HLMHF—Chapter 5

France’s POV

NASAPO ko ang bibig ko nang madatnan si Denmark at ang nobya niya na nasa intimate scene. Nakaupo ang babae sa counter tapos nakapaloob si Denmark sa hita niya habang mapusok na nakikipaghalikan. 

“I love you, Denmark,” ani ng babae na ikinalabi ko.

Hindi ko kayang marinig ang reply ni Denmark kaya mabilis kong iginiya ang sarili ko palayo doon. Natagpuan ko ang sarili ko sa gate ng bahay ng asawa. At mula sa kinatatayuan ko, dinig ko ang masayang bonding ng mag-anak sa pool area.

Belong ba ako rito? Hindi naman yata dahil una sa lahat, hindi naman ako ang tinuturing na asawa ni Denmark. Kaya bakit pa ako mag-e-effort na kilalanin ang pamilya niya?

“Lalabas po kayo, Ma’am?” tanong ng guard na ikinatigil ko.

“Safe po ba?” Parang gusto kong magpahangin saglit sa labas. Pakiramdam ko, may pumipiga sa puso ko. Ayokong makita ang dalawa. Hindi ko rin alam kung paano ba kumilos.

“Safe naman po sa loob ng subdibisyon, pero late na po, e. Saka magpasama po kaya kayo kay Sir Denden kaya?” 

Napangiti ako nang mapakla. “No need. Busy yata siya, e.” Sumulyap ako sa bahay nila bago humakbang palabas.

Gabi na kaya ramdam ko ang lamig na dumadampi sa akin. Naglakad-lakad ako hanggang sa makalayo sa magarang bahay ng mga Mondragon. Ini-enjoy ko ang mga magagarang bahay na naroon kaya nalibang ako kahit papaano.

“Isn’t it not safe to at this late night?”

Napapitlag ako sa boses na iyon. Nasa tabi ko pala siya. Pero bakit hindi ko siya napansin?

“Who are you?” tanong ko nang harapin siya.

“Jamiel. Cousin ni Denmark.”

“Oh.”

“Tinawag ako ni Kuya Guard at sinabing nasa labas ka raw kaya sinundan kita.”

Kaya naman pala.

“France nga pala,” pakilala ko rin.

“I know.” Ngumiti siya. “Why are you here?” dugtong pa niya.

“Bored lang sa loob,” tipid kong sagot.

“I see. Nawala rin si Denmark kaya umalis din ako. Hindi na ako maka-relate sa laro nila Tita kaya gusto kong magpahangin din sana.”

“Kung ganoon, sabay na lang nating libutin ang subdibisyon.”

Natawa siya. “My pleasure.”  

Minuwestra niya ang kamay. “After you.” 

Nakangiting sinunod ko siya. Sumabay din siya mayamaya. 

Tahimik lang kaming naglakad. Siya ang unang pumutol ng katahimikan na iyon.

“You’re too young para magpakasal. Hindi ka pa raw graduate, a.”

“Wala, e.” Nagkibit-balikat ako. “Na-inlove ako sa pinsan mo, e.”

“Seriously? Hindi ko ini-expect na papatol ang pinsan ko sa bata.”

“Hoy, hindi na ako bata! Dalaga na kaya ako!”

“Parang hindi naman.” Natawa siya nang malakas. “Para kang pinabili lang sa labas ng suka, e.”

“What?”

“Oo nga.”

Natigilan ako mayamaya. Hinawakan ko ang pisngi ko. “Mukha ba talaga akong bata?” seryosong tanong ko sa kanya.

“Yes,” seryoso na rin Jamiel. 

Kailangan ko bang mag-ayos na parang matured na para magustuhan ni Denmark?

***

Denmark’s POV

“Sssh… Palapit si Mommy,” bulong ko kay Carey. 

Nakangiting tinakpan ni Carey ang labi. Sa akin siya nakatingin kaya kita sa mga mata niya.

Akalain mo ‘yon, nakaisang round din kami sa maliit na sulok ng pantry na ito. Hindi na ito ginagamit dahil may bagong gawa sa kabila. Parang gagawing storage are na lang ito. Nandito kami dahil hinila ko siya papaunta rito. Hindi ko gustong nakikitang galit siya. Alam na niyang kasal ako sa mas bata sa kanya.

“I want more, babe,” bulong mayamaya ni Carey sa akin kaya napangiti ako.

