CHAPTER 5

ILANG linggo na ang lumipas mula nang magsimula ang kakaibang pakiramdam sa katawan ko—ang hilo, ang pagsusuka, at ang biglaang pagkapagod na kahit anong pilit kong balewalain ay paulit-ulit pa ring bumabalik.

Sa una, sinubukan kong ipagsawalang-bahala.

Hanggang sa hindi ko na kaya.

Sa tulong nina Lila at Dalia, napilit nila akong magpatingin, kahit pa pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na wala lang iyon.

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa maliit na clinic na ’yon, pero pakiramdam ko bawat segundo ay lalong bumibigat ang hangin. Pawis ang palad ko at hindi mapakali ang mga mata ko, habang ang dibdib ko ay parang pinipisil ng kaba na hindi ko maipaliwanag.

Hanggang sa—

“Miss. Cyzrie?”

Napatingin ako sa nurse. “Pwede ka nang pumasok, ma'am.”

Parang kusa na lang gumalaw ang mga paa ko, kahit hindi ko na maalala kung paano ako nakarating sa harap ng doktor o kung paano ako sumagot sa mga tanong niya.

Ang malinaw lang sa akin ay ang kaba.

At ang takot na unti-unting sumisiksik sa dibdib ko.

Ilang sandali pa, tumahimik ang doktor habang nakatingin sa papel na hawak niya.

“Miss… kailangan kitang  direktahin.”

Napahigpit ang kapit ko sa damit ko.

“Ano po…?”

Tumingin siya sa akin.

“You’re pregnant.”

Sa isang iglap, parang tumigil ang mundo ko.

Hindi ako agad nakapagsalita.

Hindi ako agad nakahinga.

Para akong nawala sa sarili kong katawan.

“A-Ano po…?” halos pabulong kong ulit, umaasang mali ang narinig ko.

“You’re pregnant,” inulit niya, mas mahinahon na ngayon ang boses.

Dahan-dahan akong napailing.

“H-Hindi… parang… hindi po pwede…”

Pero kahit sinasabi ko ’yon, ramdam kong unti-unting bumabagsak ang realidad sa akin—mabigat, masakit, at hindi ko kayang takasan.

Napahawak ako sa tiyan ko, nanginginig ang kamay ko habang pilit kong inuunawa ang lahat.

Paano…?

Paano nangyari ’to…?

Alam ko kung paano.

Pero hindi ko matanggap.

Biglang uminit ang mga mata ko, at bago ko pa mapigilan, tumulo na ang luha ko.

“Miss, okay ka lang ba?” tanong ng doktor.

Hindi ako nakasagot.

Dahil sa isip ko, iisa lang ang umiikot—

Ano na ang mangyayari sa’kin…?

---

Nang makauwi kami, hindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko. Magulo ang isip ko at kahit anong pilit kong i-distract ang sarili ko, bumabalik pa rin sa akin ang lahat—lalo na ang gabing pilit kong kinakalimutan.

Kinagabihan, hindi ako mapakali sa kwarto, hanggang sa hindi ko namalayang napadpad na naman ako sa hardin—sa bawal na bahagi ng mansyon.

Tahimik ang paligid.

Malamig ang hangin.

Pero mas malamig ang pakiramdam ko.

Habang naglalakad ako, may narinig akong mahihinang boses mula sa loob ng bakuran, kaya dahan-dahan akong lumapit at sumilip sa maliit na siwang.

At doon ko siya nakita—

isang lalaking sugatan, nakaupo, at halatang ilang araw nang pinahirapan.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi ako makagalaw.

Hindi ako makapagsalita.

Hanggang sa—

“What are you doing.”

Napapikit ako sa gulat.

Si Sir Luiz.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko, at sa sobrang takot, wala akong ibang naisip kundi tumakbo.

“Stop.”

Narinig ko ang malamig niyang boses, mabigat at walang emosyon.

Pero hindi ako huminto.

Hanggang sa maramdaman ko ang mariin niyang hawak sa braso ko.

“Bitawan n’yo po ako…” hingal kong sabi, nanginginig ang boses ko.

Hindi siya sumagot.

Sa halip, hinila niya ako pabalik.

Diretso sa opisina niya.

Isinara ang pinto.

Napapitlag ako sa lakas ng tunog.

Inilapag niya ang isang folder sa mesa.

“Sit.”

Dahan-dahan akong naupo, parang wala na akong sariling kontrol.

Hindi ko magawang tumingin sa kanya.

Ilang sandali siyang tahimik, saka niya binuksan ang folder at inangat ang ilang papel.

“Do you know what this is?” malamig niyang tanong.

Hindi ako sumagot.

Hindi ko kaya.

“Your medical results.”

Nanlamig ako.

Dahan-dahan kong nakita ang laman—mga resulta ng test ko.

Buntis ako.

“A-ano po…” mahina kong bulong.

“Confirmed,” diretso niyang sabi.

Hindi ako makagalaw.

“Pinasundan n’yo po ako…?” nanginginig kong tanong.

“Of course.”

Mas lalo akong nanlamig.

“Because I needed to know everything,” dagdag niya.

“Alam n’yo na…?”

“Everything.”

Parang wala na akong matatakasan.

Parang hubad na ang buong pagkatao ko sa harap niya.

Tumayo siya at lumapit sa mesa.

“Because I’m taking responsibility.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ano po…?”

Inilabas niya ang isang papel.

“Contract.”

“Hindi ka mag-iisa,” sabi niya. “I will provide financial support. I will clear your family’s debts.”

Parang may kumislap na pag-asa—

pero agad ding nalunod.

“Bilang kapalit…” mas mababa ang boses niya ngayon, “you will agree to a marriage arrangement.”

Nanigas ako.

“A-ano po…?”

“Dahil anak ko ang dinadala mo.”

Parang tuluyang gumuho ang mundo ko.

“Hindi ko hahayaang lumaki ang anak ko na walang pamilya.”

Hindi ako makapagsalita.

Hindi ako makahinga.

“Think carefully,” dagdag niya. “You accept the contract… or you handle everything alone.”

Napapikit ako.

Umiiyak.

Tahimik.

Pero wasak na.

“I’m not rushing you… but if you run away…” malamig siyang ngumiti, “I can still find you.”

Nakaharap ako sa mesa, nanginginig ang mga kamay ko.

“Hindi kita pinipilit,” dagdag niya. “Pinapakita ko lang ang kaya kong ibigay… at ang kapalit.”

Pumasok sa isip ko ang pamilya ko.

Ang nanay ko.

Ang tatay ko.

At doon ako tuluyang nadurog.

“Ito na lang…” mahina kong bulong.

Dahan-dahan kong inabot ang bolpen.

Mabigat.

Parang may humihila sa akin pabalik.

Pero mas malakas ang dahilan kung bakit kailangan kong magpatuloy.

Hindi na ako tumingin sa kanya.

Hindi ko na kaya.

At sa gitna ng pagkalito—

pumirma ako.

Isang pirma na walang kasiguraduhan.

Pagkababa ng bolpen, nanatili akong nakaupo, tulala.

“Good choice,” sabi niya.

Hindi ako sumagot.

Hindi ko kaya.

Kung ito ang kailangan para sa pamilya ko…

kakayanin ko.

Kahit manatili ako sa tabi ni Luiz.