HLMHF—Chapter 2

France’s POV

Nakasandal ako sa kinauupuan ko noon. Nasa biyahe na kami pauwi sa bahay ni Denmark. Humikab pa ako dahil bigla akong inantok sa panahon. Malamig na dahil sa ulan tapos malamyos pa ang awitin na pumapailanlang sa stereo ng saskyan. 

Akmang pipikit ako nang mahagip ng mata ko si Denmark.

“Manong, pahinto saglit!” pasigaw ko pa na ikina-preno naman niya.

Napatitig ako kay Denmark na papunta ng parking lot. Nandito lang pala siya malapit sa university pero ang sabi, busy siya. Grabe siya. Hindi man lang ako pinuntahan.

Natigilan ako mayamaya nang makita ang papalapit at nakangiting babae. Nilingon pa iyon ng asawa na noo’y nakangiti rin. Kinabig din niya kaya nakapakagat ako ng labi. 

Ang girlfriend niya pala ang kasama niya kaya hindi niya ako masundo.

Kahit na kasal na kami, sila pa rin pala.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakatitig sa kanila. Basta namalayan ko na lang may pumatak na luha sa aking mata.

“Ma’am?” untag sa akin ng driver.

“T-tara na po,” malungkot na sabi ko kay Manong.

At habang paalis ang sasakyan ay nakasunod ako nang tingin sa dalawa na naglalandian pa mismo sa pintuan ng sasakyan ng asawa.

Sana all nayayakap ni Denmark. Ako kaya, kailan?

Pumasok ako sa bahay ni Denmark na bagsak ang balikat. Bumati pa sa akin ang kasambahay namin pero hindi ko na pinansin. May sinasabi siya pero hindi ko naiintindihan dahil parang naghiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ko.

Napahinto ako nang matapat sa silid ni Denmark. 

Simula nang dumating ako rito, never pa akong nagtagal sa silid niya. Madalas niya akong pinapaalis kapag nakikita niya akong pumapasok.

Lumapit ako sa silid niya at pinihit ang seradura niyon.

Natigilan ako nang bumukas iyon. Nagtatalo pa ang isipan at puso ko kung papasok ba ako. Sa huli, inihakbang ko ang paa ko papasok. 

Masuyo kong hinaplos ang malambot na kama ng asawa. 

Ang girlfriend niya kaya nadala na niya rito?

Sa isiping iyon, may kumurot sa dibdib ko. 

Kailan kaya ako mapapansin ni Denmark?

Sumampa ako sa kama kapagkuwan. Hinila ko ang unan ni Denmark at inamoy-amoy iyon. Ang bango-bango. Parang siya lang ang inaamoy ko. Ganito na ganito ang amoy niya talaga.

Tinanggal ko ang backpack ko at pinatong ko ang librong mahuhulog na pala.

Nahiga ako at niyakap ang unan ni Denmark kapagkuwan. 

Sa ganitong paraan man lang mayakap ko siya. Napangiti ako pero napalis din nang maalala ang babaeng kayakap niya kanina.

Hindi ko akalaing makakatulog ako sa kama ni Denmark. Isang malakas na yugyog ang gumising sa akin.

“Damn it! Anong ginagawa mo rito?!” Galit na boses ni Denmark ang nagpamulat sa akin. 

“D-Denmark,”

“Get out!” Sabay kuha niya ng gamit ko at basta na lang pinatong sa aking kandungan. Nakaupo na ako noon.

Akmang bubuka ang bibig ko nang unahan niya.

“Isang beses pa na pasok, France, iiwan kita rito sa bahay!”

Natakot ako sa banta niya kaya nagmadali akong bumaba ng kama.

“S-sorry.” Yumuko pa ako bago mabilis na iginiya ang sarili palabas.

Saktong paglabas ko ang malakas na paglapat ng dahon ng pintuan nang malakas. Muntik ko pang mabitawan ang bag at libro ko sa pagkagulat. Hindi ko na tuloy mapigilang mapaluha na naman.