“Hindi pwede. Baka hanapin na tayo sa labas. Saka nasa taas si France baka makita niya tayo.”

Nakita ko ang pagbahid ng lungkot sa mukha niya.

“Babe, apat na buwan lang ang ibibigay ko sa ‘yo. Dapat makumbinsi mo na siyang makipag-annul sa ‘yo.”

“Promise, babe,” sagot ko. Hinalikan ko siya sa noo niya nang masuyo.

Natagalan din akong mag-explain sa kanya kanina. Mabuti at naiintindihan niya ako. Siniguro ko sa kanya na walang nangyari sa amin ni France at hinding-hindi ko magugustuhan ang batang iyon. 

Never kong na-imagine na inangkin si Franc. Para lang siyang kapatid ko.

Pinauna kong palabasin ang nobya bago ako sumunod. Imbes na sa labas, sa silid ko ako nagpunta para puntahan si France.

Kunot ang noo ko nang hindi siya madatnan doon. Bumalik ako sa pool area pero wala siya roon.

“Bakit hindi na bumaba si France, anak?”

Napalunok ako. 

“H-hindi po ba siya bumaba?”

“Hindi, e,” sagot ni Mama.

Where is she? Umuwi na ba siya?

Tinungo ko ang gate at nagtanong sa guard.

“Ay, naglibot-libot po. Pinasundan ko nga po kay Sir Jamiel dahil mag-isa lang po siya.”

“Damn it! Akala ba niya, playground ang subdivision?”

Kinuha ko ang susi ng motorsiklo at sinuyod ang tinuro ni guard. Malayo pa lang pero tanaw ko na ang dalawang naglalakad. Medyo maingay sila kaya rinig ko. 

Napakunot ako ng noo nang maupo si Jamiel sa gutter ng kalsada. Tinampal niya ang tabi, na para bang sinasabi kay France na maupo sa tabi niya. Ginawa naman iyon ng asawa kaya hindi nawala ang kunot ko ng noo.

“What on earth are they doing?” naisatinig ko nang makita ang ginagawa nila.

Bato-bato pick? 

Bata ba sila?

Natigilan ako.

Si France, bata pa. Pero si Jamiel? Damn! Kasing edad ko lang siya!

Napaawang ako ng labi nang masayang pitikin ni France ang pinsan. Dinig ko rin ang matitinis niyang tawa, gayundin si Jamiel.

So, naglalaro sila ng bato-bato pick? At kung sino ang matatalo, pipitikin?

Natalo si France kaya pinitik din ng pinsan sa noo. Pero mukhang napalakas kaya napadaing ang asawa.

“Aray ko naman, Jamiel!” 

“Sorry-sorry! Napalakas pala.”

Hindi ko inaasahan ang pag-ihip ng pinsan sa noo ni France.

What the heck? Pumayag si France? Nakalimutan ba niyang kasal siya sa akin? Bakit kung anu-ano ang ginagawa niya? Bakit kailangang sa labas pa gawin?

Inis na pinaandar ko ang motorsiklo at huminto sa tapat nila. 

Gulat na napaangat ang asawa.

“D-Denmark,” anas niya.

“Get in,” utos ko. Sinaman ko nang tingin ang pinsan na noo’y napaseryoso na.

“Maglalakad na lang ako. Kasama ko naman ang—”

“I said, sumakay ka na, France!” 

Nabigla siya sa pagsigaw ko kaya napapitlag siya. Tumayo din siya mayamaya at lumapit sa akin.

“M-mauna na ako, Jamiel. Nice meeting you.”

“Bye, France!” nakangiting sagot naman ng pinsan, na ikinaikot ko ng mata. Ang baduy nila.

Nagbaba ako nang tingin sa katawan ko. Hindi nakakapit sa akin si France kaya napailing ako. 

Binalingan  siya at kinuha ang kamay niya para iyakap sa aking baywang. Alam kong nabigla siya dahil na naman sa pagsinghap niya. 

“Kumapit ka dahil baka mahulog ka,” ani ko, sabay paharurot niyon paikot ng subdibisyon, hanggang sa makarating sa bahay namin.

“Next time, magpapaalam ka kung lalabas ka. Hindi iyong paghanapin mo ako,” inis na sabi ko sa kanya at basta na lang siya iniwan na nakaupo pa sa upuan ng motorsiklo ko. Patay naman na ang engine kaya safe naman siya. Nakatukod na rin naman ang stand.