Chapter 5: Meeting

Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang mga kamay ko habang nakaupo ako sa loob ng itim na sasakyan. Tahimik ang paligid, pero pakiramdam ko ay parang may mabigat na ulap na nakasabit sa ibabaw ng ulo ko.

Hindi ito ang buhay na pinangarap ko.

Dapat ngayon nasa dorm ako, nagrereview para sa midterm exams ko. Dapat iniisip ko lang kung paano ko mapapasa ang mga subjects ko at kung paano ko matutulungan ang pamilya ko balang araw.

Pero ngayon…

Papunta ako sa mansyon ng lalaking kinatatakutan ng buong probinsya.

Si Trenton Maxime Aldridge.

Ang lalaking tinatawag nilang Heartless Mafia Lord.

Huminga ako nang malalim habang nakatingin sa bintana. Sa labas, unti-unting lumilitaw ang napakalaking gate na gawa sa bakal. May dalawang armadong guwardiya sa magkabilang gilid nito.

Nang bumukas ang gate, parang pumasok kami sa ibang mundo.

Napakalawak ng lupain sa loob. May mahahabang driveway, mga ilaw na nakahilera sa gilid ng kalsada, at sa dulo nito ay nakatayo ang isang napakalaking mansyon na parang kastilyo.

Ito ba talaga ang magiging tahanan ko?

Bigla akong napayakap sa sarili ko.

Hindi ko dapat iniisip iyon.

Hindi ito permanenteng buhay. Hindi ito totoong kasal.

Papalitan ko lang si Clementine.

Para sa pamilya.

Para sa utang.

Pagkatapos… balang araw, makakaalis din ako.

“Miss Pendleton,” biglang sabi ng driver sa harap. “Nandito na po tayo.”

Huminto ang sasakyan sa harap ng malaking pinto ng mansyon.

Pagbukas ko ng pinto, agad akong sinalubong ng malamig na hangin ng gabi. Dalawang lalaki na nakasuot ng itim na suit ang agad lumapit.

Hindi sila nagsalita.

Tumingin lang sila sa akin na parang sinusuri kung karapat-dapat ba akong pumasok sa lugar na ito.

“Sumunod ka,” sabi ng isa sa kanila sa malamig na boses.

Tahimik akong naglakad papasok sa mansyon.

Sa loob, mas lalo akong napahinto.

Napakataas ng kisame. May malaking chandelier sa gitna. Marmol ang sahig, at bawat hakbang ko ay parang may echo sa buong lugar.

Napakalaki ng mansyon.

Pero bakit pakiramdam ko ay parang kulungan ito?

Huminto ang dalawang lalaki sa harap ng isang malaking pintuan.

“Hintayin mo dito,” sabi ng isa.

Pagkatapos ay binuksan nila ang pinto.

At doon ko siya nakita.

Nakatayo siya sa tabi ng malaking bintana, nakatalikod sa akin.

Matangkad.

Malapad ang balikat.

Nakasuot ng itim na suit na perpektong bagay sa kanya.

Kahit hindi ko pa nakikita ang mukha niya, may kakaibang presensya na agad akong naramdaman.

Isang presensyang nagpapabigat sa hangin.

“Sir,” sabi ng guard. “Dumating na po ang bride.”

Bride.

Napapikit ako sandali.

Hindi ako sanay sa salitang iyon.

Unti-unting humarap ang lalaki.

At sa unang pagkakataon…

Nakita ko ang mukha ni Trenton Maxime Aldridge.

Huminto ang paghinga ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero hindi ko inaasahan na ganoon siya.

Malamig ang mga mata niya—kulay abo na parang bagyo.

Matangos ang ilong, matalim ang panga, at ang ekspresyon niya ay parang isang lalaking hindi kailanman natutong ngumiti.

Pero higit sa lahat…

May kakaibang kapangyarihan sa presensya niya.

Isang uri ng awtoridad na hindi mo kailangang marinig—mararamdaman mo lang.

Tahimik siyang naglakad papalapit sa akin.

Bawat hakbang niya ay mabagal, kontrolado.

Parang isang mandaragit na sinusuri ang kanyang biktima.

Napatigil siya sa harap ko.

Napayuko ako nang bahagya dahil hindi ko kayang salubungin ang titig niya.

“Look at me.”

Malalim at malamig ang boses niya.

Dahan-dahan akong tumingala.

At nang magtama ang mga mata namin, parang may kung anong kumirot sa dibdib ko.

Parang nakikita niya ang lahat.

Ang takot ko.

Ang kasinungalingan ko.

Ang katotohanang hindi ako ang babaeng dapat niyang pakasalan.

Matagal siyang hindi nagsalita.

Pinagmasdan lang niya ako.

“Your name,” sabi niya sa wakas.

“M-Mary,” mahina kong sagot. “Mary Florence Pendleton.”

Bahagyang kumunot ang noo niya.

“Mary.”

Parang tinikman niya ang pangalan ko.

Pagkatapos ay naglakad siya paikot sa akin.

Pakiramdam ko ay parang sinusuri niya ang bawat galaw ko, bawat paghinga ko.

“Interesting,” bulong niya.

Hindi ko alam kung bakit, pero lalo akong kinabahan.

Huminto siya muli sa harap ko.

“Tell me something, Miss Pendleton.”

Bahagya siyang yumuko upang mapantay ang mga mata namin.

“Where is Clementine?”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Wala akong masabi dahil masyadong seryoso at hindi ko malaman kong ano 'yong ugali niya.

Alam niya.

Hindi ko alam kung paano, pero alam niya.

Hindi ako makapagsalita.

Tumitig lang siya sa akin, matalim at walang emosyon ang mga mata.

“At huwag mong subukang magsinungaling,” dagdag niya.

Mas lalo akong kinabahan.

Pakiramdam ko ay parang may kutsilyong nakatutok sa leeg ko.

“Clementine…” nanginginig kong sabi.

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko.

Tahimik lang siyang nakatingin.

Pagkatapos ay bigla siyang ngumiti.

Hindi iyon masayang ngiti.

Mas lalo pa nga akong kinilabutan.

“Interesting,” ulit niya.

Tuwid siyang tumayo at inayos ang cuff ng kanyang suit.

“Because the woman I agreed to marry…”

Muli siyang tumingin sa akin.

Direkta sa mga mata ko.

“…is not you.”

Huminto ang mundo ko sa sandaling iyon.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari ngayon.

Pero isang bagay lang ang sigurado.

Sa unang pagkakataon kong makita si Trenton Maxime Aldridge—

alam kong pumasok na ako sa mundong hindi ko na madaling matatakasan.