CHAPTER 1

TAHIMIK ang mansyon nang gabing iyon, tanging ilaw sa hallway ang nagbibigay ng liwanag sa malawak na paligid.

Pagkatapos ipakita ni Nay Vivian ang kwarto ko, iniwan niya akong mag-isa.

"Magpahinga ka muna, Cy. Maaga ang simula mo bukas," sabi niya bago siya umalis.

"Opo... salamat po," sagot ko, saka marahang isinara ang pinto.

Napaupo ako sa gilid ng kama. Malinis ang lahat, sobrang tahimik—halos hindi ako sanay. Pero kahit pagod ang katawan ko, hindi mapalagay ang isip ko.

Paulit-ulit bumabalik sa akin ang mukha ng lalaking nasa portrait kanina.

"Sino kaya talaga siya..." bulong ko.

Maya-maya, tumayo ako at lumabas ng kwarto para uminom ng tubig. Tahimik ang buong hallway, parang walang tao sa buong bahay.

Habang naglalakad ako, napansin ko ang isang bahagyang liwanag mula sa dulo ng corridor—isang pinto na medyo nakabukas.

Hindi ko alam kung bakit, pero lumapit ako.

"Baka pantry..." bulong ko.

Dahan-dahan kong itinulak ang pinto.

Pagpasok ko, isang malawak na opisina ang bumungad—madilim ang paligid maliban sa ilaw ng desk lamp.

At doon ko siya nakita.

"Anong ginagawa mo dito?" malamig na boses ang biglang bumasag sa katahimikan.

Napapitlag ako at napaatras.

Isang lalaki ang nakatayo malapit sa mesa—matikas, matalim ang tingin, at ramdam ko agad ang bigat ng presensya niya.

Siya ‘yung nasa portrait.

"P-Pasensya na po… naligaw lang po ako," mabilis kong sagot, bahagyang nanginginig.

Lumapit siya nang dahan-dahan, hindi inaalis ang tingin sa akin.

"Hindi ka dapat pumapasok dito," malamig niyang sabi.

"Hindi ko po alam… nakabukas po kasi ‘yung pinto," paliwanag ko.

Huminto siya sa harap ko, masyadong malapit kaya napaatras ako hanggang sumayad sa mesa.

"Sa bahay na ‘to, walang pumapasok kung saan-saan," mariin niyang sabi.

"Pasensya na po…" ulit ko, hindi ko na alam kung saan titingin.

Sandaling katahimikan.

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, parang sinusuri kung sino ako.

"Bagong katulong?" tanong niya.

"Opo…" mahinang sagot ko.

"Lumabas ka," utos niya, malamig pa rin ang boses.

"O-opo."

Paglingon ko para umalis, hindi ko napansin ang mesa sa likod ko. Natumba ako nang bahagya—pero bago pa ako tuluyang bumagsak, mabilis niya akong nahawakan sa braso.

"Aray—"

Napatingin ako sa kanya.

Saglit kaming nagkatitigan.

Malamig ang mukha niya, pero ramdam ko ang biglang pag-init ng paligid—isang tensyon na hindi ko maintindihan.

Binitiwan niya rin agad ako.

"Mag-ingat ka," maikli niyang sabi, saka siya tumalikod.

Tumayo ako nang maayos, hawak pa rin ang braso ko.

"Pasensya na po…" mahina kong sabi bago ako mabilis na lumabas ng silid.

Pagbalik ko sa kwarto, isinara ko ang pinto at napaupo sa kama.

Humahabol ang tibok ng puso ko.

Hindi dahil sa takot lang…

kundi dahil alam kong sa gabing iyon—may nagbago na.

At ang lalaking ‘yon…

si Luiz…

hindi na basta pangalan sa mansyon na iyon.

---

"IKAW ba ‘yung bagong dating dito?" tanong ng isang babae habang sinusuri ako mula ulo hanggang paa. Naka-uniporme rin siya—katulad ko. May kakaibang diin ang salita niya, halatang Bisaya.

"Ang ganda mo pa naman… sigurado ka bang kakayanin mo ‘to?" dagdag niya, bahagyang nakangisi.

"Ah… opo," sagot ko, pilit na ngumiti kahit may kung anong kaba na gumapang sa dibdib ko.

"Relax ka lang," sabat pa niya, saka bahagyang tumawa. "Madali lang trabaho dito… kaso," huminto siya sandali, tila pinapatagal ang suspense, "napaka-sungit ng amo natin."

Napalunok ako.

"By the way, ako si Lila, galing Masbate. ‘Yun naman si Dalia—galing Samar." Itinuro niya ang isa pang babae na abala sa pag-aayos ng mesa. "Halos tatlong taon na kami dito. Mabait naman ang mayordoma, kaya ‘wag kang masyadong kabahan…"

Lumapit siya sa akin at bahagyang bumulong, "Sa amo ka lang matakot."

Napatawa siya, pero hindi ako sumabay. Hindi ko alam kung biro ba ‘yon o babala.

Nagpatuloy ang kwentuhan nila—mga dapat gawin, mga bawal, at kung paano makakaiwas sa galit ng amo. Pero may isang bagay na hindi ko maiwasang pagtuunan ng pansin.

"Isa pa," seryosong sabi ni Lila, "'wag na 'wag kang papasok doon sa bukod na bahay sa likod."

Napalingon ako sa direksyong tinuro niya. Tahimik. Halos walang galaw.

"Bakit?" tanong ko, hindi napigilan ang sarili.

Ngumisi lang siya, pero walang saya sa mga mata niya. "Basta. Kapag pumasok ka doon... hindi lang galit ang aabutin mo."

Nanlamig ang batok ko.

Hindi na ako nagtanong pa.

