ตอนที่ 4 ยกให้

ตุบ!

ไคล์เหวี่ยงน้ำตาลเข้าไปในรถ โดยไม่ได้สนใจว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่า

น้ำตาลเอามือลูบไหล่ข้างที่กระแทกกับประตูรถ ถือว่าเป็นเรื่องที่โชคดีที่lส่วนที่กระแทกนั้นเป็นไหล่ไม่ใช่ศีรษะของเธอ

“คุณจะพาฉันไปไหน” เธอถามขึ้นเมื่อเห็นเขาตามขึ้นมาแล้วนั่งลงข้าง ๆ แต่ก็ยังเว้นระยะห่างกับเธออยู่พอสมควร

“ออกรถ!” เขาออกคำสั่ง

“ครับบอส”

“ส่วนเธอ...บอกฉันมาว่าเป็นใครมาจากไหน” เขาถามโดยไม่แม้แต่จะหันหน้าไปมองคนข้าง ๆ

“...” เธอก็บอกไม่เริ่มถูก ถ้าพูดตามตรงแล้วเธอกับเขาไม่น่าจะมีเรื่องอะไรที่ต้องมาเกี่ยวพันกันได้เลย จะให้เธอบอกเขาว่าเธอมาเพื่อเสนอตัวให้เขาเพียงแค่นั้นมันก็ไม่สมเหตุสมผล เพราะเขาก็ต้องอยากรู้สาเหตุว่าทำไมเธอต้องทำแบบนั้น ดีไม่ดีเขาได้ฆ่าเธอทิ้งทั้ง ๆ ที่ยังไม่เริ่มงานเลยด้วยซ้ำ

“ตอบมา!” ดวงตาที่ฉายแววโกรธราวกับมังกรที่พร้อมจะกระโจนเข้าใส่ศัตรูหากสิ่งที่ได้ฟังทำให้รู้สึกไม่พึงพอใจเท่าที่ควร

ส่วนน้ำตาล หลังจากที่ได้ฟังน้ำเสียงที่กดต่ำลงนั้นทำให้เธอต้องกลั้นหายใจ เธอรู้สึกเหมือนมันเป็นคลื่นใต้น้ำที่รอซัดโถมเข้าชายหาดแล้วกวาดสิ่งที่อยู่บนพื้นทรายลงกลับสู่ท้องทะเลไปในชั่วพริบตา

“ฉัน...” เธอเม้มปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง “ฉันก็เป็นผู้หญิงที่หลงเสน่ห์คุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอไงคะ ก็อย่างที่ฉันเคยพูดไปว่าอยากนอนกับคุณ”

“ไร้ยางอาย” ช่างเป็นคำตอบที่ไร้สาระสิ้นดี ในสายตาของตอนนี้ เธอก็ไม่ต่างจากหญิงสาวที่อยู่ตามร้านเหล้าที่คอยจะเสนอตัวให้ผู้ชายที่ถูกใจ

“เรื่องนั้นฉันยอมรับค่ะ” ปากพูดไปแต่หน้าชาจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว

“นี่เธอ!! นี่ไม่ใช่คำชมนะ หัดรู้จักอายซะบ้างก็ดี”

“มัวแต่อายก็ไม่ได้ลองสิคะ ว่าจะถึงใจแค่ไหน” น้ำตาลขยับเข้าไปใกล้แล้วเอามือวางลงบนมือของเขา

เพี๊ยะ!!

“เอามือสกปรกของเธอออกไป” เขาปัดมือเธอออก

“เมื่อกี้ฉันเพิ่งเข้าห้องน้ำมา ฉันล้างมือด้วยสบู่เรียบร้อยแล้วนะ ไม่เชื่อก็ลองดมดูสิคะ” ไม่พูดเปล่าน้ำตาลยังเอามือไปวางบนจมูกของไคล์

หมั่บ!

“นี่เธอ!!” เขาจับข้อมือเล็กนั้นไว้ แล้วออกแรงบีบจนเกิดรอยแดง

“โอ๊ย!!” น้ำตาลร้องด้วยความเจ็บ เธอใช้มืออีกข้างลูบข้อมือของตัวเองเบา ๆ หลังจากที่เขาปล่อยมือของเธอ

“ฉันไม่ใช่คนที่เธอจะมาตีสนิทด้วย”

“แต่ฉันอยากสนิทกับคุณจริง ๆ นะ” เธอย้อนกลับไปทันควัน “เอ่อ...จริง ๆ วันนี้ฉันยังไม่พร้อม แต่ถ้าคุณต้องการฉันก็ไม่ขัด”

“ต้องการ...?”

“ตัวฉันไงคะ”

“จอดรถ” เขาเหลืออดแล้วจริง ๆ นี่เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่พาผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้ขึ้นรถมาด้วย ไม่ได้คำตอบที่อยากรู้แถมยังรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมซะอีก

เอี๊ยด!!

