling kalmado ang aking boses.

Tahimik.

Ilang segundo ang lumipas bago sumagot si Papa.

“Umalis siya.”

Dahan-dahan akong tumingala.

“Anong ibig mong sabihin na umalis siya?”

Hindi agad sumagot si Papa. Ngunit nakita ko ang galit at pagkadismaya sa kanyang mga mata.

“Tumakas siya.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Tumakas?

Sa gabing dapat sana ay ipapakilala siya kay Trenton Aldridge?

Napailing ako.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak.

Clementine.

Ang step-sister kong palaging inuuna ang sarili.

“Iniwan niya tayo,” mahina ngunit puno ng sakit na sabi ni Mama.

Napabuntong-hininga ako.

Sa loob-loob ko, hindi na ako nagulat.

Clementine has always been like that.

Maganda.

Mapang-akit.

Ngunit makasarili.

“At ngayon…” nanginginig ang boses ni Papa habang tumingin siya sa akin.

Doon ko naramdaman ang takot.

Ang totoong takot.

“Mary… kailangan namin ng tulong mo.”

Agad akong umiling.

“Huwag ninyo akong tingnan nang ganyan.”

“Mary—”

“Hindi.”

Tumayo ako mula sa sofa.

Alam ko na kung ano ang gusto nilang sabihin.

At ayaw kong marinig iyon.

“Hindi ako si Clementine,” sabi ko habang nakatingin sa kanila.

“Hindi ako ang dapat na ikasal sa kanya.”

Biglang lumuhod si Mama sa harap ko.

“Mary!”

Nanlaki ang aking mga mata.

“Mama, anong ginagawa mo—”

“Pakiusap, anak.”

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.

Ang kanyang mga luha ay tuloy-tuloy na bumabagsak.

“Kung hindi natin ito gagawin… sisirain tayo ni Trenton Aldridge.”

Naramdaman kong bumigat ang aking dibdib.

“Hindi lang negosyo ang mawawala sa atin,” dagdag ni Papa.

“Pati ang bahay natin… pati ang kinabukasan mo.”

Napatawa ako nang mahina.

“Kinabukasan ko?”

Mapait ang lasa ng mga salitang iyon.

“Paano ako magkakaroon ng kinabukasan kung ipapakasal ninyo ako sa isang mafia lord?”

Tahimik silang dalawa.

At sa katahimikang iyon, narinig ko ang sagot.

Wala silang ibang pagpipilian.

O baka…

wala na silang lakas na lumaban.

“Mary,” sabi ni Papa, mas seryoso ang tono ng kanyang boses ngayon.

“Isang kasal lang ito.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi naman kailangang maging totoo.”

“Makipagkasundo ka lang sa kanya.”

“Pagkatapos… kapag natapos na ang problema… makakahanap tayo ng paraan.”

Napailing ako.

Hindi ako bata.

Alam kong hindi ganoon kadali ang mundo ng mga taong tulad ni Trenton Aldridge.

Kapag may kinuha siya…

hindi niya iyon basta-basta binibitawan.

Napatingin ako sa bintana.

Sa labas ay madilim ang kalangitan.

Walang buwan.

Walang mga bituin.

Para bang ang buong mundo ay lumubog sa dilim.

Ganito ba ang magiging buhay ko?

Isang kasal na hindi ko pinili.

Isang lalaking hindi ko kilala.

Isang mundong puno ng panganib.

Huminga ako nang malalim.

At saka ko tiningnan ang aking mga magulang.

Ang mga taong nagpalaki sa akin.

Ang mga taong ngayon ay halos wasak na sa takot.

Sa sandaling iyon…

alam ko na ang sagot.

Kahit ayaw ko.

Kahit masakit.

“Kung gagawin ko ito…” mahina kong sabi.

Biglang tumingala si Mama.

“Mary—”

“May kondisyon ako.”

Tahimik silang nakinig.

“Kapag natapos na ang utang ninyo…”

“Kapag ligtas na kayo…”

Humigpit ang aking mga kamay.

“Aalis ako.”

“Mag-aaral ako.”

“At bubuuin ko ulit ang buhay ko.”

Napatingin sila sa isa’t isa.

Pagkatapos ay tumango si Papa.

“Pangako.”

Hindi ko alam kung dapat ba akong maniwala sa pangakong iyon.

Pero wala na rin naman akong ibang pagpipilian.

Dahan-dahan akong tumayo.

Pakiramdam ko ay parang may bahagi ng sarili ko ang namatay sa sandaling iyon.

“Sabihin ninyo kay Trenton Aldridge…”

Huminto ako sandali bago ko sinabi ang mga salitang iyon.

Ang mga salitang babago sa buong buhay ko.

“…na pumapayag ako.”

Tumahimik ang buong bahay.

At sa katahimikang iyon…

naramdaman ko ang simula ng aking pagkakulong.

Hindi sa kulungan na may bakal na rehas.

Kundi sa isang kasal.

Sa isang lalaki.

Sa isang mundong hindi ko kailanman ginusto.

At ang pinakamasakit na katotohanan?

Hindi ito ginawa para sa pag-ibig.

Hindi rin para sa pera.

Ginawa ko ito para sa aking pamilya.

At ngayon…

ako na ang magiging kabayaran ng kanilang utang.