Sa halip, inasikaso ko na lang ang mga gawain—paglilinis, paghahanda ng mesa, at kung anu-ano pa. Pero kahit abala ako, paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang bahay na ‘yon.

Pagsapit ng hapon, nagmamadali kaming naghanda ng hapunan. May darating daw na mga bisita ang amo.

---

Bandang gabi, tuluyan nang dumating ang amo.

Napatigil kaming lahat sa ginagawa namin nang bumukas ang malaking pinto. Para bang kusang nanahimik ang buong bahay—walang naglakas-loob magsalita kahit isang salita.

Mabigat ang bawat yabag niya habang papasok.

"Good evening, Sir Luiz," sabay-sabay naming bati, halos pabulong.

Hindi siya agad sumagot.

Isang malamig na tingin lang ang ipinukol niya sa amin bago siya tuluyang nagsalita—

"Continue what you're doing."

Mababa, malamig, at walang emosyon ang boses niya.

Napayuko agad ako.

Sumunod na pumasok ang ilang lalaki—mga kaibigan niya. Halatang mayayaman, magagara ang suot, at may kumpiyansa sa bawat kilos.

Tahimik kaming nag-asikaso sa gilid habang nagsisimula silang mag-usap. Tunog ng baso, mahihinang tawanan, at mga usapang hindi namin dapat pinapakinggan.

Habang naglalagay ako ng alak sa mesa, naramdaman ko ang titig.

Matindi.

Diretso.

Dahan-dahan akong napatingin… at doon ko siya nakita.

Isa sa mga kaibigan ni Sir Luiz.

Nakatitig sa akin.

"Luiz," sambit niya, may bahagyang ngisi, "you didn't mention you hired someone like her."

Napatigil ang lahat.

Tumigas ang katawan ko.

"She's just a maid," malamig na sagot ni Sir Luiz, hindi man lang ako nilingon. "Don't make it sound like it matters."

Ngunit hindi pa rin nawala ang titig ng lalaki.

"Doesn't matter?" ulit niya, bahagyang natawa. "With that kind of face? You're wasting potential."

Parang bumigat ang hangin.

"Watch your words," biglang sabi ni Sir Luiz, mas malamig, mas matalim. Ngayon lang siya tumingin—at sapat na ang tingin na ‘yon para patahimikin ang lahat.

Napayuko ako at mabilis na lumayo, pero bago pa ako tuluyang makaalis—

"Hey," tawag ng lalaki.

Napahinto ako.

"What's your name?"

Sandaling katahimikan.

"...Cyzrie, Sir," mahina kong sagot, hindi tumitingin.

"Cyzrie..." ulit niya, parang sinusubukan ang pangalan. "Interesting."

"Get back to work," putol na sabi ni Sir Luiz, hindi na ako nilingon.

"Now."

Mabilis akong tumango at umalis, pero ramdam ko pa rin ang titig ng lalaki sa likod ko.

---

TAHIMIK ang buong mansyon, tanging tunog lamang ng hangin at mahinang kaluskos ng mga dahon ang maririnig sa labas. Malalim na ang gabi nang marinig ko ang hindi pantay na yabag sa hallway.

Si Luiz.

Halos hindi na siya makatayo nang maayos, hawak ang pader habang pilit na hinahanap ang sariling kwarto. Namumula ang mukha niya, at mabigat ang paghinga dahil sa sobrang kalasingan.

"Damn... where is my room..." bulong niya sa sarili, hirap mag-focus.

Sa isang maling liko, napunta siya sa pintong bahagyang nakabukas—kwarto ko.

Sa loob, mahimbing na akong natutulog, walang kaalam-alam sa paparating na gulo. Dahan-dahan niyang itinulak ang pinto at pumasok, akala niya iyon ang sarili niyang silid.

Napahiga siya sa kama nang hindi man lang tumitingin sa paligid.

Sa pagkilos niyang iyon, nagising ako.

"Ha—?" napamulat ako, nagulat sa presensya niya sa tabi ko. Bago pa ako makapagsalita, naamoy ko na agad ang matapang na alak.

"Sir Luiz...?" mahina kong tawag, halatang kinakabahan.

Ngunit wala na siya sa wisyo. Nahagip niya ang braso ko, hinila ako palapit—hindi niya na rin alam ang ginagawa niya.

"Don't... leave..." mahina ngunit mabigat niyang bulong.

Nanlaban ako sa una, naguguluhan at natatakot sa nangyayari. Pero sa lakas ng hawak niya at sa kalituhan ng sitwasyon, hindi ko na alam kung saan ako pupunta.

"S-Sandali, sir... mali po ito," nanginginig ang boses ko.

Walang sagot.

Umangat ang kamay niya—pero bago pa iyon tuluyang bumaba, napapikit siya nang mariin, parang may pumipigil sa kanya mula sa loob.

"Sir..." halos pabulong na ako ngayon, nanginginig.

Dahan-dahan siyang napadilat.

Hindi na iyon ang parehong tingin kanina.

"Tell me to stop," paos niyang sabi, halos pakiusap.

Nagkatitigan kami.

Isang segundo. Dalawa.

Ramdam ko ang tibok ng dibdib ko, malakas, magulo.

"...I should stop you," mahina kong sabi—pero hindi rin ako umatras.

Parang iyon na ang sagot.

Maingat siyang lumapit, binibigyan ako ng pagkakataong umatras.

Hindi ako umatras.

Unti-unting nawala ang pagitan namin, at ang hangin sa paligid ay tila naging mabigat sa init at damdamin.

At sa gabing iyon, sa gitna ng katahimikan ng mansyon—

pinili naming huwag pigilan ang sarili.

Dahan-dahang nilamon ng dilim ang silid.