ลูกน้องของไคล์เบรกรถกะทันหัน จนน้ำตาลคะมำไปด้านหน้า ใบหน้าของเธอแบบกับเบาะด้านหน้า

“ลงไป”

“หา...” น้ำตาลหันไปมองเจ้าของรถ “ฉันเหรอ”

“ใช่”

“ค่ะ ๆ” เธอเองก็ไม่ได้ขัด เพราะเธอตั้งใจจะไปหาเขาในอีกสามวันข้างหน้า วันนี้ถือว่าโชคดีที่เขาปล่อยเธอไป เพราะมัวแต่ยืนเหม่อหลังจากที่ลงรถกว่าเธอจะนึกได้ว่าเธอลืมของไว้บนรถของเขา รถก็แล่นออกไปไกลแล้ว “เฮ้ย!! เดี๋ยวสิ...ซวยชะมัดเลย”

ด้านไคล์เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าเธอลืมกล่องอาหารไว้ คงเป็นอาหารจากร้านที่เขาเจอเธอ ด้วยความอยากรู้เขาจึงหยิบกล่องนั้นออกมาแล้วเปิดดูก่อนจะหันไปมองด้านหลัง จึงได้รู้ว่ารถแล่นออกมาไกลแล้ว อาหารกล่องนี้คงต้องทิ้งไป

สามวันต่อมา

เท้าคู่เล็กสองข้างก้าวลงจากรถแท็กซี่ หญิงสาวที่อยู่ในชุดเดรสสีขาว เธอปล่อยผมยาวสลวยไปตามแผ่นหลัง บนศีรษะมีที่คาดผมทำจากมุกเม็ดเล็ก ๆ เธอดูเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ที่ทำให้นักธุรกิจที่ร่วมงานในค่ำคืนนี้ต่างให้ความสนใจ แต่ทุกคนกลับอยู่นอกสายตาของเธอ ยกเว้นชายหนุ่มร่างสูงที่เป็นเป้าหมายของเธอตั้งแต่แรก

น้ำตาลเดินเข้าไปกอดแขนของเขาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มตวัดสายตามองหน้าเธอด้วยความไม่ชอบใจที่อยู่ ๆ ก็เสียมารยาทกับเขาแบบนี้

“สวัสดีค่ะคุณไคล์” เธอกล่าวทักทายเขาด้วยน้ำเสียงที่หวานหยดย้อย

“ว้าว” นักธุรกิจหนุ่มผิวสีแทนคนหนึ่งอุทานขึ้น ความงดงามของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขารู้สึกถูกใจตั้งแต่แรกเจอ จนอยากทำความรู้จัก “เอ่อ...สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะ” น้ำตาลทักทายกลับพลางส่งยิ้มบาง ๆ ให้ เธอจะทำตัวเฟรนลี่ตามที่เพจแนะนำ เพราะจากผลการสำรวจเขาบอกว่าผู้ชายจะชอบผู้หญิงอารมณ์ดี ยิ้มเก่ง

“เธอมาทำอะไรที่นี่” น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นทำให้คนที่ได้ยินรับรู้ว่าเขาไม่พอใจ

“ทำไมพูดกับเธอแบบนั้นละครับ คุณไม่อยากให้เธอมาเหรอ” นักธุกิจหนุ่มหยั่งเชิงถาม

“ไม่เป็นไรค่ะ เขามักจะหงุดหงิดที่เห็นฉันแต่งตัวแบบนี้” น้ำตาลพูดเข้าข้างตัวเอง

“น่าเสียดายนะครับ ของสวย ๆ งาม ๆ แบบนี้ก็ต้องแบ่งกันชม จะเก็บไว้คนเดียวได้ยังไง”

“งั้นก็เอาไปสิ” เขาผลักเธอเข้าไปหานักธุรกิจคู่ค้าของเขา โชคดีที่ชายหนุ่มอ้าแขนรับไว้ได้ทั้นไม่อย่างนั้นเธอได้ล้มคะมำไปต่อหน้าต่อตาของแขกในงานแน่ ๆ “เธอชอบเงินนะ อย่าลืมติ๊บเธอหนัก ๆ ล่ะ”

พูดจบไคล์ก็หันหลังเดินไปหน้าตาเฉย เขาไม่สนใจว่าเธอจะต้องเจอกับอะไร เขาเพียงต้องการผลักเธอออกไปให้ห่างเขาก็เท่านั้น

น้ำตาลตกใจจนตาโต ไม่คิดว่าเขาจะทำกับเธอแบบนี้ ใบหน้านวลเริ่มซีดเผือดลงทันตาเห็นเมื่อรับรู้ได้ว่าผู้ชายผิวสีแทนคนนี้กำลังโอบเอวเธอไว้แน่น แม้เธอจะดิ้นเขาก็ไม่ยอมปล่อย

“ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้” เธอตะโกนตามหลังของไคล์โดยไม่สนสายตาของแขกที่มองมาก่อนจะหันมาตวาดใส่คนที่โอบเอวเธอไม่ยอมปล่อย “นี่คุณ!! ปล่อยฉันนะ”

“เดี๋ยวสิ เรายังไม่ได้ทำความรู้จักกันเลยนะครับ”

“ฉันไม่อยากรู้จักคุณหรอก”

“จุ๊ ๆ!! อย่าเสียมารยาท” ชายหนุ่มเอานิ้วไปแตะที่ปากของน้ำตาล แต่เธอก็พยายามสะบัดหน้าหนี “คืนนี้ผมจะติ๊บให้คุณหนัก ๆ”

“ไม่นะ ฉันไม่ได้รับงานแบบนั้น”

“แต่เขายกคุณให้ผมแล้วนะ”

“เขาไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นค่ะ ฉันไม่ใช่ของของ ใคร”

“ในเมื่อเขาผลักคุณให้ผมแล้ว แสดงว่าเขาไม่ต้องการคุณแล้ว คุณก็รีบเกาะผมให้แน่น ๆ สิ” เขากระชับแขนที่โอบเอวเธอไว้ให้แน่นขึ้น

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ คุณกำลังเข้าใจผิด เราแค่ทะเลาะกันนิดหน่อย” เธอพยายามแก้ตัว สมองก็เอาแค่ครุ่นคิดหาวิธีเอาตัวรอด

“ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ ถึงจะทะเลาะกันเขาก็ไม่ควรผลักไสคุณแบบนี้ การทำแบบนี้หมายถึงเขาไม่เอาคุณแล้ว”

“คุณปล่อยฉันก่อนเถอะนะ” เธอพูดแกมขอร้อง “ฉันจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง”

“ไม่ต้องคุยแล้วครับแค่นี้ก็ชัดเจนแล้ว เราไปกันเถอะ”

“คุณจะพาฉันไปไหน”

“ไปในที่ที่มีแค่เราไง ตรงนี้คนเยอะแยะ หรือคุณชอบความตื่นเต้น”

“ไม่นะ” เธอพยายามปัดมือของเขาที่เริ่มทำรุ่มร่ามกับเธอให้ออกห่างจากตัว ไม่รู้ทำไมเธอรู้สึกว่าสัมผัสจากผู้ชายคนนี้ช่างน่าขยะแขยงสิ้นดี

เธอถูกพาออกมาจากงานท่ามกลางสายตาของผู้คนที่เกิดความสงสัย แต่กลับไม่มีใครกล้าถามหรือยื่นมือเข้าไปช่วยเธอสักคน หญิงสาวเริ่มรู้ชะตากรรมของตัวเอง เธอต้องหนีไม่พ้นแน่ ๆ

ปึก!

น้ำตาลโดนผลักเข้าไปในลิฟต์ ชายหนุ่มกระโจนเข้าหาเธอทันที เธอมุดหน้าลงแล้วออกแรงผลักเขาให้ออกห่างจากตัว

‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน’

ความกลัวปกคลุมไปทั่วร่างกายไม่เว้นแม้แต่หัวใจ เธอข่มกลั้นเสียงสะอื้นไว้ พยายามปกป้องตัวเองจากสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้ เธอจะยื้อให้ถึงที่สุด

“แรงเยอะจังเลยนะ” เขากระโจนเข้าหาเธออีกครั้ง คราวนี้แขนสองข้างโดนจับรวบและขึงไว้ “โอ๊ย!!”

ตุบ!!

น้ำตาลได้จังหวะที่เขาพยายามจะมัดมือของเธอ เธอก็กระทุ้งเข่าขึ้นไปจนโดนกล่องดวงใจของเขาเต็ม ๆ ชายหนุ่มตรงหน้าทรุดตัวลงนั่งทันที เธอรีบกดลิฟต์ให้เปิดออก และทุกอย่างกลับไม่เป็นดั่งใจเลยสักนิด

“จะหนีไปไหน” ร่างบางโดนคว้าตัวไว้ “ทำให้ฉันเจ็บแล้วฉันจะเอาคืนอย่างสาสม”

“ก็ฉันพูดดี ๆ คุณก็ไม่ยอมปล่อยฉันนี่นา”

ติ้ง!!

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นบนสุด หัวใจดวงน้อย ๆ หล่นตุบลงไปที่ตาตุ่ม ความเงียบสงัดทำให้เธอยิ่งกังวล เวลานี้จะมีใครช่วยเธอได้นอกจากตัวของเธอเอง

“มานี่”

ร่างบางถูกกระชากให้ปลิวไปตามแรงของชายหนุ่ม

“อย่านะ!!”