LOGINNaging tahimik ang hapunan namin. Pinayagan ko rin na makalaro ni Mommy si Liam, habang nag aayos ako ng mga gamit ko. Ngayong gabi na rin kami aalis dahil gusto kong tapusin ang lahat para tigilan na rin ako ni Mommy. Masaya ako na nagkita at nagkasama kami ulit, pero ang sakit kasi hindi pangungulila ang rason niya para puntahan ako. At ayoko ng ulit ulitin pa ang totoong dahilan dahil sobrang sakit pa rin talaga. "Niready ko na ang sasakyan na gagamitin mo. Yung black SUV na lang ang dalhin mo, mas madali lang gamitin iyon, at mas comfortable." bungad ni Raiven sakin ng makapasok siya. Humarap ako sa kanya at niyakap siya "Salamat, Raiven. Thank you kasi palagi ka lang nakasuporta sakin. Pero, kaya mo ba talaga na ikaw muna dito? alam kong marami ka ring need asikasuhin sa kumpanya mo. And Liam..." "Don't worry, Van. I’ll handle things here in Pampanga, but you... you have to handle that monster back in Manila." Lumapit siya at hinawakan ang magkabilang balikat ko. "I trust yo
Ramdam ko ang bawat tibok ng puso ko habang bumababa kami ni Raiven sa hagdan. Nakaupo si Mommy sa sofa sa sala, ang kanyang mga kamay ay magkadikit, halatang kinakabahan. Pagkakita sa amin, mabilis siyang tumayo, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-asa na sana ay pagbigyan ko siya sa hiling niya. "Vanessa," tawag niya sa mahinang boses. Hindi ako sumagot agad. Umupo ako sa tapat niya, habang si Raiven at nanatili lang na nakatayo sa likod ko. "Mom," panimula ko. "Raiven told me about the bullying case and the suîcide. Before I even consider helping, I need you to understand one thing: Hindi ako nandito para maging 'accomplice' sa anumang pagkakamali. Nandito ako para malaman kung may basehan ba ang depensa niyo, o kung nagbubulag-bulagan ka lang." Natigilan si Mommy dahil sa pagiging straight forward ko ngayon, kumpara kanina na halos gumuho ako sa harapan niya. "Anak, naniniwala ako kay Janice," sagot ni Mommy at halata sa boses niya na wala siyang pag aalinlangan sa sinab
Hindi ko alam kung ilang oras na ba akong umiiyak. Ang sakit sakit. Ang sakit kasi bakit ganon? bakit parang dahil lang sa kailangan ako a doon lang niya naisipan na punatahan ako, na para bang kung wala silang problema at hindi ako kailangan ay hindi niya ako malaalalang puntahan.Kahit alam niyang kailangan ko siya nunhg mga panahon na kailangan ko ng tulong ng isang ina, bakit nakayanan niyang hayaan lang ako? and worst nagawa niya akong talikurean at kalimutan. Tapos ngayon? ngayon nagmamakaaawa siya sakin dahil sa anak anakan niya,Naramdaman ko ang paglubog ng kama sa tabi ko. Alam kong si Raiven 'yun. Hindi siya nagsalita agad, hinayaan niya lang akong ilabas ang lahat. Pagkalipas ng ilang sandali, naramdaman ko ang malalambot niyang mga kamay na dahan-dahang humaplos sa likod ko."Van," tawag niya sa mahinang boses. "Naka usap ko ang mommy mo. Nasa sala pa rin siya, hihintayin ka daw niya. hindi daw siya aalis hanggat hindi ka nakakausap tungkol kay Janice. Kailangan na kailang
"Patawarin mo ako, Vanessa... Sising-sisi ako kung bakit ngayon lang ako nagpakita," humihikbing patuloy ni Mama. "Sorry kasi... kasi hindi na ako nagparamdam sayo." saad pa niya. Huminga ako ng malalim para humugot ng lakas ng loob. "Hindi naman ako galit mommy, diba... diba ginawa mo lang naman na umalis para makalimutan mo na ang nangyari kay Daddy? para magpagaling..." saad ko."Pero... ang pinagtataka ko lang ay kung bakit halos 5 years kang walang paramdam." dagdag ko pa."Dahil nalaman ko na buntis ka... buwan buwan akong nagpapadala sayo hindi ba? halos isang taon kang tumigil sa pag aaral, kaya nagalit ako... hanggang sa malaman kong nagkaanak ka..." sunod sunod niyang saad, habang ako ay patuloy lang sa pag lunok."Nang malaman ko yun... mas pinili ko na lang ns putulin ang communication natin. Dahil... dahil akala ko titigil ka na talaga sa pag aaral at mag fo-focus sa pagbuo ng sarili mong pamilya" saad pa ni mommy. "Paano niyo nalaman?" tanong ko."Nakita kita... nakit