Mabilis kong iginiya ang sarili papunta sa silid ko. 

Hindi ko naman sinasadyang makatulog sa silid niya. Wala naman akong balak na gawin iyon.

Napatingin ako sa relong pambisig ko. Alas dos na pala ng madaling araw. 

Ibig sabihin, kapag inaabot si Denmark nang ganitong oras, girlfriend niya ang kasama niya? Talaga bang pambahay lang ako? Kailan ba niya ako ipapakilala sa mga kaibigan niya? 

Kaya dapat gawin ko ang lahat para mapa-inlove siya.

Sa isiping iyon, binabad ko ang sarili ko sa online kaka-research kung paano ba mapa-inlove ang lalaki sa mga gaya ko. 

Natigilan ako nang mabasa ang isa sa suhestyon. Dapat daw marunong magluto? Paano ‘yan? Hindi naman ako marunong magluto. Kailangan ko bang matuto na talaga? Hanggang prito at saing lang ang alam ko. Pero yong mga putahe na paborito ng asawa, hindi ako marunong. Kaya paano siya mai-inlove sa akin?

Kahit na antok, maaga pa rin akong nagising para tumulong sa kasambahay namin. Pero nang sabihin kong gusto kong ipagluto ulit ang asawa, hinayaan niya ako. Kahit simpleng breakfast lang. Sana magustuhan ng asawa.

Kakatapos ko lang mag-ayos ng mesa nang pumasok si Denmark. Humihikab pa siya. Pero nang makita ako, napatigil siya. Kasunod niyon ang paglukot niya ng mukha niya. Tiningnan pa niya ang mga inihanda ko.

“K-kain na. Luto—”

“Manang, patimpla nga po ng kape,” putol niya sa mga sasabihin ko. “Padala na lang sa kwarto ko.” Sabay talikod niya. Hindi na niya hinintay na sumagot ang kasambahay.

Napalabi na lang ako habang tinatanaw siya na papalayo.

Inabangan ko na matapos si Manang. Nagprisinta ako na magdala baka sakaling inumin niya. 

“Sigurado po kayo, Ma’am?”

Tumango ako sa matanda.

“I-ikaw ang bahala, iha.”

Kabado ako habang dala ko ang tray na may tasa ng kape. Nagbuga pa ako ng hangin para paisin ang kaba.

Kumatok ang tatlong beses bago siya nagsalita.

“Come in!”

Pinihit ko ang seradura at nilakihan ang awang. Nakatalikod si Denmark, may kausap sa cellphone. 

“Palapag—”

Hindi na natuloy ng asawa nang mabalingan ako. Mabilis na tinigil nito ang tawag na iyon.

“Si Manang ka ba? Bakit ikaw ang may dala?”

“M-may ginagawa kasi siya kaya nag… nagprisinta ako.”

“Ikaw ang nagprisinta?” Napailing siya. “Hindi ba kumpleto ang araw mo na hindi ako ginagalit?”

Napalunok ako. “I-I’m sorry.”

Mabilis na nilapag ko ang kape niya sa side table at nagmadaling lumabas. 

Nilingon ko ang silid niya.

“Kailan kaya maayos ang pakitungo mo sa akin?” tanong ko na para bang nasa harap ko siya. “Mag-asawa na tayo. Hindi ba pwedeng bigyan mo ako ng chance na pagsilbihan ka?”

Alam ko naman ang sagot pero natanong ko pa rin iyon. Wala namang sasagot niyan. At kung nasa harap ko naman siya, sigurado akong hindi maganda ang ilalabas ng bibig niya.

Pumasok ako sa unibersidad na wala sa mood. Tahimik lang ako sa gilid. Kahit na paborito ko ang subject, hindi ako nakikinig dahil na kay Denmark ang isip ko. Pakiramdam ko rin bumigat ang dibdib ko.

Sa totoo lang, simula nang magsama kaming dalawa ni Denmark, doon ito nagsimula. Hindi ko alam kung paano ito pagaanin. Pero alam ko, siya lang ang solusyon nito.