CHAPTER 2

CYZRIE POV

NAGISING ako na katabi si Luiz. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Napapikit ako nang mariin, bago pa siya magising. Dahan-dahan akong bumangon at lumayo sa tabi niya, sumulyap pa ako sa kanya.

“Mali ito,” nanghihinang wika ko.

Nagmamadali akong umalis ng kwarto at naki-CR na lamang sa kapwa ko katulong, doon na rin ako nagbihis. Balisa ako habang nagtatrabaho at pinagsisisihan ang nangyari—maaaring magdulot ito ng gulo kapag may nakaalam.

“Ayos ka lang ba, ineng? Kanina ka pa balisa d’yan,” tanong ni Nay Vivian.

“Ah, opo… hindi lang po ako nakatulog nang maayos kagabi,” palusot ko at pilit na ngumiti.

Inabala ko ang sarili ko sa pagpupunas ng mga baso nang pumasok si Lila.

“Si Sir nagpapahanda na ng mainit na kape, Nay Vivian, at mukhang bad mood,” pabulong na sabi nito.

“Hindi pa kayo sanay na laging nakasimangot ‘yan,” natatawang sagot ni Nay Vivian. “Oh heto, Cyzrie, ikaw na maghatid—baka masobrahan na sa kinang yang mga baso.”

Natigilan ako nang ako pa ang nautusan ni Nay Vivian. Gusto kong umiwas, gusto kong huwag magpakita sa kanya, pero wala akong magawa. Kabadong lumabas ako ng kusina, dala ang mainit na kape ni Sir Luiz. Ramdam ko ang sobrang bilis ng tibok ng puso ko sa kaba.

“Kalma, Cyzrie… para sa pamilya,” bulong ko sa sarili ko.

Pumunta ako sa office room ni Sir Luiz. Nakita ko siyang nakatayo—matikas ang tindig, nakakatakot ang aura, may hawak na sigarilyo.

“Sir, ito na po ang kape n’yo,” nauutal na wika ko.

“Put it there,” malamig na sagot niya, hindi ako nililingon.

Parang may bumara sa lalamunan ko.

Dahan-dahan kong inilapag ang tasa sa lamesa. Ramdam ko ang bigat ng bawat segundo sa loob ng kwarto. Hindi ako makagalaw agad. Parang kahit simpleng paghinga ko, may mali.

Humakbang ako paatras.

“Kung wala na po kayo—”

“Cyzrie.”

Natigilan ako.

Hindi iyon malakas na tawag. Pero sapat para mapahinto ako sa pag-ikot ng mundo ko.

Hindi ako lumingon agad.

Parang paglingon ko, may mangyayaring hindi ko na kayang balikan.

Dahan-dahan ko siyang hinarap.

Nakatayo pa rin siya sa likod ng mesa, hawak ang sigarilyo na hindi na nasindihan. Nakatitig lang siya ngayon sa akin—diretso. Matagal. Mabigat.

Parang binabasa niya lahat ng tinatago ko.

“Why are you avoiding me?” malamig niyang tanong.

Napaatras ako ng kaunti.

“Hindi po ako umiiwas, sir. May trabaho lang po ako—”

“Don’t lie.”

Isang salita lang.

Pero para akong nabasag.

Napakagat labi ako. Ramdam ko ang pag-init ng mata ko, pero pinigilan ko.

“Sir, please… kung tungkol po sa nangyari—”

Napahinto ako.

Hindi ko kayang ituloy.

Dahil kahit hindi ko sabihin, alam naming pareho kung ano ang tinutukoy ko.

Humakbang siya palapit.

Automatic, umatras ako.

Agad.

Napansin niya.

Natigilan siya sa gitna ng hakbang.

Sandaling katahimikan.

Tanging tunog ng aircon at kabog ng dibdib ko ang naririnig ko.

“Takot ka sa akin?” mas mababa ang boses niya ngayon.

Umiling ako, mabilis.

“Hindi po…”

Pero hindi convincing.

Kahit ako, hindi naniniwala sa sarili ko.

