LOGINSa pinakamalaking 5-star hotel sa probinsya. Sa presidential suite na nasa pinakatuktok na palapag, itinapat ni Mathew ang kanyang key card sa pinto at binuksan ito. Pagkatapos ay bahagya siyang tumabi upang bigyang-daan si Travis.Malamig at walang anumang emosyon ang mukha ni Travis habang tahimik na naglakad papasok sa silid."Kung wala ka nang ibang sasabihin, maaari ka nang umalis."Napasimangot si Mathew. "Aba! Ginamit mo lang ako bilang driver, tapos ngayon pinapaalis mo na agad? Ang lupit mo talaga."Hindi siya pinansin ni Travis. Dahan-dahan itong umupo sa sofa, isinandal ang likod, at ipinikit ang mga mata na tila ayaw nang makipag-usap kahit kanino.Ngunit kitang-kita sa mahigpit na pagkakakunot ng kanyang noo na magulo ang kanyang isipan at napakasama ng kanyang pakiramdam.Isinara ni Mathew ang pinto at naupo sa single sofa sa tapat ni Travis. Napailing siya habang nakatingin sa kaibigan."Sa ugali mong ‘yan..." buntong-hininga niya. "Hindi na kataka-takang ayaw ka nang b
Pagkarinig sa sinabi ni Aira, ilang sandaling pinag-isipan iyon ni Katreese bago siya mahinahong sumagot. "Ikalawang trimester na ako ngayon. Stable na ang pagbubuntis ko, kaya wala namang magiging problema kung sasakay ako ng private jet pauwi.""Stable nga ang baby, pero nakakapagod pa rin ang bumiyahe!" kunot-noong sagot ni Aira. "Sa tingin ko, hindi naman kailangang umuwi ka pa sa Maynila tapos buntis ka pa para lang kumuha ng divorce certificate. Ang dami pang abala."Marahang hinaplos ni Katreese ang kanyang tiyan at ngumiti nang bahagya. "Panahon na para tuluyan naming tapusin ang lahat. Ngayon na pumayag na si Travis, bakit ko pa ito pahahabain?""Eh..." Hindi na napigilan ni Aira ang kanyang bibig.Biglang pinutol ni Katreese ang sasabihin ni Aira. Itinaas niya ang isang kilay habang sinusuri ito ng tingin."Aira… parang may kakaiba sa'yo." Bahagya siyang ngumiti. "Ano? Binigyan ka ba ni Travis ng pera?"Lalong lumalim ang ngiti niya habang pinagmamasdan ang reaksyon ng kaibi
Matapos marinig ang sagot na gusto niyang marinig, tahimik na umalis si Katreese.Mula nang pumasok siya sa silid hanggang sa lumabas, wala pang limang minuto ang lumipas. Inutusan ni Mathew si Clark na ihatid si Katreese pauwi.Pagkaalis niya, bumalik naman si Mathew sa loob ng ward.Nakahiga pa rin si Travis sa kama, nakapikit ang mga mata.Lalong namayat ang dati nitong guwapong mukha. Halatang namumutla ang kanyang balat, at halos wala nang kulay ang kanyang mga labi.Alam ni Mathew na hindi talaga ito natutulog. "Ang bilis naman ninyong natapos mag-usap."Dahan-dahang iminulat ni Travis ang kanyang mga mata, ngunit mahinang tugon lamang ang ibinigay niya. “Mm…”Napabuntong-hininga si Mathew. Hinila niya ang isang upuan at naupo sa tabi ng kama."Travis... sa totoo lang, pagkatapos ng lahat ng nangyari nitong mga nakaraang taon, sa tingin ko... baka panahon na para malaman na niya ang buong katotohanan...""Hindi." Biglang iminulat ni Travis ang kanyang mga mata.Matalim at malami
Dahan-dahang iminulat ni Katreese ang kanyang mga mata. Ang unang taong bumungad sa kanya ay si Dr. Torres, na tahimik na nakaupo sa tabi niya na mukhang matagal ng nagbabantay."Santi..." Bahagya pa ring malabo ang kanyang isip.Sinubukan niyang bumangon mula sa pagkakahiga sa sofa, ngunit agad na lumapit si Dr. Torres upang alalayan siya."Dahan-dahan lang." Maingat niyang inalalayan si Katreese hanggang sa tuluyan itong makaupo nang maayos.Napatingin si Katreese sa paligid. Tahimik ang silid, at tila may kulang sa kanyang alaala."Ano’ng nangyari sa akin?"Unti-unting ngumiti si Dr. Torres. "Nawalan ka ng malay. Halos dalawang oras kang walang malay."Hindi sinasadyang napahawak si Katreese sa kanyang tiyan.Unti-unting luminaw ang kanyang isipan. Isa-isang bumalik ang ilang alaala bago siya mawalan ng malay.Naalala niyang bumalik si Travis. Ipinaliwanag na nito sa kanya ang buong katotohanan tungkol sa kidnapping na nangyari limang taon na ang nakalipas. Pagkatapos, parang nagta
