Chapter 1: Debt

Hindi ko kailanman inisip na ang isang gabing tulad nito ang sisira sa tahimik kong buhay.

Ako si Mary Florence Pendleton—isang simpleng babae na lumaki sa mundo ng kakulangan pero punong-puno ng pangarap. Pangarap na makapagtapos ng kolehiyo, makahanap ng maayos na trabaho, at maiahon ang pamilya ko sa hirap. Wala akong hiniling na marangyang buhay. Hindi ko pinangarap ang kapangyarihan. Lalong hindi ko hiniling ang mapabilang sa mundong puno ng panganib.

Pero isang gabi… nagbago ang lahat.

Isang gabing puno ng takot, lihim, at isang desisyong hindi ko kailanman ginusto.

Doon ko nalaman ang katotohanan—ang pamilya namin ay lubog sa utang. At ang utang na iyon ay hindi basta-basta. Hindi ito kayang bayaran ng pera. Hindi ito kayang takasan.

Dahil ang pinagkakautangan namin ay si Trenton Maxime Aldridge.

Isang pangalan na binabanggit ng mga tao nang pabulong. Isang lalaking hindi mo gustong makasalubong, at lalong hindi mo gustong galitin. Siya ang kapangyarihan sa likod ng katahimikan ng probinsya. Siya ang lalaking kayang magpawala ng tao na parang hindi ito kailanman umiral.

At higit sa lahat—

Siya ang lalaking walang puso.

Noong una, akala ko pera ang hihingin niya bilang kabayaran.

Pero mali ako.

Mas malala pa roon ang kapalit na gusto niya.

Isang kasal.

Isang kasunduang magbubuklod sa pamilya namin sa kanya.

At ang nakatakdang maging nobya?

Hindi ako.

Kundi ang step-sister ko na si Clementine—maganda, matapang, at sanay sa marangyang buhay. Ang babaeng akala ng lahat ay kayang makipagsabayan sa isang lalaking tulad ni Trenton.

Pero sa mismong gabing dapat sana ay pirmahan ang kasunduan…

nawala siya.

Tumakas.

Iniwan ang lahat.

Iniwan ako.

At sa isang iglap, ang buhay na tahimik at simple ay napalitan ng kaguluhan.

Takot ang bumalot sa bahay namin. Desperado ang mga magulang ko. Alam nilang kapag hindi natuloy ang kasunduan, hindi lang pangalan namin ang mawawala—pati buhay namin.

Kaya lumapit sila sa akin.

Nagmakaawa.

Humingi ng sakripisyo.

At sa gabing iyon, kailangan kong pumili.

Ang sarili ko…

o ang pamilya ko.

Pinili ko sila.

Pinili kong maging kapalit.

Pinili kong ipakasal sa lalaking hindi ko kilala.

Sa lalaking kinatatakutan ng lahat.

Sa lalaking maaaring sumira sa akin.

Sa unang pagkikita pa lang namin, naramdaman ko na agad ang bigat ng presensya niya. Ang malamig niyang mga mata na parang kayang basahin ang bawat iniisip ko. Ang aura niyang hindi mo kayang suwayin.

At doon ko napagtanto—

wala na akong takas.

Ang kasal na iyon ay hindi kwento ng pag-ibig.

Isa itong kasunduan.

Isang bilangguan.

Isang simula ng buhay na hindi ko pinili.

Pero habang tumatagal ako sa mundo ni Trenton, unti-unti kong nakikita ang mga bagay na hindi alam ng iba.

Sa likod ng malamig niyang titig, may lihim.

Sa likod ng pagiging walang awa, may sakit.

At sa likod ng lalaking tinawag nilang “walang puso”…

may pusong pilit niyang itinatago.

Ngunit sa mundong ginagalawan niya, ang pag-ibig ay hindi kahinaan—ito ay panganib.

Isang maling hakbang lang, at lahat ay maaaring mawala.

At hindi lang iyon ang kailangan kong harapin.

Dahil habang hinahanap ko ang nawawala kong step-sister, mas lumalalim ang mga lihim na nakapaligid sa amin. Mga katotohanang kayang sirain ang lahat ng pinaniniwalaan ko.

At sa pagbabalik niya…

hindi lang galit ang dala niya.

Kundi isang damdaming hindi ko inaasahan.

Isang damdaming maaaring sumira sa lahat—

Isang pag-ibig na hindi dapat mangyari.

Sa pagitan ng kasinungalingan, kapangyarihan, at damdamin…

kailangan kong pumili.

Kalayaan…

o ang lalaking hindi ko dapat minahal.

Dahil sa mundong ito, ang puso ay hindi lang nasasaktan—

ito ay sinisira.

At ang tanong…

hanggang saan ako lalaban para sa sarili ko?

At hanggang saan ako handang manatili para sa kanya?

Isang ordinaryong gabi lang dapat ito. Katatapos ko lang mag-aral para sa midterm exam ko sa kolehiyo. Nakaupo ako sa maliit kong mesa sa kwarto, nakaharap sa makapal na libro ng economics habang nakasindi ang maliit na desk lamp.

Tahimik ang buong bahay.

Masyadong tahimik.

Naririnig ko lang ang mahinang pagaspas ng hangin sa bintana at ang pagkaluskos ng mga pahina habang sinusubukan kong mag-concentrate.

Ngunit maya-maya, may narinig akong boses mula sa sala.

Mahina.

Ngunit puno ng tensyon.

“Hindi na natin ito kayang itago pa,” sabi ng boses ng aking ina.

Napakunot ang noo ko.

Hindi normal na mag-usap sila nang ganito kalalim sa dis-oras ng gabi.