Huminga siya nang malalim, parang pinipigilan ang kung anong emosyon.

“Look at me.”

Hindi ako agad sumunod.

“Cyzrie,” ulit niya, mas mabigat.

Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko.

At doon ako natigilan.

Hindi galit ang nakita ko.

Hindi rin pananakot.

Kundi… pagod.

Gulo.

At isang bagay na hindi niya sinasabi pero ramdam ko pa rin—regret.

“Hindi ka pwedeng umiwas habang pareho nating alam ang totoo,” mahinang sabi niya.

Nanikip ang dibdib ko.

“Sir… mas magiging kumplikado lang po lahat,” bulong ko.

Isang hakbang ulit siya palapit.

Pero mas maingat na ngayon.

Parang siya naman ang nag-iingat sa akin.

“At kung hindi natin pag-usapan?” tanong niya.

Napailing ako.

“Hindi po pwede.”

Tahimik.

Sandali kaming pareho lang nakatayo doon—sa pagitan ng dapat at hindi dapat, ng trabaho at ng isang bagay na hindi namin maipaliwanag.

Hanggang sa marahan kong ibinaba ang tingin.

“Babalik na po ako sa trabaho,” mahinang sabi ko.

At bago pa siya makasagot—

lumabas na ako ng office.

Pero kahit nakasara na ang pinto sa likod ko…

ramdam ko pa rin ang titig niya.

---

TANGHALI nang nautusan akong ayusin ang garden ng mansyon. Medyo malawak at maaliwalas dito. Abala ako sa pagdidilig nang may narinig akong kalabog mula sa bahay na kung saan pinagbabawalan kaming pumasok. Ilang minuto pa, may lumabas na lalaking naka-itim—matangkad, seryoso ang mukha. Kasunod nito si Sir Luiz.

Agad akong umiwas ng tingin at inabala ang sarili ko sa ginagawa ko, pilit pinapakalma ang kaba sa dibdib ko.

“Did you hear something?”

Napapikit ako sandali. Hindi ko namalayang nakalapit na pala si Sir Luiz. Pagmulat ko, halos isang hakbang na lang ang layo namin.

“H-hindi po, sir…” mahina kong sagot, kahit halatang kinakabahan.

His eyes narrowed slightly, tila sinusuri kung nagsasabi ba ako ng totoo. Napalunok ako sa bigat ng titig niya.

“You’re not supposed to go near that area,” malamig niyang sabi, ngunit may diin ang bawat salita. “Whatever you heard, you forget it. Do you understand?”

Tumango agad ako. “Opo, sir.”

Sandaling natahimik ang paligid. Tanging ang tunog ng patak ng tubig mula sa hose ang naririnig. Hindi ko alam kung bakit pero parang may gusto pa siyang sabihin—o baka ako lang ang nag-iisip nang sobra.

“Look at me.”

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya. Bahagya akong nailang sa titig niyang tila may hinahanap sa mukha ko.

“You’re new,” dagdag niya. “So I’ll let this pass. But don’t test my patience.”

“Opo…” halos pabulong kong tugon.

Saglit siyang tumingin sa hawak kong hose bago muling bumaling sa akin.

“Finish that later,” utos niya. “Go to my office. It needs cleaning.”

Napakunot ang noo ko. “Office n’yo po, sir?”

“Yes. Third floor, last door on the right.” Bahagya siyang yumuko, sapat para mas lalo kong maramdaman ang presensya niya. “And don’t touch anything you’re not supposed to.”

Napalunok ako at tumango. “Opo, sir.”

Tinalikuran na niya ako, ngunit bago siya tuluyang makalayo, sandali siyang huminto.

“And one more thing…” hindi siya lumingon. “Curiosity can get you in trouble here.”

Tuluyan na siyang umalis, iniwan akong nakatayo sa gitna ng garden.

Napahigpit ang hawak ko sa hose habang bumabalik sa isip ko ang kalabog na narinig ko—at ang lalaking naka-itim.

Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot.

Ang bawal na lugar…

o ang mga sikreto sa loob nito.