"Kayo munang dalawa ang kumain. May itatanong lang ako kay Uncle Mathew ninyo."Hindi na siya naghintay ng sagot. Hinila niya agad si Mathew papunta sa likod ng bahay.Samantalang si Marco ay tahimik lamang na tumayo sa isang sulok ng sala.Pagdating sa likod-bahay, agad na binitiwan ni Aira ang kamay ni Mathew.Mahigpit siyang nakakunot-noo. "Ano ba talaga ang nangyari? Isang biyahe lang sa ibang bansa… bakit halos mamatay na si Travis?"Nanatiling kalmado si Mathew. "Nagkaroon lang ng kaunting problema. Pero tapos na.""At sina Katreese? Ano na ang nangyari sa kanilang dalawa?"Bahagyang natahimik si Mathew. "Depende na iyon kay Katreese."Lalong napakunot ang noo ni Aira. "Anong ibig mong sabihin na depende sa kanya? Sabi ni Santi, sobrang hindi stable ng emosyon ni Katreese. Pinabantayan pa niya sa akin. Pero bago iyon nangyari, maayos na maayos naman siya. Kakabalik nga lang ng anak niya. Dapat nga mas masaya siya.""At kanina… gusto kong pumasok sa kuwarto. Pero hindi ako pinaya
Pagkasabi pa lamang ni Travis ng mga salitang iyon, unti-unting nawalan ng lakas ang kamay niyang nakahawak kay Katreese. Dahan-dahan itong kumalas.Bigla siyang umubo ng dugo. Hindi na kinaya ng kanyang katawan ang matinding sakit at pagkapagod. Nawalan siya ng malay at tuluyang bumagsak sa sahig."Travis!" Mabilis na sumugod si Mathew at naagapan siyang saluhin. "Travis!"Tuluyan nang nawalan ng malay si Travis."Lumapit kayo rito! Clark! Marco!" Malakas na sigaw ni Mathew patungo sa labas ng pinto.Sa loob lamang ng ilang segundo, dalawang matitipunong lalaki ang nagmamadaling pumasok sa silid.Walang nag-aksaya ng oras. Sabay-sabay nilang binuhat ang walang malay na si Travis at mabilis na isinugod palabas ng villa.Makalipas ang ilang sandali ng kaguluhan, muling binalot ng katahimikan ang buong sala.Naupo lamang si Katreese sa sofa, nanatili siyang nakatulala. Parang nawalan siya ng kakayahang mag-isip.Tahimik na nanatili si Dr. Torres sa kanyang tabi, maingat na inaalo at pin
Sa loob ng tatlong araw na wala si Travis, abala si Katreese sa mga gawain sa bahay.Maingat niyang inayos ang bawat sulok ng kanilang tahanan, tinitingnan at iniiwasan ang mga bagay na kanya lamang. Inilagay niya ang lahat ng kanyang mga gamit at pagkatapos ay namili ng isang moving company upang
Noong mga nakaraan, hindi na magdadalawang-isip si Katreese. Agad siyang susugod, nag-aalab ang galit, at hihingi ng paliwanag nang harapan. Hindi siya kailanman naging uri ng babaeng tahimik na nilulunok ang sama ng loob, lalo na pagdating sa pagtataksil.Pero hindi na ngayon. Hindi na kailanman.
Lumakad pasulong si Trina, suot ang isang mamahaling business suit na perpektong tinahi upang idiin ang kanyang balingkinitang pangangatawan. Ang mahaba niyang buhok na kulay cool-toned brown ay marahang bumabagsak sa kanyang mga balikat sa malalambot na alon, bahagyang umiindayog sa bawat kumpiyan
“Daddy, can you hear me?” maingat na hinila ni Ranran ang kamay ni Travis, bahagyang nakatingala habang umaasa. “Daddy, gusto ni Ranran ng chocolate cake…”Bahagyang umiwas ng tingin si Travis, saka ibinaba ang ulo upang titigan ang bata.Mahinahon ngunit mariin ang kanyang boses. “Kakagaling mo la







