ตอนที่ 5 วู่วาม

หมั่บ!!

ไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้เดินเข้าห้องไปก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งจับต้นแขนของน้ำตาลไว้จากด้านหลัง ทันทีที่เธอหันกลับไปมองก็ได้เห็นว่าเขาคือคนคนเดียวกันกับที่ผลักไสเธอให้คนอื่นนั่นเอง

ชายหนุ่มแอบตกใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ตรงนี้ ตามเนื้อตัวนอกร่มผ้ามีรอยแดง ๆ ปรากฏให้เห็น คงเกิดจากการฉุดกระชากลากถูกันมา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าน้ำตาลปฏิเสธคู่ค้าของเขา

“คุณจะทำอะไร” ชายหนุ่มทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นไคล์

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว”

“ได้ไงล่ะ ตั้งแต่ทำธุรกิจร่วมกันมา คุณไม่เคยกลับคำพูดสักครั้ง” เขาโวยวาย ในเมื่อยกให้เขาแล้วจะมาเอาคืนได้ยังไง

“ครั้งนี้ผมวู่วามเกินไป” ไคล์แก้ตัวน้ำขุ่น ๆ แต่ในใจลึก ๆ กลับยอมรับว่าเขาวู่วามจริง ๆ นั้นแหละ

“อย่าบอกว่าที่เธอพูดมาทั้งหมดคือเรื่องจริง” เขามองสลับกันระหว่างไคล์กับหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ ไคล์

“พูดว่าไงครับ”

“เธอบอกผมว่า เธอกำลังทะเลาะกับคุณ”

“ว่าไงนะ” ไคล์ตวัดสายตามองหญิงสาว ความรู้สึกผิดเมื่อก่อนหน้าก็มลายหายไป เธอเอาชื่อของเขาไปแอบอ้างได้ยังไง ความจริงเธอกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันด้วยซ้ำแล้วจะมีเรื่องอะไรให้ทะเลาะกัน

น้ำตาลหลุบตาต่ำลง มือสองข้างกุมเข้าหากันแน่น หากเขาปฏิเสธและเปลี่ยนใจอีกคราวนี้เธอก็คงไม่มีโอกาสรอดแน่นอน

“หรือว่าคุณยังติดใจเธออยู่” ชายหนุ่มสันนิษฐาน “ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนที่ทำให้คุณเป็นแบบนี้ได้”

“...”

“เอาเถอะ คู่ค้าทางธุรกิจอย่างเราไม่ควรมาทะเลาะกันเองเพราะเรื่องผู้หญิง คืนนี้ผมหาใหม่เอาก็ได้” ขณะพูดเขาก็หันไปมองเธอ แต่ในใจกลับรู้สึกเสียดาย “อ้อ...ถ้าคุณเบื่อวันไหน ผมขอละกัน”

“...” ไคล์ไม่ตอบ แต่เขากลับมองไปที่น้ำตาล

“ผมยกห้องนี้ให้คุณละกัน อุตส่าห์เปิดไว้หวังจะเชยชมเธอซะหน่อย แต่กลับผิดแผนซะงั้น” ว่าจบเขาก็เดินจากไป ทิ้งให้ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าห้องเพียงสองคน

         

เกิดความเงียบระหว่างคนทั้งสอง เขายืนมองหญิงสาวที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาด้วยความขัดใจ ผู้หญิงปากดีใจกล้าที่เขาเจอก่อนหน้าหายไปไหนแล้ว

“นี่เธอ” เขาเอ่ยเรียกขณะที่ทำทีเป็นเดินผ่านเธอไป แต่พอหันกลับมาเธอก็ยังยืนอยู่ที่เดิม “จะยืนอยู่อีกนานมั้ย”

“...” ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา เธอยังคงอยู่ในท่าเดิม

“จิ๊...จะรอให้หมอนั่นกลับมาเอาหรือไง” เขารู้สึกไม่สบอารมณ์จึงจิ๊ปากแล้วเดินกลับมาที่เธออีกครั้ง

เขายืนอยู่ด้านหลังของเธอโดยที่เธอไม่สนใจสักนิด ไม่มีท่าทีว่าจะเหลียวมอง หรือแสดงให้เขารู้ว่าเธอรู้ว่าเขายืนอยู่

หมั่บ!