Mabilis naming nilisan ang resort pagkatapos ng tanghalian. Buong biyahe pabalik ng Pampanga ay tahimik lang ako, nakatitig sa bintana habang pinapanood ang nagbabagong tanawin mula sa mga puno ng probinsya patungo sa mga pamilyar na kalsada. Si Liam ay mahimbing na natutulog sa kanyang car seat katabi si Ate Jesa, habang si Raiven naman ay seryosong nagmamaneho, paminsan-minsang pinipiga ang kamay ko para ipaalalang hindi ako nag-iisa. "Don't worry too much, Van," malambing na saad ni Raiven nang mapansin ang lalim ng iniisip ko. "I'm right here. Kung anuman ang kailangan niya, pag-uusapan natin." Ngumiti lang ako nang pilit. Ayoko pa sanang bumalik pero siya lang talaga ang nagpumilit dahil baka importante raw sng sasabihin ng mommy ko. Well, hindi lang naman tampo meron ako sakaniya. Guilty rin ako kasi nag lihim ako sakaniya, ang ipinagtatampo ko lang ay pitong taon kaming nagkalayo, sa pitong taon na yun dalawang taon lang kami may communication, the rest wala na. And now?
Hindi agad ako nakakibi, pero tinatagan ko ang boses ko."Mom..." "Oh God! Van! Ilang taon tayong hindi nagka usap" dinig ko ang mahinang pag hikbi niya sa kabilang linya. bakit siya biglang nagparamdam? after all this years?"Saan niyo po nakuha ang number ko?""Ahh... g-galing ako sa firm niyo, binigay ng isa sa mga kaibigan mo sa firm, Dave ang pangalan." sagot niya at halos bumaon na ang ngipin ko sa labi ko."N-nasa pampanga ka?" tanong ko."Oo anak... at may kasama ako.""Sino?""Kapatid mo..." Halos mabuwal ako dahil sa sinabi ni niya. I am her only child, and now she's telling me na may kapatid ako?"Kailangan namin ang tulong mo...""Mom? anong sinasabi mong kapatid?" "Tsaka ko na ipapaliwanag, pero sa ngayon kailangan kita makausap ng personal dahil hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sayo ang problema namin." saad pa nito kaya napakuyom ako. "Pero... wala ako sa pampanga---""Alam ko, saan kayo? pupuntahan namin kayo. Gusto ko rin makita ang apo ko" halos matigilan
Ang liwanag ng araw na tumatagos sa kurtina ang unang bumati sa akin. Bahagya akong gumalaw, at agad kong naramdaman ang bigat ng braso ni Raiven na nakayakap sa bewang ko. Ramdam ko rin ang panaankit ng katawan ko at pangingirot sa pagitan ng hita ko dahil sa ginawa namin kagabi ni Raiven.Hindi k
Ang saya sa mukha ni Liam nang makarating kami sa parke ay hindi maipaliwanag. Pero lalo akong nagulat nang makita ko ang pamilyar na kotse na nakaparada na roon."Bea?" gulat kong tawag nang makita ko ang best friend kong papalapit sa amin. May dala siyang malaking picnic basket at may bitbit na m
Maaga akong tumayo para makapag handa ng almusal. Tulog na tulog pa si Raiven at Liam. Kagabi kasi biglang nagising si Liam ng matapos ang dinner date namin ni Raiven, kaya tumabi siya samin sa pag tulog.Habang abala ako sa pagluluto ay hindi ko maiwasang mapangiti habang iniisip ang mga sinabi ka
Ang marangyang sasakyan ni Raiven ay tahimik na bumabagtas sa kahabaan ng highway patungo sa kaniyang villa. Sa labas, ang mga ilaw ng siyudad ay mabilis na nagiging mga guhit ng liwanag dahil sa bilis ng takbo ng sasakyan, ngunit sa loob, ang hangin ay nababalot ng isang uri ng tensyon na mas mati






![SOLD and OWNED by the BILLIONAIRE [R18]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
