CHAPTER 4

ARAW ang lumipas at mas lalo akong nag-pursigi sa trabaho para sa pamilya ko. Iniiwasan ko rin si Sir Luiz hangga’t maaari—hindi dahil sa ayaw ko, kundi dahil mas ligtas na ganoon.

Dumating ang araw ng sahod.

Parang gumaan kahit papaano ang dibdib ko.

Agad akong nakisuyo kay Nay Vivian na makahiram ng telepono. Medyo nanginginig pa ang mga daliri ko habang dinidiin ang mga numero.

Pagkatapos ng ilang ring….

“Nay, kamusta po kayo?” bungad ko agad, pilit pinipigilan ang pananabik sa boses ko.

“Anak?” agad niyang sagot. Halata ang gulat at tuwa. “Ayos kami… pero ikaw ba? Hindi ka ba nahihirapan diyan? Hindi ka man lang namin nahatid ng ama mo… pasensya ka na, anak ha—”

“‘Nay…” napapikit ako sandali, pinipigilan ang bigat na biglang umakyat sa dibdib ko. “Ano ba sabi ko sa inyo? Gagawin ko ’to para makatulong sa inyo. Makakapagpadala na rin po ako.”

“Hindi mo kailangang akuin lahat, anak,” mahina niyang sagot. “Bata ka pa… dapat nag-aaral ka, hindi nagtatrabaho nang ganito kalayo.”

Napakagat ako sa labi.

Kung pwede lang…

“Okay lang po ako dito,” pilit kong sabi, kahit hindi ko sigurado kung totoo pa iyon. “Mabait naman sila.”

Isang kasinungalingan na kahit ako, hirap paniwalaan.

“Sigurado ka ba, anak?” tanong niya, halatang nag-aalala. “Pakiramdam ko… parang may tinatago ka.”

Natahimik ako.

Gusto kong magsabi.

Gusto kong umiyak.

Pero hindi pwede.

“Wala po, ’Nay…” pilit kong pinatatag ang boses ko. “Namimiss ko lang kayo.”

Sa kabilang linya, narinig ko ang mahina niyang paghinga.

“Namimiss ka rin namin, anak. Mag-iingat ka diyan, ha? Kahit anong mangyari… huwag mong pababayaan ang sarili mo.”

“Opo…” pabulong kong sagot.

Ilang sandali pa, naputol na ang tawag.

Dahan-dahan kong ibinaba ang telepono. Hindi ko namalayang may tumulong luha sa pisngi ko.

Mabilis ko itong pinunasan.

Kailangan kong maging matatag.

Wala akong ibang choice.

---

Bumalik ako sa trabaho.

Tahimik ang buong mansyon. Tanging tunog ng mop na sumasayad sa sahig ng living room ang naririnig. Abala ako sa paglinis, pilit inuubos ang sarili sa gawain para hindi na mag-isip pa.

Hanggang sa—

“Still working hard, I see.”

Napahinto ako.

Unti-unti akong tumayo at napalingon.

Nandoon si Sir Luiz, nakatayo sa may hagdan, nakatingin sa akin.

Malamig pa rin ang aura niya, pero ngayon… parang may iba.

“Good afternoon, sir,” maingat kong bati, sabay yuko nang bahagya.

Lumapit siya, bawat hakbang mabagal at kalkulado.

“You don’t have to overdo it,” sabi niya, bahagyang nakakunot ang noo. “This isn’t a race.”

Napahigpit ang hawak ko sa mop. “Trabaho ko po ito, sir.”

Saglit siyang natahimik, parang pinag-aaralan ang sagot ko.

“You’ve been avoiding me.”

Diretso.

Walang paligoy-ligoy.

Napatigil ang paghinga ko.

“H-hindi po…” mahinang tanggi ko, kahit alam kong halata.

Lumapit pa siya ng isang hakbang.

“Don’t lie.”

Mababa ang boses niya, pero sapat para maramdaman ko ang bigat nito.

Napayuko ako.

“I’m just… doing my job, sir.”