เพี๊ยะ!!

มือเล็กฟาดไปบนใบหน้าของเขาอย่างแรงด้วยความโกรธ เธอโกรธเขาจนตัวสั่นจนลืมไปว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่อาจจะทำให้เขาโกรธและทำร้ายเธอ แต่เวลานี้ใครจะสนล่ะในเมื่อเขาทำให้เธอตกอยู่ในสภาพนี้

“อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ” เธอตวาดใส่เขา “คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตของฉัน คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง”

เสียงสั่น ๆ ของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เขาแอบตกใจจนลืมไปว่าเขาเพิ่งโดนเธอตบหน้า แต่ในตอนนี้ภายในใจของเขากำลังสั่นไหว เขาทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งโดยการผลักใสให้เธอไปกับผู้ชายแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จัก หากแม่ของเขารู้เขาคงโดนแม่โกรธแน่ ๆ

ปึก! ปึก!

กำปั้นเล็ก ๆ ทุบไปบนอกของเขา เธอโกรธผู้ชายตรงหน้าเหลือเกิน มีสิทธิ์อะไรมาทำกับเธอแบบนี้

“คุณมันเลว...ฮึก ๆ” เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

“อย่ามาทำเป็นเล่นตัว เธอเองไม่ใช่เหรอที่เสนอตัวให้ฉัน” เขาจับแขนของเธอไว้พร้อมทั้งต่อว่าเธอ

“ใช่...ฉันเองที่เสนอตัวให้คุณ” เธอเงยหน้ามองเขา แม้ภาพด้านหน้าจะไม่ชัดเจน เพราะโดนน้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ในดวงตาบดบังก็ตาม “แม้ว่าคุณจะไม่ต้องการ คุณก็ไม่มีสิทธิ์ยกฉันให้คนอื่น”

“ที่เข้าหาฉันไม่ใช่เพราะเงินเหรอ หมอนั่นก็เงินหนานะ” แม้จะตกใจ แต่เขาก็ยังคงหาข้ออ้างมาโทษเธอ

“คุณยังไม่รู้จักฉันดีพอ คุณจะมาว่าฉันแบบนี้ไม่ได้นะ” อยู่ ๆ น้ำตาลก็รู้สึกแปลก ๆ มันหวิว ๆ เหมือนจะวูบ หรือเป็นเพราะเธอรีบออกมาจนไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่ตอนเย็น

“ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อเธอเอาแต่เสนอตัวให้ฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะเงินและเพราะอะไร...หา!” เขาขมวดคิ้วใส่เธอ “เธอจะให้ฉันเอาเธอฟรี ๆ หรือเปล่าล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันจะได้เปลี่ยนความคิดซะใหม่”

“...” ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา แต่หน้าของน้ำตาลกลับซบลงไปตรงอกของเขาก่อนตัวของเธอจะค่อย ๆ ทรุดลง

หมั่บ!!

ไคล์ที่สังเกตเห็นอาการแปลก ๆ ของน้ำตาล เขารีบคว้าตัวเธอไว้แล้วอุ้มขึ้น

“นี่เป็นวิธีอ่อยของเธอเหรอ” เขาพึมพำออกมาเบา ๆ แม้ว่าคนในอ้อมแขนจะหมดสติไปแล้วก็ตามแต่เขาเองก็อดคิดไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะมีแผนอะไรอีก

ไคล์ไม่ได้พาน้ำตาลเข้าไปในห้องพักที่คู่ค้าของเขายกให้ แต่เขากลับพาเธอออกไปทางด้านหลังของโรงแรมเพื่อไม่ให้ดูผิดสังเกต

“เกิดอะไรขึ้นครับ” ทันทีที่ลูกน้องหันมาเห็นว่าเจ้านายของเขากำลังอุ้มผู้หญิงเดินมาที่รถด้วยตัวเอง เขาก็รีบวิ่งเข้าไปเพื่ออาสาจะช่วย “ส่งมาให้ผมครับ”