Karaniwan, maaga silang natutulog.

Tumayo ako mula sa upuan ko at dahan-dahang naglakad palabas ng kwarto. Hindi ko balak makinig sa usapan nila… ngunit may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko.

Isang pakiramdam na parang may mali.

Paglapit ko sa hagdan, mas narinig ko ang usapan nila.

“Paano tayo magbabayad?” nanginginig na tanong ng mama ko.

Tahimik sandali ang papa ko.

Pagkatapos ay narinig ko ang pagbuga niya ng hangin, parang pagod na pagod na siya.

“Hindi ko alam,” sagot niya.

Napatigil ako.

Magbabayad?

Ng ano?

“Napakalaki ng utang natin,” dagdag ni mama. “Hindi natin kayang bayaran iyon kahit ibenta pa natin ang bahay.”

Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ko.

Utang?

Anong utang?

Sumilip ako mula sa may hagdan at nakita ko silang dalawa sa sala.

Nakahawak si mama sa ulo niya habang nakaupo sa sofa. Si papa naman ay nakatayo sa harap ng bintana, nakatalikod sa kanya.

Mukhang pagod.

Mukhang wasak.

Hindi ko pa siya kailanman nakita ng ganito.

“Hindi ko akalain na aabot sa ganito,” bulong ni papa.

“Kasalanan ko ito,” sagot ni mama.

“Hindi,” agad na tugon ni papa. “Hindi mo kasalanan. Hindi natin alam na ganito kalala ang mangyayari.”

Napakagat ako sa labi.

Hindi ko maintindihan ang nangyayari.

Hindi naman kami mayaman, pero sapat ang kinikita ng papa ko para mabuhay kami nang maayos.

Hindi kami naghihirap.

Kaya bakit bigla silang may ganitong problema?

“Kung hindi tayo makakabayad…” nanginginig na sabi ni mama.

Tumigil siya.

Parang natatakot siyang tapusin ang pangungusap.

“Kung hindi tayo makakabayad,” ulit ni papa sa mabigat na boses, “sisiguraduhin ng Aldridge na pagsisisihan natin iyon.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.

Aldridge?

Narinig ko na ang pangalang iyon dati.

Halos lahat sa probinsya namin alam ang pangalan na iyon.

Ang pamilyang Aldridge.

Ang pinakamakapangyarihang pamilya sa lugar na ito.

Mga negosyante.

Mga politiko.

At ayon sa mga bulung-bulungan…

Mga taong hindi dapat galitin.

Napahigpit ang hawak ko sa railing ng hagdan.

“Ano ang sinabi ni Trenton Aldridge?” tanong ni mama.

Tumahimik ang papa ko.

Halos marinig ko ang paghinga ko sa katahimikan.

Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang magbabago sa buhay ko.

“Humihingi siya ng kabayaran.”

“Pera?” agad na tanong ni mama.

Umiling si papa.

“Hindi.”

Parang tumigil ang oras.

“Kung hindi pera… ano?” mahina niyang tanong.

Sumagot si papa.

Isang salita lang.

Ngunit sapat na iyon para tuluyang magulo ang mundo ko.

“Kasunduan.”

Napakunot ang noo ni mama.

“Anong klaseng kasunduan?”

Napabuntong-hininga si papa bago nagsalita.

“Isang kasal.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Kasal?

“Gusto niyang pakasalan ng anak niya ang isa sa mga anak natin,” dagdag ni papa.

Napahawak si mama sa dibdib niya.

“Hindi… hindi puwede iyon.”

“Wala tayong pagpipilian.”

“Napakadelikado ng pamilya nila,” bulong ni mama. “Alam ng buong probinsya kung gaano kalupit si Trenton Aldridge.”

Trenton Aldridge.

Ang pangalan na iyon.

Ang lalaking tinatawag ng mga tao na—

Ang Walang Pusong Mafia Lord.

Napaurong ako mula sa hagdan, parang hindi ko kayang huminga.

Kasal?

May isa sa amin na kailangang pakasalan ang lalaking iyon?

Hindi.

Hindi puwede.

Hindi puwede iyon.

“Clementine,” biglang sabi ni mama.

Napahinto ako.

Clementine.

Ang step-sister ko.

“Siya ang gusto nila,” dagdag ni mama.

“Maganda siya. Elegant. Bagay siya sa mga Aldridge.”

Napapikit ako.

Hindi ko alam kung bakit biglang sumakit ang dibdib ko.

Marahil dahil alam kong kahit hindi ako ang napili…

May isang taong malapit sa akin ang ipapadala sa isang buhay na hindi niya pinili.

Tahimik ang papa ko.

Pagkatapos ay sinabi niya ang isang bagay na lalo pang nagpabigat sa hangin.

“Kung hindi tayo pumayag…”

Tumigil siya sandali.

“Wawasakin nila tayo.”

Napahawak ako sa bibig ko para pigilan ang hikbi.

Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong klaseng takot.

Takot para sa pamilya ko.

Takot sa mga taong hindi ko pa nakikita.

At takot sa pangalang paulit-ulit kong naririnig ngayong gabi.

Trenton Maxime Aldridge.

Hindi ko pa siya nakikita.

Ngunit isang bagay ang sigurado.

Sa sandaling pumasok ang pamilya namin sa mundo niya—

Wala nang paraan para umatras.

At hindi ko pa alam noon…

Na sa huli—

Ako ang magiging nobya ng lalaking iyon. Hindi naman sa nag-aasumme parang ganoon kasi, lagi ako naasar dati kapag nasasalubong ko sila tapos wala siya ako naman lagi ang gagawa.