Tahimik. Mabigat.

Ilang segundo kaming ganon—ako, nakayuko. Siya, nakatingin.

“Good,” sa wakas ay sabi niya. “Then keep it that way.”

Hindi ko alam kung bakit—

pero parang may kakaibang kirot sa dibdib ko sa sinabi niya.

Tumango na lang ako. “Opo, sir.”

Lumampas siya sa akin, ngunit pagdaan niya, bahagya siyang huminto.

“Don’t exhaust yourself,” dagdag niya, hindi nakatingin. “You might break.”

At pagkatapos no’n umalis siya.

---

GABI na at saktong tapos na ang lahat sa trabaho. Sabay-sabay kaming kumakain sa isang kwarto—mahaba ang lamesa, simple pero sapat para sa lahat. Kasabay din namin ang ibang bodyguard ng mansyon.

Kanina ko pa sila napapansin.

Tahimik. Matitikas. Parang laging alerto.

Nakasundo ko ang ilan sa kanila—nalaman ko na trabaho pala nilang panatilihing ligtas ang buong mansyon. Hindi ko napigilang mapangiti.

“Parang sa mga napapanood ko lang,” bulong ko sa sarili ko.

“Anong parang sa palabas?” tanong ni Liza habang sumusubo.

“Yung mga bodyguard,” sagot ko, bahagyang natawa. “Parang ang cool lang. Hindi ko akalaing makakakita ako ng ganito sa totoong buhay.”

Napangisi si Liza. “Cool? Hintayin mong marinig ang mga kwento nila.”

“Hoy, huwag mo siyang takutin,” singit ni Dalia, mahinahon pero may pag-aalala sa boses. “Bagong salta pa lang ’yan.”

Umupo si Lila sa tabi ko at marahang sumandal. “Pero totoo naman,” bulong niya sa akin. “Hindi biro dito. Lalo na kung hindi mo alam kung sino ang dapat iwasan.”

Napatingin ako sa kanya. “Anong ibig mong sabihin?”

Ngumiti lang siya, pero hindi umabot sa mata niya.

“Hindi ako nananakot,” dagdag ni Liza, “sinasabi ko lang—huwag ka masyadong magtiwala agad.”

Sa kabilang side ng lamesa, napatingin sa amin ang isang bodyguard—may edad na, matalim ang tingin.

“Hindi nga,” saad niya. “Hindi ito laro.”

Biglang natahimik ang grupo namin.

“Ah—sorry po,” agad kong sabi.

Umiling siya. “Walang dapat i-sorry. Pero tandaan mo, iha… may mga bagay dito sa mansyon na hindi dapat pinapakialaman.”

Napahigpit ang hawak ko sa kutsara.

Parang may tinutukoy siya.

“Kuya Ben naman,” biro ni Dalia, pilit pinapagaan ang hangin. “Kumakain lang tayo, nananakot ka pa.”

“Hindi ako nananakot,” sagot nito. “Binabalaan ko lang.”

Natahimik ako.

Biglang nagsalita ang isa pang bodyguard, mas bata, mas magaan ang aura. “Huwag kang masyadong makinig diyan. Seryoso lang talaga ’yan.”

Bahagyang natawa ang iba, kahit papaano nabawasan ang bigat ng hangin.

“Pero totoo naman,” dagdag niya, nakatingin sa akin. “Delikado ang trabaho namin, kaya minsan… mas mabuting wala kang masyadong alam.”

Napayuko ako.

“Basta ikaw,” sabi ni Lila, marahang tinapik ang braso ko, “mag-focus ka sa trabaho mo. Yun ang pinaka-safe.”

“Hindi naman ako mausisa…” mahina kong depensa.

“Talaga?” tukso ni Liza. “Eh sino ba yung muntik nang mapadpad sa bawal na bahagi?”

“Liza!” saway ni Dalia.

Pero huli na.

Napatingin sa akin ang ilang bodyguard.

Parang may nagbago ulit sa hangin.

Napayuko ako. “Hindi na po mauulit…”