“นายไปเปิดประตูรถ”

“ครับบอส”

ไคล์วางน้ำตาลลงตรงเบาะด้านหลัง ก่อนจะถอดเสื้อสูทของตัวเองคลุมตัวให้เธอ

“หาผ้าเย็นให้ฉัน” ขณะพูดก็ปัดปอยผมบนใบหน้าหวาน

“ครับบอส”

“ยาทาแก้ฟกช้ำด้วย”

“ครับบอส”    

หลังปฐมพยาบาลเสร็จเรียบร้อยเขาก็พาน้ำตาลกลับคอนโดของเขา เพราะไม่รู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน หรือแม้แต่ทำงานอะไร กระทั่งชื่อของเธอเขาก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำ

เขาวางเธอลงบนเตียงในห้องที่อยู่ติดกับห้องของเขา ก่อนจะจัดการห่มผ้าให้เธอ หลังจากนั้นก็ถอยออกมาแล้วยืนมองหน้าคนที่หลับสนิท

“คงจะเหนียวตัวน่าดู แต่จะให้ฉันเปลี่ยนผ้าให้เหรอ ไม่มีทาง” เขากอดอก รู้สึกไม่พอใจเมื่อคิดถึงหลาย ๆ เหตุการณ์ที่เธอทำกับเขา

ยังมีอีกเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ ครั้งก่อนเธอเข้ามาในห้องนี้กับเขาได้ยังไง ปกติบอดี้กร์ดของเขาจะรู้ว่าเขาไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าออกที่นี่เด็ดขาด ไม่ว่าใครก็ตามหากเขาไม่อนุญาต แล้วทำไปผู้หญิงต่างชาติคนนี้ถึงเข้ามาได้ ที่น่าแปลกใจอีกอย่างคือ ทำไมเขาไม่เอาเธอไปทิ้งที่โรงแรม พาเธอกลับมาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาทำไม

“ฉันคงเสียสติไปแล้ว เพราะเธอคนเดียว” เขาโทษเธอ “คืนนี้ฉันจะปล่อยให้เธอหลับอย่างสบายใจ ส่วนพรุ่งนี้ฉันจะล้วงความลับจากเธอให้ได้คอยดู”

ปัง!!

ว่าจบเขาก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คนที่นอนอยู่บนเตียงสับสน เธอได้ยินทุกอย่างที่เขาพูดเพราะเธอรู้สึกตัวตั้งแต่ตอนที่เขาพาเธอเข้ามาในห้องนอนแล้ว เพียงแต่เธอไม่กล้าลืมตาขึ้นมามองเขา

น้ำตาลคิดว่าถ้าเธออยู่ถึงพรุ่งนี้แผนของเธออาจจะสำเร็จ คืนนี้เธออาจจะย่องเข้าไปหาเขาในห้องแล้วปิดงาน แต่นั่นก็หมายความว่าชีวิตของเธอคงจะสั้นลงด้วยเช่นกัน ดีไม่ดีเธออาจจะหมดลมหายใจก่อนจะทำงานสำเร็จ

“ฉันควรต่อลมหายใจของตัวเองไปอีกสักพัก” เธอบอกตัวเองเบา ๆ

 น้ำตาลกลิ้งไปกลิ้งมาเพื่อซึมซับความนุ่มสบายของที่นอนและผ้าห่ม เธอจะมีโอกาสได้ซื้อของราคาแพงแบบนี้เข้าห้องหรือเปล่านะ หรือยังคงต้องใช้ชีวิตประหยัดต่อไป ทำงานทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ได้นอนและค่อย ๆ ตายไป

“ไม่เอาน่า...คิดอะไรฟุ้งซ่านล่ะเนี่ย เสร็จงานนี้ฉันจะตั้งใจเก็บเงินซื้อบ้าน และอยู่กันอย่างมีความสุขกับน้องชายเจ้าปัญหาของฉัน” เธอเพ้อฝัน “ก่อนอื่นคืนนี้ต้องออกไปจากที่นี่ก่อน”